On the Path to Freedom
Getuigenis

Looking for a home for Nina

De hele dag was het in mijn gedach­ten. De dag van de Men­sen­rech­ten. Voor­al de vraag of één dag van de Men­sen­rech­ten wel genoeg is? Hoe­veel men­sen­rech­ten wor­den er niet geschon­den, soms zelfs gewoon omdat we het niet weten?

Men­sen­rech­ten

Het recht om mens te zijn…schiet het door mij heen. Het recht om mens­waar­dig te mogen leven. Een recht… dan zou de vraag niet mogen bestaan of iemand dat recht wel heeft, maar heeft ieder mens men­sen­rech­ten. Dan is er geen enke­le reden dat iemand niet mens­waar­dig behan­deld hoeft te wor­den. De vra­gen in mijn hoofd over men­sen­rech­ten en recht op mens­waar­dig­heid lei­den mijn gedach­ten naar Nina.

Nina

Ik ken haar nu twee maan­den. Ik bewon­der haar moed en dap­per­heid. Moed om elke dag opnieuw posi­tief te bekij­ken van­uit de gedach­te dat er mis­schien iets zal ver­an­de­ren in haar situ­a­tie. Ze wil niet te veel ach­ter­om kij­ken, naar het ver­le­den, maar toch ver­telt ze me over haar jeugd in Afri­ka. Als jong meis­je moest ze al wer­ken zodat haar broers naar school kon­den gaan. Zelf ging ze niet naar school. Ze kan een paar cij­fers lezen, genoeg om te weten wel­ke tram ze moet nemen. Ze kan afspra­ken memo­ri­se­ren en als ze een keer ergens geweest is, heeft ze onder­weg een aan­tal her­ken­nings­pun­ten in haar geheu­gen geprent.

Het grijpt me aan als ze me een oud pas­poort laat zien en vraagt om haar leef­tijd uit te reke­nen. ‘Je bent nu 53’, zeg ik en ben aan­ge­daan als ik haar ver­won­de­ring daar­over op haar gezicht aflees – als­of het niet over haar gaat.

Thuis­loos  

Terug naar het heden, vraag ik waar ze woont. “Een beet­je hier en een beet­je daar,” ant­woordt ze daar­op. Ze is thuis­loos. Er zijn wat men­sen die het niet kun­nen aan­zien dat ze op straat zou sla­pen. Daar­door slaapt ze soms bij de ene vrien­din, maar als ze merkt dat het voor haar wat te veel wordt, gaat ze naar een ande­re vrien­din, tot die er weer genoeg van heeft. “Hoe lang leef je al zo?” vraag ik haar. “In totaal al tien jaar,” denkt ze, hoe­wel er wel tij­den zijn geweest waar­in het wat beter ging. “Maar mijn pro­bleem was dat ik niet wist wat ik moest doen. Ik kan niet lezen. Hier­door heb ik kan­sen gemist.”

You gave me back my huma­ni­ty


Er is veel gebeurd. Ze zucht. In Afri­ka, onder­weg van Afri­ka naar Euro­pa en nu al die jaren in Bel­gië, als rech­te­lo­ze die de weg niet weet, die geen dak boven haar hoofd heeft als ze niet haar hand ophoudt bij een vrien­din. In de loop van de jaren is ze het zicht aan een oog gro­ten­deels kwijt­ge­raakt en pijn aan haar ande­re oog maakt haar ang­stig om blind te wor­den.

Een thuis

Wat zou je op dit moment het lief­ste wil­len?” vraag ik haar. “Stel dat alles moge­lijk was.” “Ik vraag niet veel,” zegt ze. “Gewoon een heel klein plaats­je waar ik thuis mag zijn, met mijn eigen bed, en een moge­lijk­heid om voor mij­zelf te zor­gen. Niet meer.” We gaan aan de slag. Ter­wijl de advo­caat met wie we samen­wer­ken zich buigt over de moge­lijk­he­den voor recht­ma­tig ver­blijf in Bel­gië, bel­len we rond naar ont­haal­te­hui­zen voor dak­lo­zen. Meest­al is er geen plaats of geen moge­lijk­heid omdat ze geen docu­men­ten heeft. Ik rea­li­seer me hier­door maar weer eens dat Nina niet de eni­ge is in deze situ­a­tie. Via ‘Dok­ters van de Wereld’ kan ze naar een oog­arts en krijgt ze ver­zach­ten­de medi­ca­tie voor haar ogen. Met vou­chers voor de super­markt die we haar kun­nen geven, koopt ze de hoog­no­di­ge spul­len om te over­le­ven. En geen enke­le keer vraagt ze om meer.

