On the Path to Freedom
Mijn Gedacht

Zij en ik

Ik kijk naar haar. Haar wit­te haar valt plat over haar voor­hoofd. Haar han­den vol rim­pels. Ze ligt, maar ze ligt niet gemak­ke­lijk. Ze vindt haar draai niet. Ze zucht, maar klaagt niet. Ik her­in­ner me hoe ze vroe­ger ook nooit klaag­de. Ze stond recht bij weer en wind. Haar don­ke­re haar en gebruin­de huid en haar lie­ve zach­te blik staan al mijn leven lang in mijn her­in­ne­ring geplakt. Mijn oma, de stil­le maar krach­ti­ge vrouw die niet zomaar zou omval­len. Dat wist ik altijd zeker.

Haar don­ke­re zach­te ogen kij­ken naar me. Ze kijkt door me heen. Gaat het goed met je? vraagt ze. Ik weet dat haar vraag geen vraag is om over koe­tjes en kalf­jes te pra­ten. Gesprek­ken met haar gaan altijd die­per. Haar vra­gen gaan altijd direct van hart tot hart. Ze weet, ze voelt, ze begrijpt en ze bidt.

Je kunt een situ­a­tie niet altijd kie­zen, maar je kunt er wel in gaan staan op jouw manier.

Ze weet… in haar eigen leven gebeur­den genoeg din­gen, waar­door ze weet wat het leven brengt. Leven kan mooi zijn maar kan ook zoveel pijn doen. Ze voelt… omdat ze  een per­soon is die het leven neemt zoals het is, met alle uit­da­gin­gen die erbij komen. Je kunt een situ­a­tie niet altijd kie­zen, maar je kunt er wel in gaan staan op jouw manier. Ik her­in­ner me nog dat ik haar dat zag doen en hoe­wel ik haar als jon­ge­re niet altijd begreep, ik was altijd diep onder de indruk. Ze was stil, lief, zacht maar zo sterk.

Ze voelt… door de jaren heen spra­ken we elkaar. Niet weke­lijks, maar af en toe. Eerst kwam ze vaak bij ons, later ging ik naar haar. Zij kwam met de trein of zelfs met de fiets. Ik ga met de auto. Ze zag het als ik bij aan­komst even moest beko­men van de inge­wik­kel­de ring rond Rot­ter­dam en lach­te als ik ver­tel­de dat ik daar voor de zoveel­ste keer ver­dwaald was. Ja… rela­ti­veer­de ze me dan… je bent er wel geraakt. Dat was je doel toch? Of aan de tele­foon… even met oma bel­len, werd al gauw een gesprek van drie kwar­tier, in een tijd dat met het bui­ten­land bel­len duur was en zowel zij als ik zui­nig moesten leven.

empa­thie in de zui­verste vorm

Het con­tact met haar was als met die ene per­soon die je zon­der veel te zeg­gen altijd begreep. Als­of ze zelf in je situ­a­tie stond. Ze voelt als­of ze mij was… empa­thie in de zui­verste vorm.

Ze begrijpt. Wat begreep zij vaak meer dan dat ik haar ver­tel­de. Moei­lij­ke din­gen die je niet zomaar of niet met ieder­een deelt. Waar­voor je haar ook wil afscher­men. Ze begreep en oor­deel­de niet. Als ik vroeg wat ze vond, was het nooit ver­oor­de­lend, of hele­maal anders dan ik zelf vond. Het voel­de als­of er in ieder geval een per­soon was die me begreep. Ze begreep dat ik er door­heen moest. Zelf..dat ze dat niet kon over­ne­men. En dat elke situ­a­tie uniek was en er geen blauw­druk bestond die kon zeg­gen wat je moest doen. Soms ver­tel­de ze iets over zich­zelf… en dan begreep ik haar. En mijn res­pect voor haar… het kon alleen maar groei­en.

Elke dag bid ik voor je.

