On the Path to Freedom
Getuigenis,  Zonder categorie

Opa

Soms gaan de dagen bete­ke­nis­loos voor­bij. Maar er zijn van die dagen die je je leven lang bij je draagt.

Zo’n dag is 13 decem­ber.

Het was zo’n grau­we herfst­dag in de steeds don­ker wor­den­de dagen van advent voor kerst. Door de gro­te ramen van het appar­te­ment waar we woon­den, zag ik de grij­ze jach­ti­ge wol­ken op me afko­men.
Het was de char­me van dat appar­te­ment. Gro­te ramen die langs twee kan­ten uit­ke­ken over het gro­te wij­de kruis­punt, waar we zowel ver­keer van fiet­sen en auto’s, maar ook vlieg­tui­gen kon­den spot­ten, over­ste­ken­de een­den en veel gro­te kas­tan­je­bo­men. Al die ele­men­ten maak­ten dat ik het gevoel kreeg in het cen­trum van de wereld te wonen in plaats van in een bui­ten­wijk van Deur­ne.

Toch zou­den we die mid­dag het ein­de van de tijd in dat appar­te­ment gaan bete­ke­nen. De koop­ak­te voor een huis een paar wij­ken ver­der lag bij de nota­ris en we waren nog maar een hand­te­ke­ning ver­wij­derd van dat huis waar we een nieu­we tijd zou­den gaan begin­nen. Een tijd waar­van ik de juis­te start­da­tum wel­licht al heel snel zou ver­ge­ten.

En toch niet. Negen­tien jaar later her­in­ner ik me deze dag nog steeds. Vier maan­den zwan­ger en de twee jari­ge peu­ter net in haar jas en schoe­nen gehol­pen, staan we op punt te ver­trek­ken naar de nota­ris als ook nog de (vas­te) tele­foon over­gaat. Het is geen feest­nieuws, maar het nieuws dat opa over­le­den is. Zomaar, onver­wacht… Een week eer­der had hij me nog laten weten hoe hij uit­keek naar de geboor­te van zijn ach­ter­klein­zoon. ‘Opa, dat duurt nog vijf maan­den en nu bent u er niet meer…’. De opa die je hele leven bij je had gehoord, die er met de kerst­da­gen zou zijn, die van je hield, onvoor­waar­de­lijk, …

Ik luis­ter­de maar half naar de woor­den van de nota­ris die de akte met ons door­nam. ‘Hebt u nog vra­gen?’, vroeg hij mij van­uit de ver­te. ‘Nee’, dacht ik meer dan dat ik het zei. Opeens was het niet meer belang­rijk. Dat huis, het zou wel in orde komen. Mijn gedach­ten waren bij opa, bij wie hij was, bij wat hij belang­rijk vond. En ik mis­te hem. Op deze dag. En daar­na. Hij was er niet meer.

Toch is hij er nog elke dag een beet­je. Op mijn bureau staat zijn foto met een tekst uit het bij­bel­boek Spreu­ken: ‘Laten lief­de en trouw je nooit ver­la­ten, bind ze om je hals, schrijf ze in je hart. Dan zul je gene­gen­heid onder­vin­den, waar­de­ring zul je krij­gen, van God en men­sen. Wees niet eigen­wijs, heb ont­zag voor de Heer en ga het kwaad uit de weg, Het zal je goed­doen, het is als een bal­sem op een wond, het zal je pij­nen ver­zach­ten. (Spreu­ken 3: 3 – 8)

In deze dagen, opnieuw de don­ke­re dagen voor kerst zijn er vra­gen in mijn leven. De zoek­tocht naar een huis voor een nieu­we fase samen met mijn jong­vol­was­se­nen. Van­uit mijn oog­hoek zie ik opa’s foto. Als­of hij me aan­spreekt en zegt: ‘Hier gaat het om klein­doch­ter. Om die lief­de en trouw. God ziet het, de men­sen zul­len het zien. En al de rest… al die vra­gen, dat komt gewoon wel goed. Zoals altijd.’

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

One Comment

  • Avatar

    Kees & Tilly Nieuwstraten

    Lie­ve mar­greet , 19 jaar gele­den … zo onver­wachts … maar wat heeft onze Pa ( jouw opa ) een waar­de­vol­le les ach­ter­ge­la­ten : bid­den­de vader en opa !
    Ver­ge­ven­de Vader en opa
    Voor­beeld Vader en Opa
    Ver­wij­zen­de Vader en Opa , altijd wij­zend naar Zijn hemel­se Vader ; Imma­nu­el God met ons : altijd .
    Geloof hoop en lief­de en de lief­de blijft altijd !

    Dank hé wel voor je schrij­ven ; kees en til­ly ♥️