On the Path to Freedom
Prostitutie,  Vluchtelingen

Meisje van 16

Een meis­je van 16 dat al 16 jaar in  Bel­gie ver­blijft, wordt bin­nen­kort terug­ge­stuurd naar haar ‘eigen’ land, Koso­vo.

Ik heb het gevolgd. Ik las haar eigen dag­boek­ver­haal, de kran­ten­ar­ti­ke­len en heb de peti­tie onder­te­kend waar­in gevraagd wordt voor een kin­der­par­don. Niet dat ik de argu­men­ten niet begrijp, die zeg­gen dat zij inder­daad geen rech­ten kan beko­men in Bel­gie. En   dat haar en haar ouders dat ook nooit beloofd is. Tij­dens de oor­log in Koso­vo zijn ze gevlucht en na de oor­log heb­ben meer­de­re aan­vra­gen tot regu­la­ri­sa­tie in Bel­gie een nega­tief ant­woord opge­le­verd, omdat er in Koso­vo geen oor­log meer was. De ouders wil­den het beter voor hun kin­de­ren en ble­ven in beroep gaan. Ze kre­gen keer op keer het zelf­de ant­woord.

Ja, op een keer is het dan genoeg geweest, zou je den­ken.

In the­o­rie is dit een slui­tend ant­woord op het hele ver­haal. Als de fami­lie van dit meis­je na de oor­log was terug­ge­gaan naar Koso­vo had­den ze al min­stens 12 jaar de tijd gehad om daar een nieuw bestaan op te bou­wen en had dit meis­je per­fect Kos­ovaars gespro­ken en was ze daar aan haar stu­die bezig. Wel­licht had ze zich dan vol­le­dig geo­rien­teerd op een leven in Koso­vo. Dan had ze ergens in een ver hoek­je van haar her­in­ne­rin­gen nog wat beel­den van Bel­gie waar ze als peu­ter­tje ver­bleef, maar was Bel­gie ver­der voor haar  een vreemd land.

De prak­tijk is niet zo. De prak­tijk is dat zij slacht­of­fer is van een oor­log. Dat haar fami­lie met haar is gevlucht en hier is geble­ven. Haar leven is wat het is,  omdat vol­was­se­nen dit voor haar beslisten.Zoals dat bij elke tie­ner zo is.

Onder­tus­sen heeft zij het bes­te van haar leven, haar stu­die en haar toe­komst gemaakt. Tot die fata­le dag dat ze, zich van geen kwaad bewust, de deur open­deed voor de poli­tie en ze samen met haar vader werd opge­pakt en naar een geslo­ten cen­trum gevoerd, wach­tend op haar uit­zet­ting.

Ik ken ook van dit soort meis­jes. Doch­ters van dames die we in Cherut mogen ont­moe­ten en bege­lei­den. Een ook 16 jarig meis­je afkom­stig uit Zuid-Ame­ri­ka. Nee, dat zeg ik ver­keerd. Haar moe­der is afkom­stig uit Zuid-Ame­ri­ka en haar stief­va­der ook. Maar zij is gebo­ren in Bel­gie. Een meid die al jaren het bes­te uit de situ­a­tie haalt. Ze spreekt per­fect Neder­lands , doet  het goed op school en haar gro­te droom is om cri­mi­no­loog of poli­tie-agent te wor­den. Laatst vroeg ze me of ze bij ons vrij­wil­li­ger mag wor­den, zodat ze zeker alvast din­gen kan leren over men­sen­han­del.

Mooie dro­men en wat hoop en bid ik dat die dro­men voor dit meis­je wer­ke­lijk­heid wor­den. De rea­li­teit is dat regu­la­ri­sa­tie op zich laat wach­ten als er al hoop is op een posi­tief ant­woord. De rea­li­teit is dat zon­der papie­ren de ouders niet aan een inko­men kun­nen raken en deze tie­ner haar han­den vol heeft met het rege­len van afbe­ta­lings­plan­nen en onder­han­de­len met schuld­ei­sers van nuts­be­drij­ven en de huis­baas. De rea­li­teit is dat deze tie­ner meer van het leven weet dan een gemid­del­de tie­ner of een afge­stu­deer­de twin­ti­ger en zich op school afvraagt waar­om ze bepaal­de din­gen nog dient te leren.

De rea­li­teit is dat er steeds maar weer een bijl in haar nek hangt.… wan­neer komt de vol­gen­de deur­waar­der, wan­neer komt het nega­tie­ve ant­woord op haar regu­la­ri­sa­tie­aan­vraag.

Heel eer­lijk gezegd denk ik dat de ouders nog best zou­den kun­nen rein­te­gre­ren in hun thuis­land. Er is daar geen oor­log. En ja er is daar ook eco­no­mi­sche cri­sis, maar als je hier in de schul­den belandt wegens ille­ga­li­teit is dit ook niet het para­dijs.

Maar die tie­ner, die geen ande­re keu­ze had dan hier op te groei­en en daar dus ook het bes­te van te maken, samen met dat meis­je uit Koso­vo, en de ande­re tie­ners en kin­de­ren van ille­ga­le land­ge­no­ten die ik onder­tus­sen ken.… die zou­den nog wel eens heel veel juist voor ons land kun­nen bete­ke­nen. En meer dan dat…wat gun ik ze dat.

Op dit meis­je ben ik zo trots. Wat ben ik trots dat ze een mede­lan­der van mij is.

Bel­gie, West-Euro­pa, doe je ogen open voor deze kin­de­ren en sluit ze in je armen.

Ik weet niet of er een kans is dat Theo Fran­c­ken dit leest. Wie weet…

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

3 Comments

  • Avatar

    eviegmg

    Ik heb het ver­haal ook een beet­je gevolgd. Ik denk dat veel ouders toch ein­de­loos blij­ven pro­ce­de­ren omdat ze den­ken dat hun kans op regu­la­ri­sa­tie ver­groot als ze hier lan­ger zijn?
    Dit meis­je is een slacht­of­fer van haar ouders, zoals Fran­c­ken zei. Maar ook van het sys­teem. Ze had­den niet de moge­lijk­heid moe­ten krij­gen om 13 jaar lang te pro­ce­de­ren. Ze had­den eer­der terug­ge­stuurd moe­ten wor­den.

    Of ook niet…ik weet niet wel­ke geva­ren dit gezin wel of niet heeft moe­ten trot­se­ren in hun thuis­land. Maar hoort dit meis­je ook niet bij een gene­ra­tie die van Koso­vo weer iets moois zou kun­nen maken. Kin­de­ren zijn toch de toe­komst?

    • margreetbg

      margreetbg

      bedankt voor jul­lie reac­ties. Ik ben het ermee eens dat we niet alles weten over de rede­nen tot repa­trie­ring van men­sen. En ook weet ik niet wat goed is. Mijn punt met dit ver­haal waren die ‘meis­jes van 16’.

      Idd, pijn­lijk hoe Djelza slacht­of­fer is van o.a.haar eigen broers en de keu­ze van haar ouders.