On the Path to Freedom
Mijn Gedacht

Yasmine

8 jaar gele­den stap­te ze uit het leven: Yas­mi­ne… Ze was even oud als ik en dat bete­kent dat je in dezelf­de tijd, in een­zelf­de type van samen­le­ving opgroeit, school­loopt en het leven ont­dekt. En dan heb je opeens veel gemeen, ook al ken je elkaar niet.

Hoe­wel ik haar niet echt volg­de, waren som­mi­ge van haar lied­jes me bekend en voor­al haar covers van de zan­ger Leo­nard Cohen had­den me niet onbe­roerd gela­ten.

Ik weet nog pre­cies wat ik dacht toen ik in de auto op het radio­nieuws hoor­de dat de beken­de Vlaam­se zan­ge­res onver­wachts over­le­den was op de leef­tijd van 37 jaar. In het eer­ste nieuws­be­richt werd nog niets ver­meld over sui­ci­de. ‘Ze zal toch wel een heel klein beet­je in God geloofd heb­ben?’ schoot het panie­ke­rig door me heen. Later die dag drup­pel­de de infor­ma­tie bin­nen en na een paar dagen wist heel Vlaan­de­ren van het dra­ma­ti­sche over­lij­den van de jon­ge mooie vrouw die het leven niet meer aan­kon. Haar leven werd over­scha­duwd door haar dood, haar dood werd later die dag over­scha­duwd door de even­eens onver­wach­te dood van Michael Jack­son.

Ik las de arti­ke­len over Yas­mi­ne. Ik was opeens dwang­ma­tig op zoek naar het waar­om van de keu­ze die ze maak­te. Waar­om zou je op je 37ste uit het leven stap­pen. Haar leven stond in de schijn­wer­pers, ze kwam over als de relax­te vrouw die het leven met een knip­oog aan­kon. Iets wat ik in haar bewon­der­de. Hoe­wel ze ook een kant­je had wat me niet aan­stond. Op het podi­um of ach­ter de micro­foon liet ze te veel naar mijn zin haar les­bi­sche geaard­heid mer­ken, waar­bij me voor­al stoor­de dat dat zo ten­toon­ge­spreid dien­de te wor­den.

Kan het leven zo zin­loos zijn dat je jezelf om het leven brengt?

Ik begon te zoe­ken naar ant­woor­den op mijn eigen vra­gen… De vra­gen naar het: ‘Kan het leven zo zin­loos zijn dat je jezelf om het leven brengt, en in haar geval op zo’n dra­ma­ti­sche manier?’ Ik had het al eer­der mee­ge­maakt, na een sui­ci­de geval in mijn omge­ving, dat mijn eigen inner­lijk behoor­lijk op de schop ging. In het zoe­ken in arti­ke­len en inter­views begon ik te begrij­pen. Ik kreeg een beeld van Yas­mi­ne, dat niet te zien was op TV, in de Rode loper, of in de gro­te shows waar ze pre­sen­teer­de. In som­mi­ge van haar lied­jes kwam het wel naar boven. De klein-kun­ste­na­res had een hele don­ke­re kant. Een kant waar­in ze niet kon afre­ke­nen met haar demo­nen, waar ze onrecht en pijn haar of ande­ren aan­ge­daan niet kon over­ko­men. En ergens wist ze altijd al dat er een keer iets te veel zou gebeu­ren waar­door het klaar zou zijn. De een­zaam­heid van de stoe­re vrouw was veel gro­ter dan je zou ver­moe­den als je de goed­lach­se Yas­mi­ne een show zag pre­sen­te­ren en met gemak alle aan­dacht naar zich toe zag trek­ken.

De rela­tie­breuk met wat zij noem­de de lief­de van haar leven kwam ze niet te boven. Ze sloot zich steeds meer af, tot zij de zin van het leven niet meer zag.

Ik moest het ver­wer­ken. Wat ze had gedaan. Ik ging meer dan anders naden­ken over leven en dood, over leven na de dood. Over de zin van mijn leven als moe­der en echt­ge­no­te, over vriend­schap­pen, over wat belang­rijk is.  Ik vocht met de gedach­ten dat God had kun­nen voor­ko­men dat zij die keu­ze had gemaakt. Ik vroeg God of Hij mij kon laten zien dat ze op het aller­laat­ste moment van haar leven mis­schien toch nog haar hart aan God gege­ven had en Jezus had aan­ge­roe­pen, en met de gedach­te aan het lied: Roep de naam van Jezus aan en wordt gered, gene­zing en ver­ge­ving had gekre­gen over al dat die­pe en don­ke­re in haar leven.

Een paar jaar later over­leed mijn nicht. Mijn nicht die ik vrien­din noem. Ze was ook van mijn leef­tijd en koos er niet zelf voor om niet meer te leven. Ze was ziek en werd steeds zie­ker. Ik her­in­ner me hoe ik in de gesprek­ken met haar gevoels­ma­tig terug geka­ta­pul­teerd werd naar de emo­ties en strijd die ik had erva­ren toen Yas­mi­ne, die ik niet per­soon­lijk had gekend, uit het leven was gestapt. Die strijd heb ik met mijn nicht­je gedeeld.

Ter­wijl het lichaam van mijn lie­ve nicht­je steeds meer afta­kel­de, ging er iets in haar steeds meer leven. De weten­schap, het geloof dat als ze hier op aar­de niet meer zou leven, ze bij haar God in de hemel zou leven voor eeu­wig. Tegen­strij­di­ge gevoe­lens van het los­la­ten van haar kin­de­ren en man, die ze van God zelf gekre­gen had, om daar­te­gen­over een leven tege­moet te zien zon­der pijn en in Gods heer­lijk­heid maak­ten dat zij haar don­ke­re kan­ten ging los­la­ten en steeds meer in het licht ging staan. Bezoe­kers aan haar ziek­bed, waar­on­der ikzelf, die kwa­men om te bemoe­di­gen, gin­gen bemoe­digd bij haar weg, niet weten­de hoe het kwam dat ze zelf niet meer wis­ten wat te zeg­gen. Ikzelf ervoer het als: God zelf zat naast haar bed. En dat wist zij ook.

Hoop.

Hoe­wel het over­lij­den van mijn lie­ve nicht­je er diep inge­hakt heeft, was er een groot ver­schil met de dood van Yas­mi­ne. Hoop. Een hoop die me zeker liet weten dat zij eeu­wig leeft. Haar dood was een poort naar het leven waar alle pijn zou stop­pen. Yas­mi­ne hoop­te met haar dood ver­lost te zijn van alle pijn.

Acht jaar na Yas­mi­nes dood komt van­daag een nooit uit­ge­brach­te sin­gle van haar uit. Toen ik het las, ging ik weer even terug naar de inner­lij­ke strijd van toen. Ik ben benieuwd haar sin­gle te horen. Ik kan haar als tekst­schrij­ver en klein­kun­ste­naar wel waar­de­ren. En ik hoop nog steeds dat ene voor haar. Ik zal het niet weten.

 

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

One Comment