On the Path to Freedom
Mensenhandel,  Prostitutie

Overleven

sea-412519_1280Ik wil­de terug naar huis’ , ver­telt ze. ‘Ik dacht dat ik een mooie toe­komst zou krij­gen in Euro­pa. Maar toen ik daar eerst dagen door de woes­tijn moest lopen om bij de Mid­del­land­se zee te komen, begon ik arg­waan te krij­gen’.

Waar­om ging je niet terug?’ vraag ik. ‘Het was onmo­ge­lijk. Ik zou niet beschermd zijn en ik had ook geen eten en drin­ken. Als ik bij de groep bleef, zou ik in ieder geval nog iets te eten en drin­ken heb­ben.’ Ze zag hoe ande­ren het bij­na niet red­den.

Ze ging mee en  zorg­de dat ze men­taal sterk bleef.

Na de woes­tijn­tocht kwam niet het beloof­de land. Maan­den­lang moest ze wach­ten in een soort van vluch­te­lin­gen­kamp tot er een boot beschik­baar zou zijn die hen over de Mid­del­land­se zee naar Euro­pa zou bren­gen. In dat jaar moest ze wer­ken, in ruil voor een beet­je eten en een paar cen­ten. Het was sla­ven­werk. De paar cen­ten spaar­de ze op, om zo te pro­be­ren een bedrag bij elkaar te krij­gen om terug te keren naar haar vader­land.

Waar­om ging je niet terug ?’ vraag ik weer. ‘Het was onmo­ge­lijk, ik kreeg het geld niet bij elkaar’

Ze onder­ging het en zorg­de dat ze men­taal sterk bleef.

Toen kwam de dag dat ze de boot op moest. Ze wil­de niet, maar werd gedwon­gen. Haar opge­spaar­de geld pak­ten ze haar af. Als aan­be­ta­ling op de boot­reis. Het was een gro­te, oude veer­boot. Ze werd gedwon­gen samen met vele ande­ren om in het ruim van het schip te ver­blij­ven. Als ze hon­ger had­den, moesten ze op het pla­fond klop­pen. Een paar keer per dag kre­gen ze iets te eten. Er was geen pri­va­cy. Hier en daar ston­den emmers die als toi­let dien­den. Mede­rei­zi­gers wer­den ziek, stier­ven. Dode licha­men wer­den over­boord gegooid. Er was geen fris­se lucht.

Ze zag het en zorg­de dat ze men­taal sterk bleef.

Ze over­leef­de de tocht. Ont­red­derd en vuil werd ze onder­ge­bracht in een kamp in Lam­pe­du­sa waar ze nau­we­lijks de kans kreeg om uit te rus­ten. De men­sen die haar naar Euro­pa zou­den bren­gen, had­den al een appar­te­ment voor haar en haar papie­ren zou­den snel in orde zijn. Beloof­den ze.

Bin­nen de twee weken na aan­komst in Ita­lie werk­te ze als pros­ti­tu­ee. Ze moest wer­ken om het appar­te­ment te beta­len en   om de boot­reis af te beta­len aan de men­sen die haar een mooie toe­komst had­den beloofd in Euro­pa. Ze hield net genoeg geld over om zelf te over­le­ven.

In de tus­sen­tijd had ze iets geleerd. Ze kon niet terug, dus ze zou zor­gen dat ze men­taal sterk bleef. Ze zou­den haar niet klein krij­gen. Ze was sterk, men­taal sterk. Ze had al een woes­tijn­tocht over­leefd, een jaar in een kamp met sla­ven­werk, een boot­reis met gru­we­lij­ke her­in­ne­rin­gen. Ze ging in de over­le­vings­mo­dus.

Meer dan vier jaar werk­te  als pros­ti­tu­ee.

Zon­dags ging ze naar de kerk. En ver­der deed ze niets. Ze bad en hoop­te dat dit leven ooit zou stop­pen. En het stop­te. De pooi­er die haar con­tro­leer­de was plots weg. Ze kon opeens gaan en staan waar ze wil­de, en besloot naar Bel­gie te komen. Niet lang na aan­komst in Bel­gie klop­te ze aan bij Cherut.

Als een men­taal ster­ke vrouw, die het alle­maal over­leefd had.

En toen hoef­de ze niet meer te over­le­ven. Ze mag leven.

Lang­zaam­aan durft ze te voe­len. Durft ze boos te zijn, heel erg boos . Durft ze te hui­len. Tege­lijk blijft er een enor­me angst. Zal ze ooit vei­lig zijn? Kan ze wel ver­trou­wen? Als die gevoe­lens de over­hand nemen, komt ze weer in de over­le­vings­mo­dus. En dan pra­ten we samen. En bid­den we. En komt ze weer bij haar gevoe­lens. Want ze leert door alles heen dat ze niet hoeft te over­le­ven maar mag leven.

Dit verhaal is gebaseerd op de levensverhalen van vrouwen die we mogen ontmoeten in Cherut.

www.cherutbelgium.com. Het zou fijn zijn als u ons met gebed wil steunen.
Giften voor ons werk zijn welkom op
IBANBE32 0682 5205 2002  BIC/Swift: GKCCBEBB  m.m.v. gift
Wilt u mijn werk steunen bij Cherut, kan dit via een gift op
IBAN:BE27 7360 1602 5373  BIC: KREDBEBB m.m.v gift maatschappelijk werk
Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

2 Comments

  • Avatar

    desireeoverbeeke

    Hoi Mar­greet,

    Weer een aan­grij­pend relaas…wat gewel­dig dat je ze op weg mag hel­pen naar her­stel. Hoe kan iemand zul­ke erva­rin­gen toch te boven komen? ?! Gods lief­de door jou heen!

    Lie­ve groet, Desi­ree