RLD"/>
On the Path to Freedom
Mijn Gedacht

Simson in de RLD

Sinds een paar weken komt het levens­ver­haal van Sim­son weer tot leven in een serie zomer­pre­ken in onze kerk.

sully

Waar ik als kind een ein­de­lo­ze bewon­de­ring had voor de stoe­re Sim­son die in mijn gedach­ten een van de knap­ste man­nen van zijn tijd geweest moest zijn — ik ver­ge­leek hem dan met Sul­ly uit de tv-serie Dr. Quinn—en dan nog in dienst van God stond, zit ik nu te luis­te­ren met gedach­ten als: “man Sim­son, jij spoort echt niet… Hoe kan je nu, spe­ci­aal uit­ge­ko­zen door God, zo omgaan met de men­sen om je heen? Zelfs met je vij­an­den? Hoe haal je het in je hoofd om…en dan kun­nen we een reeks zaken gaan opnoe­men die abso­luut niet val­len onder chris­te­lij­ke zelf­be­heer­sing. Agres­sie, zwak voor vrou­wen, en noem maar op.” Ik ben blij dat ik zijn moe­der niet ben. Ik zou wel­licht nog­al wat sla­pe­lo­ze nach­ten heb­ben. Waar zit hij nu weer en met wie? En wat met de belof­te dat die beloof­de zoon een man Gods zou zijn die het volk zou bevrij­den.

Zo ging het van­mor­gen over Sim­son die de poor­ten van de stad, kolos­sa­le zwa­re deu­ren, zomaar even­tjes uit de muur licht­te en een paar kilo­me­ter ver­der­op op een berg weer neer­leg­de, met de bood­schap aan zijn vij­an­den dat er niet met hem te spot­ten viel.

Even ervoor was hij nog klant in het plaat­se­lij­ke red­lightdis­trict van Gaza. ‘Mooi Sim­son, dat je daar ook nog even geweest bent. En dat alle­maal ter­wijl je in dienst bent van God. Ben jij nu een Nazi­reeer of val je eer­der onder de cate­go­rie nar­cis­tisch  met alles voor jezelf en het maakt niet uit of daar iemand slacht­of­fer van wordt?’

Tij­dens dit stuk voel­de ik me getrig­gerd. Ik kan nog­al eens plaats­ver­van­gend boos zijn op klan­ten van onze meis­jes bij Cherut. In maat­schap­pe­lijk werk gesprek­ken of life sto­ry ver­ha­len hoor je nog­al eens iets van klan­ten die geen lie­verd­jes zijn. Die de vrou­wen dan mis­schien nog wel beta­len voor bewe­zen dien­sten, maar hen een trau­ma ople­ve­ren als gevolg van sek­su­eel geweld of drei­ging. Vrou­wen die hun werk benoe­men als dage­lijks meer­maals ver­kracht te wor­den. Ik hoor­de van een vrouw die na haar werk uren onder de dou­che staat, maar zich vuil blijft voe­len. Vrou­wen die nacht­mer­ries heb­ben of angst­stoor­nis­sen ont­wik­keld heb­ben.

En dan Sim­son.

Je spoort niet Sim­son. Met je lan­ge haar en je alco­hol­vrije leven, ben je uit­ge­ko­zen om anders te zijn! Een Nazi­reeer die als rich­ter een deel moest gaan wor­den van de manier waar­op God zijn volk zou gaan bevrij­den.’ En toch…ondanks deze levens­stijl van Sim­son, wordt hij gebruikt. God had natuur­lijk best een ande­re per­soon kun­nen kie­zen, of er voor kun­nen zor­gen dat Sim­son een toon­beeld van vroom­heid was.

God bevrijdt zijn volk door mid­del van Sim­son van een groot pro­bleem, een vij­an­dig volk.

Mis­schien moet ik ook eens anders naar die klan­ten gaan kij­ken.

Mis­schien moet ik ook eens anders naar die klan­ten gaan kij­ken. Nee, ik kan ze niet goed­pra­ten. Net zo min als de pooi­ers, en ande­re pion­nen in het hele spel dat pros­ti­tu­tie heet.  Actief of pas­sief is zowat de hele samen­le­ving schul­dig op zijn minst aan schul­dig ver­zuim, zolang er ook nog maar een meis­je of jon­gen slacht­of­fer wordt van pros­ti­tu­tie in onze moder­ne wes­ter­se maat­schap­pij. Ik kan ook Sim­son, die door God gebruikt werd niet goed pra­ten. Ik kan ook mij­zelf en zoveel men­sen om me heen niet goed pra­ten,.…

Maar het geeft wel hoop. Want Sim­son til­de de poort uit de muur van de vij­an­di­ge stad en bracht hem naar de berg ver­der­op. Waar­mee Gods belof­te aan Abra­ham werd gesym­bo­li­seerd: Ik zal de poor­ten van de vij­an­den in je han­den geven.

Maar door die poor­ten uit de stad te halen, kon men kij­ken naar buiten…naar de hoop…, naar het kruis…voor Sim­son, voor de Israe­lie­ten en zelfs voor alle vij­an­den van Gods volk.

Tij­dens gebed­smee­tings in Cherut is er altijd wel iemand die ook bidt voor klan­ten en pooi­ers van de meis­jes in het Schip­pers­kwar­tier. Waar­om? Omdat ook voor hen een poort van gena­de wijd open­staat. Niet altijd gemak­ke­lijk om voor deze men­sen te bid­den als we ver­ha­len horen van zwaar trau­ma en geweld…maar te weten dat we een God van gena­de en hoop heb­ben, ook voor deze Simsons. Dat maakt ons nede­rig en klein.

O ja, dat maakt me niet min­der boos. We mogen met God boos zijn op het onrecht aan­ge­daan aan kwets­ba­re men­sen in onze samen­le­ving. En dat moet stop­pen. Dat is onze mis­sie bij Cherut. Een wereld zon­der pros­ti­tu­tie en geweld. Waar­in in elke per­soon tot zijn of haar doel mag komen in dit leven. Gods doel met hun leven. God gebruik­te Sim­son en ande­re vreem­de figu­ren voor groot­se din­gen, ondanks hun ver­le­den of levens­stijl.

 

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *