On the Path to Freedom
Mensenhandel,  Prostitutie

Toevallig?

Voor­zich­tig start ik het ori­ën­ta­tie­ge­sprek met Jana. Alles in mij zegt: ‘voor­zich­tig’.

Voor mij zit niet een klein kwets­baar meis­je, maar een ste­vi­ge Domi­ni­caan­se vrouw van ver over de 30 met een baby’tje van een maand tegen haar borst gedrukt.

In het uur­tje dat ze al aan­we­zig is in ons inloop­cen­trum heb­ben meer­de­re vrij­wil­li­gers gepro­beerd om de baby even over te nemen, of het baby­s­toel­tje aan te bie­den, maar ze houdt hem vast. Met een vast­be­ra­den­heid: dit is van mij.

Mis­schien is de manier waar­op ze haar kind­je zo bij zich houdt, wel de alarm­bel voor mij. Wat is er gebeurd dat ze dit kind­je wil bescher­men en zich­zelf?

Ze is ‘toe­val­lig’ bin­nen­ge­lo­pen in de Kof­fieklap. ‘Toe­val­lig?’. Op straat had iemand haar horen bel­len over haar situ­a­tie en haar aan­ge­spro­ken: ‘Mevrouw, het soort hulp dat je nodig hebt kun je daar krij­gen, in die kof­fie­bar daar.’ We weten niet wie deze per­soon was.

Een beet­je ver­baasd was ze er bin­nen­ge­stapt, werd ze aan­ge­spro­ken en werd ze naar ons inloop­huis boven de kof­fie­bar gebracht.

Wat ze pre­cies komt  doen weten we nog niet.

Ik vraag haar of ze wil ver­tel­len wat er gebeurd is. Ze haalt diep adem.Tranen vul­len haar ogen en dan zegt ze: ‘ik kom uit de pros­ti­tu­tie’.

Ook al is het de doel­groep met wie we wer­ken. Het klinkt tel­kens weer als een don­der­slag bij hel­de­re hemel als een meis­je, een vrouw, een moe­der ver­telt dat ze in de pros­ti­tu­tie werkt. 

Ze ver­telt haar ver­haal. Ze was naai­ster in haar land van her­komst en ze ver­dien­de nau­we­lijks genoeg geld om haar gezin te onder­hou­den. Op een dag kwam er een dame die haar werk bewon­der­de en een jurk bestel­de. Bij een vol­gen­de ont­moe­ting nodig­de de dame haar uit om in Euro­pa te komen wer­ken in haar naai­ate­lier en zo veel geld te ver­die­nen voor haar gezin. De dame over­tuig­de haar dat haar werk zo goed was dat ze in een Euro­pees naai­ate­lier mocht wer­ken.

Jana  zet­te de stap. Haar kin­de­ren liet ze ach­ter bij haar moe­der. Haar reis werd gere­geld en voor haar betaald.

Jana heeft nooit in een naai­ate­lier in Brus­sel gewerkt. Twee weken na aan­komst in Brus­sel werd ze gedwon­gen ach­ter de ramen van het red­lightdis­trict te wer­ken. Wat ze ver­dien­de moest ze afstaan om de schuld van haar reis af te beta­len aan de ‘vrien­de­lij­ke’ dame die uit­ein­de­lijk haar pooi­er werd.

Jana raak­te zwan­ger, en de zwan­ger­schap gaf haar moed de pros­ti­tu­tie te ont­vluch­ten. Ze vlucht­te naar Payo­ke, het cen­trum dat slacht­of­fers van Men­sen­han­del helpt.

Maar omdat de pooier/mensenhandelaar bui­ten het vizier van de poli­tie kon blij­ven en men­sen­han­del dus niet bewe­zen is, ver­liest Jana haar opvang­plaats.

Niet wetend wat ze nog kon doen, liep ze met haar baby door het Klap­dorp in Ant­wer­pen. ‘Toe­val­lig?’

Tij­dens het gesprek ver­tel ik wat wij voor orga­ni­sa­tie zijn. Ik ver­tel haar ook dat we chris­ten zijn en van­uit ons geloof wer­ken.

Tra­nen lopen over haar gezicht als we samen bid­den.

Deze vrouw moe­ten we hel­pen, die is hier niet toe­val­lig bin­nen­ge­stapt’, zeg ik tegen mijn col­le­ga als we over­leg ple­gen. We ver­won­de­ren ons hier­over.

God bracht haar bij ons.

Hoe het ver­der zal gaan. Dat zal de tijd uit­wij­zen, maar als God er bij is, dan is het goed.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

2 Comments