On the Path to Freedom
  • De dochter van de koning

    Er waren eens een koning en een konin­gin. Ze waren heel geluk­kig. Met hun mooie paleis, hun goe­de onder­da­nen en het meest geluk­kig waren ze met hun prach­ti­ge mooie doch­ter. Hun doch­ter was hun prin­ses. Ze was ook de kroon­prin­ses. Dat bete­ken­de dat ze later de konin­gin van het land zou wor­den. Toen zij gebo­ren werd, wer­den de koning en de konin­gin de geluk­kig­ste men­sen van de wereld. Hun doch­ter was het mooi­ste wat ze ooit gezien had­den. Ze gaven…

  • Lieve God, ik begrijp U niet..

    Dat gesprek God, met dat meis­je.… Schich­tig was ze al een paar keer op bezoek geweest in ons inloop­huis. Echt con­tact maak­te ze niet. Pro­beer jij straks even wat aan­dacht te geven, was me gevraagd. Het even pro­be­ren aan­dacht te geven werd een open­har­tig gesprek van 1,5 uur. Een nog zo jon­ge vrouw die opeens genoeg ver­trou­wen had om alle alle pijn van al die jaren te ver­tel­len en ik luis­ter­de. God, ik luis­ter­de en in mij groei­den de vra­gen.……

  • Onvoorwaardelijk

    Lief meisje…hard meisje.…hart meis­je… Ik zie Har­de ogen Jouw ogen? Je lach klinkt niet geluk­kig de lach van wraak op het leven Jij hebt waar je nu voor kiest Con­tro­le Geen man zal nog bepa­len zon­der jou te beta­len Nie­mand zal nog van je pro­fi­te­ren Geen mens zal nog zijn rech­ten op jou doen gel­den Jij geniet ze eten toch nog uit je hand je speelt ermee onver­schil­lig zoals nie­mand ooit voor jou heb jij geen mede­lij­den… met hen, met…

  • Maria

    Par­man­tig zet hij zijn eer­ste stap­jes. ‘Goed zo!’ wordt er enthou­si­ast geroe­pen door ver­schil­len­de men­sen in ons inloop­huis die adem­loos toe­kij­ken hoe hij zijn ene voetje voor het ande­re zet. Wan­ke­le eer­ste stap­jes. Het gezicht­je straalt als hij de blije ogen van zijn mama ziet. Elke dag zet hij zijn stap­jes ste­vi­ger en wordt de lach stra­len­der. Het doet me den­ken aan de dag dat zijn mama Cherut bin­nen­kwam, in de herfst van vorig jaar. Dak­loos en hoog­zwan­ger. In de…

  • Die kerstnacht in Millegem

    Het oude mooie kerkje zat vol die kerstnacht. Er was geen stoel meer vrij. Honderden kaarsjes branden, het orgel werd bespeeld en vanuit de kerststal keek de heilige familie toe hoe mensen kwamen om te horen, te zien, te proeven...

  • Advent n.a.v. Jesaja 40

    Het is al laat. Jos­hua ligt al uren in bed maar kan niet sla­pen. Om hem heen is het don­ker maar niet stil. Vlieg­tui­gen en ande­re voer­tui­gen in en om de stad maken lawaai. Hoe­wel hij het geluid gewoon is, sinds de vele maan­den van oor­log, kan hij er niet van sla­pen. Hij is altijd alert op elk geluid. Zijn bed staat in de kel­der. Ook het bed van zijn broer en mama staat daar. Het is de vei­lig­ste plaats.…

  • Dochter

    “Wat zou je voor je doch­ter doen?” Van­waar kwam die vraag opeens? Als­of hij let­ter­lijk door iemand aan me gesteld werd. God…?  De vraag kwam nadat ik al een paar tele­foon­tjes had gekre­gen van een jon­ge cli­ën­te, die in een situ­a­tie terecht­ge­ko­men was waar ze niet meer kon blij­ven. Wat men­sen om haar heen al lang zagen, zag ze nu zelf. De steun van haar vader, die haar aan­moe­dig­de om de rela­tie waar­in ze niet vrij kon zijn te ver­la­ten…

  • Hoop

    Ik wil wel stop­pen met mijn werk in de pros­ti­tu­tie, maar ik kan niets anders. Ze kijkt me aan met ogen die gevuld zijn met tra­nen. Sinds ik haar ken, is ze altijd open geweest. Ze was gestopt met wer­ken ach­ter het raam en kwam regel­ma­tig op gesprek om de nieu­we weg die ze pro­beer­de in te slaan te bespre­ken. Tot ze opeens niet meer kwam. Een van de straat­wer­kers ont­dek­te haar opnieuw in het raam in het RLD. Ze…

  • Ik hou van jij!

    “Ik hou van jij!” Ze roept het door de tram, ter­wijl ik afstap, en zij nog een paar hal­tes ver­der door­rijdt. Ik steek mijn hand op en lach. Haar reac­tie is hart­ver­war­mend. We had­den een afspraak bij haar advo­caat. Wat was het een moei­lijk gesprek. Pra­ten over wat er in haar leven alle­maal gebeur­de en dan ook nog eens een advo­caat nodig heb­ben om haar recht te krij­gen haar kind te mogen zien. Ter­wijl ze cha­o­tisch ant­woord­de op de vra­gen van…

  • Zij en ik

    Ik kijk naar haar. Haar wit­te haar valt plat over haar voor­hoofd. Haar han­den vol rim­pels. Ze ligt, maar ze ligt niet gemak­ke­lijk. Ze vindt haar draai niet. Ze zucht, maar klaagt niet. Ik her­in­ner me hoe ze vroe­ger ook nooit klaag­de. Ze stond recht bij weer en wind. Haar don­ke­re haar en gebruin­de huid en haar lie­ve zach­te blik staan al mijn leven lang in mijn her­in­ne­ring geplakt. Mijn oma, de stil­le maar krach­ti­ge vrouw die niet zomaar zou…