On the Path to Freedom
Getuigenis,  Mensenhandel,  Prostitutie

Why, Papa, Why?

Mijn hart leek te scheu­ren toen ik de hui­len­de schreeuw van deze vrouw in onze trap­hal hoor­de. Het ging door merg en been. En ik voel­de een ijs­kou­de ril­ling over mijn rug gaan, toen ik haar gebro­ken de trap op zag strom­pe­len.

Onge­meen hard kreeg ze in een week tijd te maken met gro­te ver­lie­zen in haar fami­lie. Een broer van haar moe­der stierf op jon­ge leef­tijd aan een kor­te ziek­te, en nog geen week later kwam haar eigen broer om in een ver­schrik­ke­lijk auto-onge­val. De fami­lie was in shock, ver­lamd door het onheil dat plot­se­ling over hun fami­lie kwam.

Why, Papa, Why?’

Mijn hart schreeuwt mee met haar en ik kan niets anders doen dan haar tege­moet lopen op de trap en mijn armen om haar heen slaan en in mijn hart roep ik mee: ‘Waar­om, Hee­re God? Waar­om? Waar­om zij? Ze heeft al zo veel mee­ge­maakt.’

Ze komt niet voor niets bij ons. Ze is een slacht­of­fer men­sen­han­del en heeft jaren gedwon­gen gewerkt in de pros­ti­tu­tie in Gent. Maar dat is niet alles. Ze is iemand die kon bre­ken, die kon weg­ko­men uit deze duis­te­re wereld en die samen met God een nieu­we weg is inge­sla­gen. Ik zie haar niet als slacht­of­fer, of als over­le­ver, maar als iemand die met God leeft. En stap voor stap de lei­ding van God zoekt in dat nieu­we leven.

En dan dit.

Ver weg van haar fami­lie, zit ze met een hoofd vol vra­gen en een hart vol ver­driet.

De foto s die ze me laat zien, lie­gen niet. Ik zie twee ver­mink­te licha­men na een zwa­re auto­crash, en pro­beer niet te laten mer­ken dat mijn maag omdraait bij het zien van deze foto s.

We bid­den samen. Een bij­na woor­de­loos gebed. Armen om elkaar heen, schok­ken­de schou­ders. Maar ondanks al dat ver­driet voel ik een kracht in haar, niet haar kracht. Gods kracht die in haar zwak­heid naar bui­ten komt. Het troost me.

Met hulp van fami­lie en vrien­den kan ze een tic­ket naar haar thuis­land bemach­ti­gen en wordt ze in staat gesteld om in deze moei­lij­ke tijd bij haar fami­lie te zijn.

Met gemeng­de gevoe­lens ver­trekt ze. De jaren van gemis van haar fami­lie en het uit­kij­ken naar de dag dat ze hen weer zal zien, wor­den ver­mengd met de bit­te­re reden waar­om ze deze reis moet maken.

Na een aan­tal dagen stuurt ze me een bericht­je.

Ik vraag hoe het met haar gaat. Ondanks het ver­driet deelt ze fij­ne din­gen. Haar ouders ken­nen onder­tus­sen haar ver­haal, en dan­ken God dat ze van alle orga­ni­sa­ties in Euro­pa juist bij Cherut terecht mocht komen. Haar moe­der Mar­ga­ret stuurt spe­ci­a­le groe­ten aan mij (Mar­greet) en bedankt dat ik in haar plaats moe­der geweest ben voor haar doch­ter. Het ont­roert me.

Op mijn vraag: ‘Hoe gaat het nu echt met je?’ ‚krijg ik dit ant­woord:

Thank You Papa, Thank You! Ondanks alle pijn en ver­driet, is het goed met mij’

Zoals altijd bij deze vrouw ben ik diep onder de indruk. Niet van haar, maar van haar die­pe geloof en ver­trou­wen in haar Papa, God, onze Vader. Ik ben altijd erg voor­zich­tig om din­gen te zeg­gen als: ‘Het komt alle­maal goed”. Maar bij haar durf ik dit te zeg­gen: ‘Het komt alle­maal goed!’ En ik weet wat zij zou zeg­gen: ‘Amen’.

Ik mis haar. Maar ze is ook heel dicht­bij, omdat we dezelf­de Vader heb­ben. Ik ben niet haar twee­de moe­der (daar ben ik veel te jong voor 😉 ), maar ze is mijn zus.

Hou je goed daar en tot ziens, lie­ve zus!

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.