On the Path to Freedom
  • Toevallig?

    Voor­zich­tig start ik het ori­ën­ta­tie­ge­sprek met Jana. Alles in mij zegt: ‘voor­zich­tig’. Voor mij zit niet een klein kwets­baar meis­je, maar een ste­vi­ge Domi­ni­caan­se vrouw van ver over de 30 met een baby’tje van een maand tegen haar borst gedrukt. In het uur­tje dat ze al aan­we­zig is in ons inloop­cen­trum heb­ben meer­de­re vrij­wil­li­gers gepro­beerd om de baby even over te nemen, of het baby­s­toel­tje aan te bie­den, maar ze houdt hem vast. Met een vast­be­ra­den­heid: dit is van mij.…

  • Ga maar!

    ‘Ik hou van Bel­gië. Hier heb ik mijn fami­lie.  En ik wil hier niet weg.…Jullie zijn mijn fami­lie! zeg jij mij maar wat ik moet doen.’ Ze zit tegen­over mij in de stoel. Zoals in veel van de situ­a­ties waar­in ze terecht is geko­men, doet ze ook nu. Ze wil geen beslis­sing nemen en legt het bij een ander neer. Het is het een terug­ke­rend patroon tot ze last minu­te dan toch zelf een beslis­sing neemt, waar­over ze niet heeft nage­dacht.…

  • Een bijzondere ontmoeting

      ‘Hal­lo, spre­chen Sie Deutsch bit­te?’ Ik kijk op uit mijn gepeins tij­dens mijn wan­de­ling naar mijn auto die op de Schel­de­kaai­en staat. Ik rea­geer met ’ ja, ein wenig. Aber ich ver­ste­he Sie gut!’ ‘Amen, danke Jes­us’ is zijn reac­tie als hij ziet dat ik hem begrijp. Dan ver­telt hij mij dat hij uit Mol­da­vië komt samen met zijn vrouw, die hij op het sta­ti­on heeft laten wach­ten en zijn kin­de­ren. Zijn oud­ste zoon Ema­nu­el staat naast hem. ‘Bit­te,…

  • De eerste keer

    Een beet­je onge­mak­ke­lijk loop ik  door de stra­ten van het schip­pers­kwar­tier in Ant­wer­pen. Het schip­pers­kwar­tier staat al lang bekend als de plaats waar je de meis­jes van het ver­tier kunt vin­den. Het red-light dis­trict. Ik kan me maar een keer eer­der her­in­ne­ren dat ik met een aan­tal vrien­den in de auto over het Fal­con­plein kwam.  De buurt had terecht een slech­te naam. De ‘zwar­te markt’ en de ‘rode lich­ten’ waar de Oost-Euro­pe­se maf­fia de baas was. De laat­ste tien jaar…

  • Vrijheid!

    Van­daag, 31 okto­ber 2017, wordt wereld­wijd 500 jaar Refor­ma­tie her­dacht. Het doet me wel wat om mijn tijd­lijn op ver­schil­len­de soci­a­le media vol te zien staan met berich­ten over Luther of de Refor­ma­tie, als­ook in kran­ten en op affi­ches hier en daar in Ant­wer­pen, de stad waar ik woon. Van­daag wint Luther het van Hal­lo­ween, althans wat de bericht­ge­ving betreft. Ter­wijl ik op tele­vi­sie de dienst in de slot­ka­pel van Wit­ten­berg mee­volg, en ont­roert ben, lees ik van een ludie­ke…

  • Vluchteling…

    Ik ben een vluch­te­ling. De vijf jaar van oor­log en ter­reur, de angst, de hon­ger en armoe­de die het mee­brengt, het is genoeg geweest. Samen met tien­dui­zen­den uit mijn land zijn we ver­trok­ken. De opvang­kam­pen in de regio zit­ten over­vol, zijn ook niet vei­lig, vol­doen niet aan mijn ver­wach­tin­gen van een kwa­li­ta­tief goed leven. Het is genoeg geweest. De angst dat kogels door mijn huis vlie­gen, dat mijn kin­de­ren geraakt wor­den, ver­minkt door het leven gaan, of als wees, dat…

  • Yasmine

    8 jaar gele­den stap­te ze uit het leven: Yas­mi­ne… Ze was even oud als ik en dat bete­kent dat je in dezelf­de tijd, in een­zelf­de type van samen­le­ving opgroeit, school­loopt en het leven ont­dekt. En dan heb je opeens veel gemeen, ook al ken je elkaar niet. Hoe­wel ik haar niet echt volg­de, waren som­mi­ge van haar lied­jes me bekend en voor­al haar covers van de zan­ger Leo­nard Cohen had­den me niet onbe­roerd gela­ten. Ik weet nog pre­cies wat ik…