On the Path to Freedom
  • Geknakt maar niet verbroken

    Die ene mid­dag kwam ze even langs­lo­pen bij mijn bureau. We had­den niet direct een afspraak, maar ze kent me goed genoeg om te weten dat ze gerust even kan kij­ken of ik tijd heb. Ik zag dat er iets was, want deze vrouw die al een paar maan­den in onze opvang ver­blijft, heeft meest­al een blij­de, kal­me uit­stra­ling. ‘Gaat het niet?’ vraag ik haar. Ze blijft even stil. Ik zie haar twij­fe­len, ‘zou ze wel of zou ze niet.’…

  • Amazing Grace

    Als kind kon ik weg­dro­men in het boek ‘de hut van oom Tom.’ Het boek van Har­riet Bee­cher-Sto­we dat mede aan­lei­ding was voor de dis­cus­sie voor de afschaf­fing van de sla­ver­nij in Ame­ri­ka in de 18de eeuw. Onno­dig te zeg­gen dat sla­ver­nij de geschie­de­nis door een issue is geweest. De Egyp­te­na­ren had­den hun Hebreeuw­se sla­ven, Romei­nen en Grie­ken had­den sla­ven. In Azie bestaat kind­sla­ver­nij nog steeds. Wat leef­de ik mee met de sla­ven in het boek. De sla­ven die uit­ge­buit,…

  • Geliefde dochter

    Ze had jaren gewerkt als pros­ti­tu­ee. Gedwon­gen pros­ti­tu­ee. De man, van wie ze dacht dat hij van haar hield, ver­kocht haar dage­lijks aan ande­re man­nen. Op de straat in haar thuis­land, ach­ter de ramen in ver­schil­len­de West-euro­pe­se lan­den, en de laat­ste jaren in die ene kamer in hun eigen huis. Dag na dag, man na man, ver­krach­ting na ver­krach­ting… Ze deed het, ze was gepro­gram­meerd om dit te doen en kon zich­zelf niet zien als meer dan dat. Ze deed…

  • Bijna moederdag

    Deze han­di­ge en leu­ke tas­sen zijn gemaakt door dames uit onze doel­groep. Ze wor­den ver­kocht voor 13.5 euro per stuk en de opbrengst van het geld is voor de per­soon die de tas gemaakt heeft. Zo kunn… Bron: Bij­na moe­der­dag

  • Bijna moederdag

    Deze han­di­ge en leu­ke tas­sen zijn gemaakt door dames uit onze doel­groep. Ze wor­den ver­kocht voor 13.5 euro per stuk en de opbrengst van het geld is voor de per­soon die de tas gemaakt heeft. Zo kun­nen ze leren op een goe­de manier zelf stuk­je bij beet­je in hun levens­on­der­houd te gaan voor­zien. Ook zo’n leu­ke tas kopen? Nog een cadeau­tje nodig? Ze zijn ver­krijg­baar in onze kof­fie­bar ‘Kof­fieklap’, Klap­dorp 41, Ant­wer­pen of via cherutbelgium@​gmail.​com. Je mag ook in een…

  • Hulpverlener zonder grenzen

    In Bel­gie is de offi­cie­le naam voor maat­schap­pe­lijk wer­ker ‘soci­aal assis­tent’. Bei­de namen vind ik per­soon­lijk een beet­je raar. Ik ben geen assis­tent, dat klinkt als­of je de direc­teur helpt bij de klus­jes waar hij niet aan toe komt. En ik ben geen ‘wer­ker’, want een van de din­gen die je als hulp­ver­le­ner niet moet doen is al het werk van je client gaan doen. Bedoe­ling is dat ze leren dat zelf te doen. Dat ze de kracht en de…

  • Toevallig?

    Voor­zich­tig start ik het ori­ën­ta­tie­ge­sprek met Jana. Alles in mij zegt: ‘voor­zich­tig’. Voor mij zit niet een klein kwets­baar meis­je, maar een ste­vi­ge Domi­ni­caan­se vrouw van ver over de 30 met een baby­’­tje van een maand tegen haar borst gedrukt. In het uur­tje dat ze al aan­we­zig is in ons inloop­cen­trum heb­ben meer­de­re vrij­wil­li­gers gepro­beerd om de baby even over te nemen, of het baby­s­toel­tje aan te bie­den, maar ze houdt hem vast. Met een vast­be­ra­den­heid: dit is van mij.…

  • Ga maar!

    ‘Ik hou van Bel­gië. Hier heb ik mijn fami­lie.  En ik wil hier niet weg.…Jullie zijn mijn fami­lie! zeg jij mij maar wat ik moet doen.’ Ze zit tegen­over mij in de stoel. Zoals in veel van de situ­a­ties waar­in ze terecht is geko­men, doet ze ook nu. Ze wil geen beslis­sing nemen en legt het bij een ander neer. Het is het een terug­ke­rend patroon tot ze last minu­te dan toch zelf een beslis­sing neemt, waar­over ze niet heeft nage­dacht.…

  • Een bijzondere ontmoeting

      ‘Hal­lo, spre­chen Sie Deutsch bit­te?’ Ik kijk op uit mijn gepeins tij­dens mijn wan­de­ling naar mijn auto die op de Schel­de­kaai­en staat. Ik rea­geer met ’ ja, ein wenig. Aber ich ver­ste­he Sie gut!’ ‘Amen, danke Jes­us’ is zijn reac­tie als hij ziet dat ik hem begrijp. Dan ver­telt hij mij dat hij uit Mol­da­vië komt samen met zijn vrouw, die hij op het sta­ti­on heeft laten wach­ten en zijn kin­de­ren. Zijn oud­ste zoon Ema­nu­el staat naast hem. ‘Bit­te,…