On the Path to Freedom
Mensenhandel

Walk for Freedom

Ja, ik ga ook mee met de ‘Walk for Free­dom’. Al een paar weken speelt de gedach­te in mijn hoofd. De ene keer ben ik hele­maal van plan mee te doen, dan weer is er de hope­lo­ze drem­pel omdat iets in mij niet mee wil doen aan het mezelf in de pic­tu­re zet­ten om een sta­te­ment te maken. Mis­schien blijf ik beter wat op de ach­ter­grond. Mis­schien is dit iets wat een ander veel beter doet. Dat laat­ste vond ik een goed argu­ment, tot ik er in de loop van de tijd ach­ter kwam dat het voor­al een goed excuus was.

Als mede­wer­ker bij Cherut (= vrijheid/freedom) sta ik juist voor vrij­heid van elk mens. Een van de zaken die ik o.a. met deze blog wil berei­ken is dat de samen­le­ving en kerk zich bewust wordt van het onrecht dat nog steeds wereld­wijd en in onze rij­ke wes­ter­se ste­den plaats­vindt, waar­door men­sen niet vrij zijn.  Waar­om zou ik dan niet mee­wan­de­len? Het is niet moei­lijk. Je hoeft niet te kun­nen hard­lo­pen, zin­gen of een ande­re kunst­vorm te beoe­fe­nen. Je zet je ene voet voor de ande­re en wan­delt in stil­te ach­ter iemand anders aan.

Het wordt een stil­le optocht. Met een kne­vel om ons gezicht waar­op de naam van een van de drie boeg­beel­den (Amy, Eve en Ivan) van de wereld­wij­de ‘walk for free­dom’, een t-shirt en demon­stra­tie­bor­den, lopen we in een lan­ge rij door Ant­wer­pen op een zon­ni­ge zater­dag­mid­dag. Zo’n mid­dag waar­op elke ech­te sin­joor de stad intrekt voor een laat­ste ter­ras­je dit jaar voor de herfst uit­breekt, Neder­lan­ders komen shop­pen en ver­der ieder­een om wat voor reden dan ook de stad in trekt. Ze zul­len het gezien heb­ben. Een vijf­tig­tal men­sen met zwar­te t-shirts en gele kne­vels in een lan­ge rij. En ze zijn stil.

Een stil­le optocht. Wat zal ik doen met mijn gedach­ten, denk ik, ter­wijl ik gezich­ten obser­veer en soms bewust het bord dat ik in mijn han­den draag in hun rich­ting draai. Soms vang ik een blik van iemand en merk dat ze door naar mijn gezicht te kij­ken, van­zelf ook naar het bord kij­ken. Ik krijg het idee om bewust oog­con­tact te maken met som­mi­ge men­sen en ervoor te zor­gen dat ze de bood­schap gezien heb­ben.

Soms krijg ik een blik terug van begrip. Een oude­re man die zijn duim opsteekt. Een paar keer hoor ik iemand een opmer­king maken. Een moe­der die haar kin­de­ren uit­legt dat er nog steeds men­sen zijn die moe­ten wer­ken, en er niets voor krij­gen. En zelfs kind­jes in arme lan­den. Een vader die een stil­le optocht een voor­beeld voor zijn kin­de­ren vindt, die in zijn per­cep­tie te veel lawaai maken. En een oude dame die het alle­maal maar zever vindt. Die ene vrouw die me aan­spreekt en vraagt waar het over gaat, rea­geert op mijn ant­woord door haar schou­ders op te halen.

Ik merk dat mijn gedach­ten gaan in de rich­ting van de ver­ha­len die ik zelf ken. Annie, nog niet zo lang gele­den voor het eerst op gesprek. Werkt al 30 jaar in de pros­ti­tu­tie en wil er nu uit. Ik focus me op haar ver­haal, en bid voor haar. Ik weet dat ze nu aan het werk is in het raam en zo zijn er zo veel. Niet alleen in Ant­wer­pen, maar in de hele wereld. Vrou­wen, man­nen, kin­de­ren, jon­gens, meis­jes. In de pros­ti­tu­tie of in ande­re vor­men van sla­ver­nij.

Ter­wijl ik blik­ken vang, komt de vraag op, Wie leest dit? Zou er iemand tus­sen­lo­pen, die zelf pooi­er is, of men­sen­han­de­laar? Zou er iemand bij zijn, die thuis zorgt dat zijn vrouw en kin­de­ren gehin­derd wor­den om in vrij­heid te leven? Zou er iemand bij zijn die iets kan ver­an­de­ren aan een situ­a­tie, maar moet hij of zij die laat­ste duw krij­gen om hier­van over­tuigd te wor­den?

Wat is het goed om stil te zijn en zo een sta­te­ment te maken.

In mij komt een gedach­te: ‘Ik wil niet stil zijn, ik wil pra­ten… over Annie. Ik wil zeg­gen tegen die vrouw die alles maar zever vindt, of tegen die gezich­ten die het maar bela­che­lijk vin­den dat er in onze stad een wijk is waar men­sen uit­ge­buit wor­den. En som­mi­gen zelfs al 30 jaar.’ Maar, wat is het goed om stil te zijn en zo een sta­te­ment te maken.

Ik wan­del niet alleen. We zijn met een groep van zo’n vijf­tig men­sen in Ant­wer­pen. Maar liefst vier men­sen uit ons Cherut-team zijn erbij. Onder­tus­sen wan­delt onze voor­ma­li­ge cherut-sta­gi­ai­re mee in Stuttg­art en zijn er veel zoals zij en wij in de Euro­pe­se ste­den bezig aan een sta­te­ment tegen onrecht. Austra­lie en Nieuw Zee­land gin­gen ons voor, de VS en Zuid-Ame­ri­ka vol­gen nog. Alle­maal samen de walk for free­dom, omdat elk slacht­of­fer van men­sen­han­del belang­rijk is.

En dan weet ik dat ik de juis­te keu­ze maak­te. Ik doe de walk for free­dom. Twee uur een kne­vel om mijn gezicht, die ove­ri­gens niet bleef zit­ten, was lang genoeg onvrij­heid voor mij. Maar voor men­sen als Amy,  Eve en Ivan, of voor al die Annies die wij bij Cherut zien; daar­voor wan­del­de ik mee.

’s Avonds hoor­de ik van een vrouw die zich naakt in een plas­tic doos op een open­ba­re plaats in Duits­land had neer­ge­legd. Als sta­te­ment tegen de mis­stan­den in de vlees­in­du­strie. Ze kwam op voor de die­ren­rech­ten (ook niet onbe­lang­rijk). Als sta­te­ment kon dat behoor­lijk tel­len. Dan viel die wan­de­ling met zijn vijf­ti­gen met een gele kne­vel en bor­den als sta­te­ment door Ant­wer­pen nog wel mee. Als iemand me zou vra­gen om om mee te strij­den voor de die­ren­rech­ten, zou ik nog wel een keer extra naden­ken, gezien de manier waar­op 🙂 En ik denk niet dat ik over­stag zou gaan.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *