On the Path to Freedom
Vluchtelingen

Vluchteling…

Ik ben een vluch­te­ling.
De vijf jaar van oor­log en ter­reur, de angst, de hon­ger en armoe­de die het mee­brengt, het is genoeg geweest. Samen met tien­dui­zen­den uit mijn land zijn we ver­trok­ken. De opvang­kam­pen in de regio zit­ten over­vol, zijn ook niet vei­lig, vol­doen niet aan mijn ver­wach­tin­gen van een kwa­li­ta­tief goed leven. Het is genoeg geweest. De angst dat kogels door mijn huis vlie­gen, dat mijn kin­de­ren geraakt wor­den, ver­minkt door het leven gaan, of als wees, dat mijn vrouw er straks alleen voor staat en het wonen in een rui­ne van wat eens een prach­ti­ge stad was. Het is genoeg geweest. Nu ben ik op de vlucht.

Samen met mijn gezin, ik ben een vluch­te­ling.

Mijn kin­de­ren, mijn vrouw, mijn oude moe­der… we zijn samen gegaan. Een paar bezit­tin­gen in een zak gepropt, wat kle­ren, hand­doe­ken, mijn bril, een paar kost­baar­he­den. Gevlucht, we zijn op de vlucht, een vluch­te­ling.
De boot­tocht heb­ben we over­leefd. Hoe­wel ik doods­ang­sten uit­stond. Ja, ook wij in Syrie weten hoe gevaar­lijk de over­toch­ten zijn, ook wij weten heel goed dat er vluch­te­ling­nen zijn die deze toch­ten niet over­le­ven. Dat de over­toch­ten geor­ga­ni­seerd wor­den door men­sen­smok­ke­laars die grof geld ver­die­nen maar geen garan­tie en voor­al geen vei­lig­heid kun­nen bie­den. Ook wij weten dat de Ita­li­aan­se en Griek­se kust­wacht hun han­den vol heb­ben met het red­den van men­sen­le­vens uit de klau­wen van de Mid­del­land­se zee. Ook wij weten dat.
Maar wel­ke keu­ze heb­ben we? Met de boot de zee over en hier­door nog 50% kans op een leven in Euro­pa. Of hier blij­ven, in de vuur­haard van de oor­log, in de hel. Met aan de ene kant het rege­rings­le­ger van de pre­si­dent en aan de ande­re kant het opruk­ken­de ter­ro­ris­me van ISIS. Als­of we met zijn allen voor de Rode zee staan met de hete adem van de farao in onze nek.
Maar hoe hard we ook pro­be­ren, er komt geen pad door de Mid­del­land­se zee en de eni­ge manier om aan de ande­re kant van de zee te komen, is met de gam­me­le over­vol­le boot­jes die wor­den aan­ge­bo­den voor grof geld.
Ja, we heb­ben het over­leefd. Op het strand heb­ben een vreug­de­dans­je gemaakt. Dank u God, we zijn vei­lig in Euro­pa. In Euro­pa zul­len we gehol­pen wor­den. In Euro­pa wordt het goed.
In Euro­pa… in mijn gedach­ten is Euro­pa het beloof­de land. Het wordt steeds mooi­er, er is eten, er zijn hui­zen genoeg, we zul­len behan­deld wor­den als hel­den die de oor­log over­leefd heb­ben, we zul­len werk vin­den en goed kun­nen leven, het para­dijs…
In de weken die vol­gen word ik met mijn neus op de fei­ten gedrukt. Ik begrijp Euro­pa wel. We zijn met zijn allen uit Syrie en Irak gevlucht, en nog uit ande­re lan­den en blijk­baar alle­maal tege­lijk aan­ge­ko­men. Euro­pa wordt over­spoeld met vluch­te­lin­gen en Euro­pa had geen plan klaar. Blijk­baar had Euro­pa ons niet ver­wacht… en zaten ze niet op ons te wach­ten.
Het beloof­de land, blijkt niet klaar.
Begrijp me goed. Ik slaap lie­ver onder de bomen op de har­de bodem van Mace­do­nie of Ser­vie met mijn vrouw en kin­de­ren om me heen, dan in mijn huis in Syrie waar je niet weet of je de vol­gen­de dag haalt, of dat een bom op je huis geval­len is.
Alles beter dan dat.
Ik begrijp de Euro­pe­a­nen wel. Ze wil­len heus wel hel­pen en er zijn men­sen die doen echt alles! Kle­ding, voed­sel, trein­tic­kets, ze pro­be­ren en laten hun har­ten zien. Ik ben dank­baar voor die men­sen. Natuur­lijk is het niet genoeg en het eist nog­al wat orga­ni­sa­tie. We zijn niet met 100 of 200 man, we zijn met tien­dui­zen­den… Ja, op een gege­ven moment houdt het op. Dat snap ik ook wel. Dan gaan zelfs de gren­zen van Duits­land dicht, niet alleen van Hon­ga­rije of Kro­a­tië. En het zal niet lang duren voor ande­re Noord en West Euro­pe­se lan­den vol­gen en er hek­ken geplaatst wor­den of de oude grens­con­tro­les, die het vrij ver­keer tus­sen de Schen­gen­lan­den zul­len gaan boy­cot­ten, weer in wer­king wor­den gesteld.

Ik ben een vluch­te­ling. Nog steeds.

Waar ik nu naar toe kan? Met mijn kin­de­ren, mijn vrouw en mijn oude moe­der…?
Ik weet het niet. Maar nog steeds ben ik blij dat ik weg ben uit de hel. Ik ben nog niet in de hemel gekomen.Europa is de hemel niet. Mis­schien dat ik me daar­in wel heel erg ver­gist heb.
Bedankt Euro­pa, dat je je best doet. Met zijn allen. Dat jul­lie ten­min­ste pra­ten om een oplos­sing te zoe­ken. Dat er men­sen zijn in al jul­lie lan­den en ste­den die spon­taan acties orga­ni­se­ren, en men­sen hel­pen. Bedankt. Namens al die vluch­te­lin­gen die ergens naar toe moesten omdat ze niet thuis kon­den blij­ven. Dat was alles… er zat niets anders ach­ter. Niet bij mij.
Ik ben niet meer op de vlucht. Ik voel me vei­lig. De oor­log ligt ver ach­ter mij. Dui­zen­den kilo­me­ters. Maar ik heb nog geen thuis.

Ik ben een zwer­ver gewor­den. In het beloof­de land.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *