On the Path to Freedom
Mijn Gedacht

Verhalen…

Mis­schien ben ik wel gebo­ren om ver­ha­len te zoe­ken. Ver­ha­len ach­ter de voor­deu­ren te zien. Ver­ha­len ach­ter het mas­ker van de glim­la­chen­de of nors­kij­ken­de mede­rei­zi­gers in de tram. Ver­ha­len te zien in een fami­lie merels die zich elk voor­jaar in mijn tuin set­te­len. Ver­ha­len te horen in de muziek die ik hoor. Ver­ha­len te door­gron­den en te begrij­pen waar­om din­gen gaan zoals ze gaan, zijn zoals ze zijn. Als je in mijn hoofd zou kun­nen kij­ken, zou je zien dat er altijd ergens een ver­haal aan het ont­staan is. Door iets wat ik hoor­de of zag…

Ver­ha­len vorm­den altijd iets in mijn leven. Van boe­ken lezen, tot zelf schrij­ven, tot zelfs een oplei­ding jour­na­lis­tiek waar ik al gauw merk­te dat dit niet over de ver­ha­len ging die ik zocht. Ver­ha­len in de vorm van muziek, luis­te­ren en muziek maken en door­ge­ven van wat een ander had kun­nen schrij­ven of er nog een eigen ver­haal in leg­gen. Nog steeds zijn het dage­lijk­se ingre­dien­ten van mijn leven. En volg ik schrij­vers (en jour­na­lis­ten) omwil­le van hun gevat­te blik en het van­gen van situ­a­ties in woor­den. Het schrij­ven van kin­der­ver­ha­len heb ik geoe­fend op mijn resem jon­ge­re zus­jes en broer­tjes en later mijn kin­de­ren en de kin­de­ren van de kerk.

Al deze din­gen bij elkaar  brach­ten mij bij het zoe­ken naar de levens­ver­ha­len van men­sen. Niet om er mee uit te pak­ken, maar omdat die ver­ha­len iets te ver­tel­len heb­ben zowel voor de luis­te­raar als voor de ver­tel­ler.

Sinds een aan­tal maan­den wer­ken we bij Cherut met de Lifes­to­ry-the­ra­py. Een laag­drem­pe­li­ge vorm van the­ra­pie waar­bij de client haar levens­ver­haal gaat ver­tel­len. Samen maken we een een­heid van een ver­haal dat vaak in veel frag­men­ten uitel­kaar is geval­len en mogen we gaan ont­dek­ken wie de hoofd­rol­speel­ster in het ver­haal is en hoe zij door alles heen gewor­den is wie ze is, wat daar mooi aan is en wat de valkui­len zijn voor de toe­komst door de patro­nen die zich heb­ben ont­wik­keld in het ver­le­den en vaak van kinds­af aan. Met de steun van een bij ons werk betrok­ken psy­cho­lo­ge gaan we in gesprek met een vrouw die haar levens­ver­haal ver­telt.

Iets wat me opvalt, is dat veel van onze meis­jes en dames, een groot ver­lies gele­den heb­ben. Een vader die over­leed. Een moe­der die nooit aan­we­zig was. Een zus­je, of zelfs een eigen kind. Een ver­lies waar­over toen niet gepraat kon wor­den, en dat ver weg­ge­stopt is in een van de onder­ste lades van hun hart. Een moment waar­op alles ver­an­derd is en niets meer het­zelf­de werd.

Het duurt soms weken voor je het ver­haal in zijn geheel hebt, om dan te mer­ken dat som­mi­ge ver­haal­lij­nen toch weer anders waren. Dat er de behoef­te was om het ver­haal mooi­er te maken dan het in wer­ke­lijk­heid was en dat dan later blijkt dat daar­door het ver­haal niet meer klopt, de plot niet meer uit­komt.

Het zijn geen mooie ver­ha­len.

Het zijn geen mooie ver­ha­len. Geen ver­ha­len van wat iemand alle­maal bereikt heeft en hoe goed ze hier in was en daar­in. Het zijn ver­ha­len waar­bij ze diep moe­ten adem­ha­len en zich bij elke zin afvra­gen of ze dit echt wel gaan ver­tel­len. De mooie din­gen in de ver­ha­len zien ze vaak niet meer. Zoals de keu­zes die ze maak­ten omdat ze voor hun kind wil­den kun­nen zor­gen. Keu­zes die op zich­zelf niet de bes­te waren, maar wel van­uit zich­zelf weg­cij­fe­ren­de moe­der­lief­de wer­den gemaakt.

Geen enke­le van de ver­haal­ver­tel­lers is trots op haar ver­haal en zou wil­len dat dit ver­haal in de media kwam. ‘Dit blijft tus­sen ons he,’ is de vraag meest­al. En de beves­ti­ging dat dit niet ver­der gaat dan de betrok­ken hulp­ver­le­ners van Cherut moet meer­maals gege­ven wor­den.

Het is ook niet de bedoe­ling van de lifes­to­ry­the­ra­py dat ande­ren dit ver­haal ken­nen, maar dat ze zelf hun ver­haal gaan zien. Gaan zien dat er din­gen in hun leven gebeurd zijn, die niet nor­maal zijn, dat hen onrecht is aan­ge­daan, dat ze door het ont­bre­ken van de juis­te steun fou­te keu­zes heb­ben gemaakt, dat er patro­nen zijn ont­staan die hen in een rol duw­den die niet voor hen bestemd was. En als ze dat gaan leren zien, kun­nen ze ook stap­pen  gaan zet­ten naar de toe­komst. Naar het anders aan­pak­ken van hun leven.

Samen zijn we in de Lifes­to­ry-gesprek­ken een ver­haal aan het bekij­ken om zo te leren het ver­haal een ande­re, posi­tie­ve­re wen­ding te geven.

In het geval van mijn dames, hoop ik in elk geval apart op een hap­py ending. Een ‘ze leef­de nog lang en geluk­kig’.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.