On the Path to Freedom
Getuigenis

Zie je mij?

Het erg­ste aan mijn dak­loos­heid vind ik dat de men­sen mij niet zien….’ (een ano­nie­me dak­lo­ze in Ant­wer­pen)

Ik zie jou
Ik zit hier elke dag. Maar het kan dat jij dat nog niet gezien hebt. Ik begrijp dat wel. Het is ook zo’n druk­ke en vreem­de tijd voor jou. Er zijn peri­o­des geweest dat je niet bui­ten mocht komen omdat je in qua­ran­tai­ne zat of in een (semi-)lockdown. En dan opeens mag je weer alles en moet je de ver­lo­ren tijd drin­gend inha­len. Ik begrijp dat je het erg druk hebt daar­mee. Om nog die cadeau­tjes te kopen voor je gelief­den en die inko­pen voor het diner. Om bij het uit­zon­der­lij­ke war­me weer die ver­lo­ren tijd op ter­ras­jes of in een café in te halen met je bff , om een film te gaan kij­ken of het the­a­ter te bezoe­ken, zeker nu zeer terecht de cul­tuur weer open is. En tus­sen­door dat boos­ter­vac­cin, hoe­wel ik gehoord heb dat die cam­pag­ne gesmeerd ver­loopt en je daar nau­we­lijks tijd aan kwijt bent, ten­zij je er ziek van bent gewor­den. En mis­schien had je ook nog wel drin­gend een jas nodig.

Een nieu­we dege­lij­ke jas is wel belang­rijk in deze nieu­we tij­den. De coro­na-experts zeg­gen je zoveel moge­lijk bui­ten te doen. Feest­jes en con­tac­ten bui­ten zijn min­der gevaar­lijk dan bin­nen en je hebt het geleerd toen in de eer­ste lock­down peri­o­de: ‘leven zon­der soci­a­le con­tac­ten is bij­na even ziek­ma­kend als het covid-19 virus’. Dus als het ant­woord op bei­de vra­gen kan wor­den gege­ven met je leven naar bui­ten te ver­hui­zen, is het vrij sim­pel. Je koopt een goe­de jas, ter­ras­ver­war­ming, mis­schien ben je zelfs ver­huisd naar een gro­ter huis met een tuin of ter­ras en een thuis­werk-plek. Ondanks dat de vast­goed­markt over­ver­hit­te prij­zen vroeg, kreeg je het mis­schien toch voor elkaar. Wat een werk zul je gehad heb­ben daar­mee, cha­peau! Natuur­lijk dat je nu even geen tijd over hebt. Maar op het weer, het kli­maat (zijn we een beet­je ver­ge­ten he in die corona­cri­sis?), heb je geen ant­woord, dus is een goe­de jas belang­rijk. Ik weet er alles van!

Zie je mij?

Voor mij is de aan­pas­sing niet zo groot. Eigen­lijk speelt mijn leven zich al jaren en altijd bui­ten af. Ik slaap zelfs bui­ten. Ik heb mijn bezit­tin­gen gemi­ni­ma­li­seerd tot het hoogst­no­di­ge en mijn con­tac­ten heb ik beperkt tot een paar hulp­ver­le­ners en af en toe de dok­ter of een poli­tie­agent.

Ik heb ook niet zo veel nodig. Een slaap­zak en een oude ver­sle­ten jas tegen de kou, een ver­sle­ten zak van de super­markt waar­in ik mijn dage­lijk­se spul­len bewaar. Ik heb geen werk, dus ik hoef ook niet te tele­wer­ken, het park is mijn tuin waar ik zelf het gras niet hoef te maai­en. Kort­om het is een win-win situ­a­tie.

Eten en drin­ken, dat geeft soms wel wat stress , maar geluk­kig heb ik ’s avonds in mijn kof­fie­be­ker­tje zon­der kof­fie altijd wel wat mun­ten die som­mi­ge voor­bij­gan­gers nog gevon­den heb­ben ergens in hun zak­ken. In de pas­jes­maat­schap­pij ove­ri­gens ook een schaars­te, cash geld in de zak­ken van voor­bij­gan­gers. Pas­jes zijn vei­li­ger voor de gezond­heid. Dat begrijp ik ook. Daar­door dat ik ook niet over­al terecht kan met mijn los­se cen­ten. Maar geluk­kig hier en daar nog wel.

Geluk­kig hoef ik niet na te den­ken over het diner tij­dens de feest­da­gen. Ik kan begrij­pen dat dat voor jou best stress geeft. Je wil natuur­lijk dat nie­mand iets te kort komt, je wil reke­ning hou­den met ieder­een, halal, vege­ta­risch, niet te vet, met en zon­der alco­hol, duur­za­me ver­pak­king, bio of juist het huis­merk. Ik begrijp dat het niet evi­dent is om in deze tij­den een per­fec­te gast­vrouw, par­don, gast­per­soon te zijn. Dat pro­bleem heb ik geluk­kig niet. Hoe­wel een wijn­tje me van­avond wel zou sma­ken, maar wie weet lukt het me hier bij de nacht­win­kel van­avond met die paar euro’s een fles­je te kopen. Of whis­ky, kan ook, daar krijg je ook net iets meer warm­te bij, wat in de win­ter­nach­ten geen luxe is.

Ik mag niet kla­gen. Als ik zie wat een stress en werk jij alle­maal hebt ver­zet in het jaar dat bij­na voor­bij is, dan heb ik niets te kla­gen. Elke dag is voor­spel­baar, behal­ve het weer en ik weet ten­min­ste waar ik aan toe ben.

Maar ik heb wel een vraag­je. Zou je het leuk vin­den om in het nieu­we jaar eens af te spre­ken? Gewoon hier waar ik ben even naast mij op het bank­je voor het sta­ti­on te zit­ten? Mis­schien met een kof­fie­tje in zo’n weg­werp­be­ker­tje? Dan kan ik luis­te­ren naar het ver­haal van je dag, je frus­tra­ties in het open­baar ver­voer, de corona­cri­sis, de kin­de­ren op school, de druk­te en mis­schien kom jij wel een beet­je tot rust als je mij ziet. Zie maar of je dat ziet zit­ten, want ik zit hier toch en ik zie jou.

Ik wens jou alvast een geluk­kig nieuw­jaar

Oud­jaar 2021, een ano­nie­me toe­schou­wer van het leven

Margreet

Als social impact storyteller en schrijver wil ik je hart raken met verhalen. Verhalen die gaan over mensen die ik tegenkom. Ik kom ze tegen in mijn werkomgeving waar ik als sociale professional te maken heb met overlevers van mensenhandel en prostitutie of uitbuiting, geweld. Maar ik kom ze ook tegen in mijn vrije tijd of in mijn leven buiten mijn werk. Overal zijn mensen 'on the path 2 freedom', op zoek naar recht, naar erkenning, naar naastenliefde, naar gezien worden. Daarover schrijf ik en lees jij! Op 6 maart 2020 verscheen mijn eerste verhalenbundel 'Mozaïek'. Op 1 november 2021 startte ik mijn eigen freelance tekstbureau.