On the Path to Freedom
Mijn Gedacht

Nôtre dame

Paris s’éveille…” De kran­ten­kop­pen maken meer­maals de link met dit beken­de chan­son. Parijs ont­waakt na een nacht waar­in het vuur de don­ke­re nacht ver­licht hield. Een infer­no in een van de groot­ste monu­men­ten ter wereld. Heel de wereld hield de adem in. Ook ik. Als­of een fami­lie­lid op ster­ven ligt, iemand die een basis in je leven vormt een hart­in­farct krijgt en je bang afwacht hoe groot de scha­de is.

Ieder­een, gelo­vig of niet, Frans of niet, Euro­pe­aan of niet, is geraakt.
Nôtre Dame in Parijs gaat in de vlam­men op. Opeens draait de wereld om dat ver­lies. Het kli­maat, de migran­ten­pro­ble­men, de euro­pe­se ver­kie­zin­gen, alles wijkt een moment hele­maal naar de ach­ter­grond. En ook ik voel het, de tra­nen kwa­men spon­taan op toen ik naar de beel­den van de ver­woes­ten­de brand in de kathe­draal keek.

Van­mor­gen was er een eer­ste over­zicht van de scha­de. Het schip van de kathe­draal is ver­woest, hon­der­den kunst­wer­ken, de koe­pel, het raam, alles is kapot. Geluk­kig zijn de twee mas­sie­ve gro­te klok­ken­to­rens gered.
Maar een ding stond nog over­eind. Het gro­te gou­den kruis. Het stond er zoals altijd. Te blin­ken in goud, als­of er net geen zwaar vuur geweest was. Gelou­terd goud …

Het geeft me hoop. De hoop en zeker­heid dat als alles ver­an­dert, weg­valt, kapot gaat, breekt, het kruis blijft staan. Sym­bo­lisch maar waar. In mijn eigen leven, en in het leven van zoveel men­sen die ik ken, zijn essen­ti­ë­le din­gen weg­ge­val­len door de dood, door gebro­ken­heid, door ziek­te, door de rau­we pijn die het leven brengt. Maar een ding blijft steeds maar over­eind staan. Het kruis van Jezus dat wijst naar de hemel en naar God. Dat God er is en zijn plan met ons door­gaat.

Ik hoop dat veel men­sen dat zien in deze dagen waar­in we op weg naar Pasen een sym­bool van een­heid in Frank­rijk, een sym­bool van onze chris­te­lij­ke wor­tels in Euro­pa, voor onze ogen heb­ben zien afbran­den. Het stopt hier niet want het kruis blijft over­eind staan.

Om 12 u lui­den de klok­ken van ‘onze lie­ve vrouw’ van Ant­wer­pen uit soli­da­ri­teit met haar zus­ter in Parijs. Als kathe­dra­len men­sen zou­den zijn, dan hui­len nu alle kathe­dra­len in Euro­pa om dit ver­lies. Het zijn ondanks hun gro­te waar­de aan cul­tu­reel erf­goed, geschie­de­nis en ook chris­te­lijk erf­goed, nog steeds ‘maar’ gebou­wen van steen, gemaakt door men­sen.
Ter­wijl we (terecht) treu­ren om deze ste­nen, ster­ven ech­te men­sen in het vuur dat in de wereld heerst, haat, angst voor het onbe­ken­de, het vuur van het water van de mid­del­land­se zee, het vuur van men­sen­han­del, het vuur van vanal­les.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

One Comment

  • Avatar

    Kees & Tilly Nieuwstraten

    Mar­greet wat heb je dit tref­fend ver­woord ; het kruis zal altijd cen­traal staan in een wereld die in brand staat !
    Wij mogen door gena­de leven door Jezus die de wereld heeft over­won­nen !
    Door goe­de vrij­dag ( dood ) mogen wij Pasen vie­ren ( leven )
    Geze­gend paas­feest Mar­greet !