On the Path to Freedom
Ontmoetingen

(On-)mogelijke dromen

Het is aan het ein­de van de mid­dag als ze nog even bin­nen­komt in de offi­ce van Cherut. Het is lang gele­den dat ik haar heb gezien en ik rea­geer ver­rast: ‘Zo tof om je weer te zien!’ Ze beant­woordt het met een stra­len­de lach. Het gaat goed met haar. Ze heeft werk in de thuis­zorg. Elke dag helpt ze een gezin met huis­hou­de­lij­ke taken, bood­schap­pen, op de kind­jes pas­sen.

Ter­wijl ze ver­telt hoe ze het vindt in haar eer­ste vas­te betaal­de job, voel ik hoe trots ik op haar ben. Ze heeft een lan­ge weg afge­legd. Ondanks tegen­sla­gen is ze blij­ven vech­ten voor een mens­waar­dig bestaan voor zich­zelf en haar kin­de­ren. Ze had alleen maar nodig dat men­sen haar kan­sen gaven en in haar geloof­den. Elke keer als ik haar nu terug­zie, is dat wat ze me zegt. ‘Jul­lie geloof­den in mij.’

Ik merk dat het die­per gaat. Lang­zaam maar heel zeker begint ze ook zelf in zich­zelf te gelo­ven. Te gelo­ven dat ze het zelf kan. Te zien dat ze haar dro­men waar kan maken en zelfs steeds gro­ter kan dro­men. Waar ze eerst nog heel snel dacht dat het niet zou luk­ken, dat er wel weer iets zou gebeu­ren waar­door ze haar kan­sen zou ver­lie­zen, durft ze nu haar dro­men steeds gro­ter te zien.

Ooit ver­tel­de ze me dat ze de wereld wil­de laten zien dat een klein meis­je met Afri­kaan­se roots in Bel­gië even veel waard was als de konin­gin van Bel­gië zelf. Ze moet er alleen veel meer voor doen. Dat was op het moment dat alles haar nog tegen zat. Toen we samen naar de poli­tie moesten om mis­han­de­ling aan te geven. Toen ze me over haar instel­lings­ver­le­den ver­tel­de. Toen we een gesprek voor de Pro Deo advo­caat voor­be­reid­den.

Toen ik haar in het pro­ces met zoveel moei­lij­ke klei­ne stap­jes wel eens vroeg: ‘Wat is jouw droom? Stel dat alles kan?’ en ze me uit­lach­te met : ‘Mijn dro­men zijn niet haal­baar’. Ik her­in­ner me de lad­der die ik voor haar teken­de en vroeg hoe ze van plan was de lad­der op te klim­men. ‘Spring je met­een naar de boven­ste tre­de of neem je de lad­der stap voor stap?’

Nu staat ze heel wat stap­jes hoger op de lad­der.
Als ze naar bene­den kijkt, ziet ze haar ver­le­den. Stuk­jes ervan draagt ze nog mee. Ze betaalt nog een schuld af, maar die wordt steeds min­der. Ze heeft nog wel eens nacht­mer­ries, ver­driet. Ze is een sin­gle moe­der voor wie het altijd alleen klaar staan voor de kin­de­ren soms een heel zwa­re opga­ve is.
Als ze naar boven kijkt, ziet ze dat haar droom niet meer onmo­ge­lijk is, maar steeds dich­ter­bij komt. Dan ziet ze een toe­komst voor haar kin­de­ren. Want behal­ve dat ze een schuld afbe­taalt, spaart ze elke maand geld voor haar kin­de­ren en zoekt ze uit hoe ze mis­schien op een dag wel een huis­je kan kopen. Behal­ve pijn en ver­driet, maakt ze nu ple­zier met collega’s en werkt ze in haar vrije tijd nog als vrij­wil­li­ger in onze kof­fie­bar. En af en toe springt ze eens bin­nen bij Cherut. Om even te chec­ken of ik daar nog ben.

Ik ben dank­baar dat ik met deze vrouw mee mocht wan­de­len op haar pad en getui­ge mocht zijn dat wat onmo­ge­lijk leek, echt moge­lijk is. Ik ben trots op haar.

Margreet

Als social impact storyteller en schrijver wil ik je hart raken met verhalen. Verhalen die gaan over mensen die ik tegenkom. Ik kom ze tegen in mijn werkomgeving waar ik als sociale professional te maken heb met overlevers van mensenhandel en prostitutie of uitbuiting, geweld. Maar ik kom ze ook tegen in mijn vrije tijd of in mijn leven buiten mijn werk. Overal zijn mensen 'on the path 2 freedom', op zoek naar recht, naar erkenning, naar naastenliefde, naar gezien worden. Daarover schrijf ik en lees jij! Op 6 maart 2020 verscheen mijn eerste verhalenbundel 'Mozaïek'. Op 1 november 2021 startte ik mijn eigen freelance tekstbureau.