On the Path to Freedom
  • Don’t trust anyone

    ‘Mar­ga­ret can you plea­se…?’, hoor ik haar aan de ande­re kant van de tele­foon een gesprek met mij begin­nen. Even later volgt er een fotootje via whats­app van een brief die ze niet begrijpt. Ze is gefrus­treerd dat ze niet kan zien of een brief wel of niet belang­rijk is en vraagt me om dat even na te gaan. Ik doe het voor haar. ‘Geen pro­bleem deze keer’, zeg ik. ‘Dit is gewoon recla­me voor inter­net.’ ’ Oh, dus ik…

  • (On-)mogelijke dromen

    Het is aan het ein­de van de mid­dag als ze nog even bin­nen­komt in de offi­ce van Cherut. Het is lang gele­den dat ik haar heb gezien en ik rea­geer ver­rast: ‘Zo tof om je weer te zien!’ Ze beant­woordt het met een stra­len­de lach. Het gaat goed met haar. Ze heeft werk in de thuis­zorg. Elke dag helpt ze een gezin met huis­hou­de­lij­ke taken, bood­schap­pen, op de kind­jes pas­sen. Ter­wijl ze ver­telt hoe ze het vindt in haar eer­ste…

  • Niets is wat het lijkt

    Het regen­de tij­dens de paar vakan­tie­da­gen die ik in Span­je door­bracht. Het hield me niet tegen om gewa­pend met een roze para­plu toch maar naar bui­ten te gaan. Op zoek te gaan naar de ver­ha­len van de oude Mid­del­eeuw­se stad waar ik te gast was. Deze keer niet uit op de ver­ha­len van men­sen, ten­zij men­sen uit het ver­le­den die hun erfe­nis had­den ach­ter­ge­la­ten in de oude ste­nen en steeg­jes, mythes en tra­di­ties. Toch zag ik hem wel zit­ten en…

  • Dagboek van een huisje

    Elke dag hoop­te ik dat je zou komen. Ik had al lang gezien dat jij mij zocht. Jij en ik… dat klop­te voor mij met­een, maar jij had tijd nodig, tijd om mij te vin­den en eerst even hele­maal mis te zijn. Geeft niet, dacht ik, geef haar maar een beet­je tijd. Ik heb tijd, ik sta hier al een tijd­je name­lijk. Mijn eigen ver­haal begint in 1912, de tijd waar­in jouw groot­ou­ders net of nog niet gebo­ren waren. Een…

  • Treasures

    Als ik in de spie­gel kijk, zie ik iemand die lelijk is. Ik schrik van haar plot­se eer­lij­ke woor­den. Ze ver­telt hui­lend hoe ze aan zich­zelf is gaan twij­fe­len. Nog nooit hoor­de ze van iemand dat ze mooi is en de moei­te waard om voor te vech­ten. Ik hoor een pijn die van diep van bin­nen ein­de­lijk de kans krijgt om via haar woor­den naar bui­ten te ont­snap­pen. Ik begrijp dat ik haar deze woor­den moet laten uit­spre­ken tot ze…

  • Zie je mij?

    Het erg­ste aan mijn dak­loos­heid vind ik dat de men­sen mij niet zien….’ (een ano­nie­me dak­lo­ze in Ant­wer­pen) Ik zie jouIk zit hier elke dag. Maar het kan dat jij dat nog niet gezien hebt. Ik begrijp dat wel. Het is ook zo’n druk­ke en vreem­de tijd voor jou. Er zijn peri­o­des geweest dat je niet bui­ten mocht komen omdat je in qua­ran­tai­ne zat of in een (semi-)lockdown. En dan opeens mag je weer alles en moet je de ver­lo­ren…

  • Verbinding in coronatijd

    Ze bel­de me. Sinds een paar weken werk­te ik net als ieder­een via tele­werk van­uit mijn home-offi­ce.In de prak­tijk van mijn werk als hulp­ver­le­ner van men­sen die gro­ten­deels niet mijn taal spre­ken, niet altijd de beschik­king tot een sta­bie­le inter­net­ver­bin­ding heb­ben en voor­al nood aan een per­soon die even luis­tert, beschik­baar is al is het met een arm om de schou­der en een zak­doek voor de tra­nen, is tele­wer­ken meer dan een uit­da­ging. Dat merk­te zij ook. ‘Wan­neer ga je…

  • Coronabeelden – 2

    27 maart 2020 Ik vraag me af hoe hij er uit ziet. Ik kan hem alleen horen. Ergens uit een kamer, door een raam in de blok­ken ach­ter mijn huis hoor ik hem hui­len. Hard, intens hui­len. Het begon met een zach­te snik, een schrik, een .…‘het is niet waar???!!’- uit­haal die over­ging in hard hui­len, hui­len van diep ver­driet. Een schok. En hij gaat door. Aan zijn stem­ge­luid te horen is het een vol­was­sen man. Een veer­ti­ger? En aan…