Gra­ti­tu­de  

Bij onze laat­ste ont­moe­ting geeft ze me een cadeau­tje. Een hand­werk­je. “It is out of gra­ti­tu­de,” zegt ze met tra­nen in haar ogen. Ogen die pijn doen. “Dat hoeft toch niet, Nina,” zeg ik. “Jawel. You gave me back my huma­ni­ty. Jij hebt niet door hoe­veel het voor mij bete­kent, maar ik tel de dagen af dat ik weer bij jou op gesprek mag komen, zelfs als je geen ant­woord hebt op mijn vra­gen.” Ik zie haar in gedach­ten tel­len op haar vin­gers en besluit er een afspraak extra tus­sen te zet­ten.

Huma­ni­ty  

Mens­waar­dig­heid ver­taal ik in mijn hoofd. Waar­de van het mens mogen zijn. Als ik naar haar hui­di­ge situ­a­tie kijk, hoop ik dat er nog veel meer mens­waar­dig­heid komt. Mens­waar­dig­heid in de vorm van een eigen plek­je waar ze zich thuis mag voe­len, men­sen om zich heen die haar zien als mens en waar­de­ren, gezond­heids­zorg en uit­zicht op een recht­ma­tig ver­blijf.

Kerst

Nina* is een fic­tie­ve naam en haar ver­haal is ver­vaagd zodat haar pri­va­cy gewaar­borgd blijft. Maar het team van Cherut kent haar en wil haar de moge­lijk­heid bie­den om in een tran­si­tie­ka­mer te ver­blij­ven. Omdat we haar haar ‘huma­ni­ty’ wil­len terug­ge­ven, veel meer dan ze nu zelf ervaart. Ter­wijl onze samen­le­ving op het hoog­te­punt van de vier­de golf in de coron­a­pan­de­mie harts­toch­te­lijk uit­kijkt naar een ‘nor­ma­le’ Kerst zon­der beper­kin­gen, kijk ik met Nina uit naar een kerst­won­der, waar­in haar beper­kin­gen ver­an­derd wor­den in moge­lijk­he­den. Uit­ge­re­kend Kerst begon ooit met twee men­sen op zoek naar onder­dak, dat ze alleen maar von­den in een stal, de plaats waar het Kerst­kind gebo­ren werd. We zijn op zoek naar een thuis voor Nina.

Cherut

Cherut is een vzw die mee op weg gaat met vrou­wen zoals Nina, die een voor­ge­schie­de­nis en een heden heb­ben waar­in geweld, onrecht, uit­bui­ting en ande­re oor­za­ken ervoor zor­gen dat hun mens­waar­dig­heid geen van­zelf­spre­kend­heid is. We zijn altijd op zoek naar kan­sen voor vrou­wen in de vorm van tran­si­tie­wo­nin­gen (kamers of appar­te­ment­jes) waar ze tij­dens hun tra­ject naar een bete­re toe­komst vei­lig kun­nen wonen, jobs en leer­kan­sen in een soci­a­le war­me omge­ving, een com­mu­ni­ty zodat ze er niet alleen voor staan. Huma­ni­ty.

Wil je Nina hel­pen?

*Steun de kerst­ac­tie van www.kleedjevoorvrijheid.com t.v.v. Cherut

*Ver­ha­len­bun­del ‘Moza­ïek, over-leven in en na pros­ti­tu­tie, uit­bui­ting en men­sen­han­del’ is  ver­krijg­baar via cherutbelgium@​gmail.​com – opbrengst t.b.v. Cherut vzw.

Check ook onze web­si­te: www.cherutbelgium.com en die van onze part­ner www.koffieklap.be, de kof­fie­bar met een ver­haal in Ant­wer­pen.

REKENINGNUMMER CHERUT: BE47 0689 0888 5680 M.v.v. spon­sor­ac­tie Kleed­je voor vrij­heid.

Margreet

Als social impact storyteller en schrijver wil ik je hart raken met verhalen. Verhalen die gaan over mensen die ik tegenkom. Ik kom ze tegen in mijn werkomgeving waar ik als sociale professional te maken heb met overlevers van mensenhandel en prostitutie of uitbuiting, geweld. Maar ik kom ze ook tegen in mijn vrije tijd of in mijn leven buiten mijn werk. Overal zijn mensen 'on the path 2 freedom', op zoek naar recht, naar erkenning, naar naastenliefde, naar gezien worden. Daarover schrijf ik en lees jij! Op 6 maart 2020 verscheen mijn eerste verhalenbundel 'Mozaïek'. Op 1 november 2021 startte ik mijn eigen freelance tekstbureau.