On the Path to Freedom
Prostitutie

Spiegel

Ze was begin twin­tig toen ik haar voor het eerst zag. Een gro­te tie­ner met een peu­ter­tje.  Ze woon­de in ons cen­trum en was dui­de­lijk aan­we­zig. Als er iets in haar hoofd opkwam, wil­de ze daar met­een een ant­woord op, hulp bij of op zijn minst in gehoord wor­den. Als ze aan­dacht wil­de, gebruik­te ze al gauw de woor­den ‘It is an emer­g­en­cy’ om op zijn minst te berei­ken dat we haar gehoord had­den.

Een mooie jon­ge vrouw die vol­was­sen is gewor­den door het leven dat ze leid­de in de pros­ti­tu­tie en tege­lijk een tie­ner die nood had om haar gemis­te puber­teit in te halen. Een jon­ge mama die niet wist hoe ze met haar kind moest omgaan, en een jong meis­je dat niets leu­ker vond dan de aan­dacht van man­nen te trek­ken.

Van­daag, een aan­tal jaar nadat ik haar leer­de ken­nen, nemen we afscheid van haar.

Van­daag, een aan­tal jaar nadat ik haar leer­de ken­nen, nemen we afscheid van haar. In het mid­den van de belang­stel­ling van het afscheids­feest­je staat een prach­ti­ge vol­was­sen vrouw. Haar vijf­ja­ri­ge doch­ter­tje staat trots naast haar. Ze geeft een speech. Een speech waar­in ze eer­lijk naar zich­zelf durft te kij­ken en uit te spre­ken hoe ze was en wat ze geleerd heeft.

Ze gaat terug naar haar thuis­land. Maar ze gaat niet zomaar terug. Ze gaat iets doen. Ze gaat door­ge­ven wat ze bij ons mocht leren. Ze gaat men­sen in nood laten zien dat je zoveel kunt geven aan je kin­de­ren, zelfs als je niets hebt. Dat je altijd kunt lief­heb­ben, ook als je geen cent hebt om te geven. Dat er altijd hoop is.

Ze gaat niet alleen. Ze gaat samen met God. Dat ver­telt ze dan ook open­har­tig in haar afscheids­speech. Ter­wijl ik dank­baar luis­ter, denk ik aan de gesprek­ken met haar. Waar ik als hulp­ver­le­ner onder de indruk was van haar getui­ge­nis over God.

Ik laat haar niet zon­der zor­gen ver­trek­ken. Het impul­sie­ve meis­je dat ze was, zit nog steeds in de vol­was­sen vrouw die ze nu is. De moe­der die soms lie­ver kind is, komt vaak nog boven. De chris­ten die steeds weer terug moet leren in afhan­ke­lijk­heid van God te leven tegen­over de mens die het zelf wil kun­nen.

Als ik naar haar kijk, zie ik iets terug van wie we alle­maal zijn. En ik weet  dat ze ons alle­maal een spie­gel voor­houdt. De spie­gel waar­in ik zie dat we alle­maal  uit begrij­pe­lij­ke motie­ven als angst, nieuws­gie­rig­heid, een­zaam­heid  of impul­si­vi­teit keu­zes maken die niet altijd de juis­te voor ons zijn. Maar de spie­gel die zij me voor­houdt leert me ook hoe God is. Dat Hij ons soms die keu­zes laat maken en toch de deur niet dicht­doet, maar steeds weer wacht tot we weer terug­ko­men. En elke keer heb­ben we weer iets geleerd, iets over ons­zelf, over het leven en over Hem.

Ik hoop dat ik samen met mijn collega’s voor haar ook een spie­gel ben. Een spie­gel van wie God is.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *