On the Path to Freedom
  • No longer slave

    I’m no lon­ger sla­ve to fear…I am a child of God. Ter­wijl ik de muziek van deze song luis­ter, komt er een gezicht in mijn gedach­ten. Maria. Jaren­lang mis­bruikt en onder­drukt, hele­maal kapot gemaakt door haar pooi­er en de dui­zen­den klan­ten die haar voor hun eigen genot gebruik­ten. Waar­om liet ze het toe? Geen keu­ze. Het was nu een­maal wie ze was, wat ze kon. Ze was nu een­maal niets meer waard dan dit. Dat is haar gezegd. En ook dit:…

  • Meisje van 16

    Een meis­je van 16 dat al 16 jaar in  Bel­gie ver­blijft, wordt bin­nen­kort terug­ge­stuurd naar haar ‘eigen’ land, Koso­vo. Ik heb het gevolgd. Ik las haar eigen dag­boek­ver­haal, de kran­ten­ar­ti­ke­len en heb de peti­tie onder­te­kend waar­in gevraagd wordt voor een kin­der­par­don. Niet dat ik de argu­men­ten niet begrijp, die zeg­gen dat zij inder­daad geen rech­ten kan beko­men in Bel­gie. En   dat haar en haar ouders dat ook nooit beloofd is. Tij­dens de oor­log in Koso­vo zijn ze gevlucht en na de oor­log heb­ben meer­de­re aan­vra­gen…

  • Recensie: Rood Licht

    ‘Het ech­te ver­haal ach­ter pros­ti­tu­tie en men­sen­han­del’ Jane Las­on­der inter­view­de 13 slacht­of­fers van men­sen­han­del en gedwon­gen pros­ti­tu­tie in ver­schil­len­de lan­den. Op de sme­rig­ste plek­ken kon ze zien hoe de kwets­baar­ste meis­jes en vrou­wen slacht­of­fer wer­den van bru­te wreed­he­den en leef­den in erbar­me­lij­ke omstan­dig­he­den en ver­sla­vin­gen. India, Pak­is­tan, maar ook Israel, Neder­land en Enge­land, waar niet alleen vie­ze vui­le man­nen, maar ook net­te getrouw­de, wer­ken­de man­nen de vrou­wen kopen voor seks en per­ver­si­tei­ten. Angst. Ze schreef dit boek om de vrou­wen een stem…

  • Geknakt maar niet verbroken

    Die ene mid­dag kwam ze even langs­lo­pen bij mijn bureau. We had­den niet direct een afspraak, maar ze kent me goed genoeg om te weten dat ze gerust even kan kij­ken of ik tijd heb. Ik zag dat er iets was, want deze vrouw die al een paar maan­den in onze opvang ver­blijft, heeft meest­al een blij­de, kal­me uit­stra­ling. ‘Gaat het niet?’ vraag ik haar. Ze blijft even stil. Ik zie haar twij­fe­len, ‘zou ze wel of zou ze niet.’…

  • Amazing Grace

    Als kind kon ik weg­dro­men in het boek ‘de hut van oom Tom.’ Het boek van Har­riet Bee­cher-Sto­we dat mede aan­lei­ding was voor de dis­cus­sie voor de afschaf­fing van de sla­ver­nij in Ame­ri­ka in de 18de eeuw. Onno­dig te zeg­gen dat sla­ver­nij de geschie­de­nis door een issue is geweest. De Egyp­te­na­ren had­den hun Hebreeuw­se sla­ven, Romei­nen en Grie­ken had­den sla­ven. In Azie bestaat kind­sla­ver­nij nog steeds. Wat leef­de ik mee met de sla­ven in het boek. De sla­ven die uit­ge­buit,…

  • Geliefde dochter

    Ze had jaren gewerkt als pros­ti­tu­ee. Gedwon­gen pros­ti­tu­ee. De man, van wie ze dacht dat hij van haar hield, ver­kocht haar dage­lijks aan ande­re man­nen. Op de straat in haar thuis­land, ach­ter de ramen in ver­schil­len­de West-euro­pe­se lan­den, en de laat­ste jaren in die ene kamer in hun eigen huis. Dag na dag, man na man, ver­krach­ting na ver­krach­ting… Ze deed het, ze was gepro­gram­meerd om dit te doen en kon zich­zelf niet zien als meer dan dat. Ze deed…

  • Bijna moederdag

    Deze han­di­ge en leu­ke tas­sen zijn gemaakt door dames uit onze doel­groep. Ze wor­den ver­kocht voor 13.5 euro per stuk en de opbrengst van het geld is voor de per­soon die de tas gemaakt heeft. Zo kunn… Bron: Bij­na moe­der­dag

  • Bijna moederdag

    Deze han­di­ge en leu­ke tas­sen zijn gemaakt door dames uit onze doel­groep. Ze wor­den ver­kocht voor 13.5 euro per stuk en de opbrengst van het geld is voor de per­soon die de tas gemaakt heeft. Zo kun­nen ze leren op een goe­de manier zelf stuk­je bij beet­je in hun levens­on­der­houd te gaan voor­zien. Ook zo’n leu­ke tas kopen? Nog een cadeau­tje nodig? Ze zijn ver­krijg­baar in onze kof­fie­bar ‘Kof­fieklap’, Klap­dorp 41, Ant­wer­pen of via cherutbelgium@​gmail.​com. Je mag ook in een…

  • Hulpverlener zonder grenzen

    In Bel­gie is de offi­cie­le naam voor maat­schap­pe­lijk wer­ker ‘soci­aal assis­tent’. Bei­de namen vind ik per­soon­lijk een beet­je raar. Ik ben geen assis­tent, dat klinkt als­of je de direc­teur helpt bij de klus­jes waar hij niet aan toe komt. En ik ben geen ‘wer­ker’, want een van de din­gen die je als hulp­ver­le­ner niet moet doen is al het werk van je client gaan doen. Bedoe­ling is dat ze leren dat zelf te doen. Dat ze de kracht en de…