Ze bidt…  Elke dag bid ik voor je. zei ze wel eens. Dat is het bes­te wat ik voor jou kan doen.  Als ik haar zei dat ik ook voor haar bid, zei ze: wat is het toch gewel­dig dat we samen kun­nen pra­ten maar nog gewel­di­ger dat we over elkaar met God kun­nen spre­ken.

Ze is twee gene­ra­ties ouder dan ik. Leef­de in een ander tijd­perk. Als zij schreef, was het met pen en papier en ik heb nog brie­ven en gedich­ten van haar bewaard.

Haar hele reek­sen foto albums over Zwit­ser­land en ande­re vakan­ties waren met de hand gemaakt en met pen voor­zien van haar com­men­taar. Wat zat er veel lief­de in. Haar kun­sti­ge bor­duur­werk en haar manier van evangeliseren…op haar manier, gebouwd op lief­de voor een ander.

Ze gaat lang­zaam en eigen­lijk opeens erg snel ach­ter­uit. Na bij­na 92 jaar heel sterk te zijn, ondanks licha­me­lij­ke en ande­re moei­lij­ke din­gen in haar leven. Ze was altijd sterk. Niet uit zich­zelf, maar sterk omdat ze op de Rots stond. Vast­ge­hou­den werd. Ze kon geen beter voor­beeld voor me zijn.

Het doet me pijn haar te zien lig­gen. Ze kan van­daag haar bed niet uit. Het is moei­lijk om te leven, zegt ze. Als ik naar het toi­let moet, moet ik bel­len om hulp, als ik me om wil draai­en, moet iemand me hel­pen. Wil ik in mijn stoel zit­ten, … en weet je… ik vraag niet graag hulp. Ik wil niet tot last zijn….

Ik weet het oma, ik voel je pijn, ik begrijp het… ik kan alleen maar voor u bid­den.

Dat weet ik meid. We begrij­pen elkaar.

Lang­zaam zie ik het licht uit­gaan in de don­ke­re ogen. Het zal niet lang meer duren denk ik…de levens­weg van deze bij­zon­de­re vrouw op aar­de is bij­na ten ein­de. 92 jaar is niet niks. Haar lichaam is op. De han­den die gezorgd heb­ben, lief­ge­had zijn ver­rim­peld en tril­len bij het min­ste dat ze moet optil­len. De oren die altijd luis­ter­den zijn moe. De ogen die zon­der spre­ken kon­den bemoe­di­gen, lief­de uit­straal­den, en zoveel meer zagen dan ande­ren, gaan lang­zaam slui­ten. Het lie­ve gezicht is moe. Dood­moe…

Ik bid oma… de hele dag.

Ze lacht. Dat is fijn meid.

En ik bid echt. Ik weet niet wat. Het is ego­ïs­tisch om te bid­den dat ze nog wat lan­ger bij me mag blij­ven. Maar bid­den of God haar thuis haalt, vind ik moei­lijk.

Uw wil geschie­de, bid ik dan maar.

Uw wil geschie­de, bid ik dan maar. Wel vaker mijn eni­ge uit­weg als bid­den moei­lijk is. Ze heeft het leven kun­nen leven door zich te voe­gen naar Gods wil. Ze zal daar­door ook kun­nen ster­ven. Ster­ven kan gena­dig zijn, zeker omdat zij weet dat Het leven dan pas echt zal begin­nen.

Lie­ve oma… de rots in een storm­ach­ti­ge zee… mocht ik maar een klein beet­je op u lij­ken, dan zou ik trots mogen zijn op mezelf.

Dit ver­haal schreef ik op 14 juli, naar aan­lei­ding van mijn laat­ste ont­moe­ting met oma. Op 1 augus­tus is ze inge­sla­pen. Geliefd als moe­der en oma en oma-oma mocht ze als gelief­de doch­ter Thuis­ko­men. 

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.