On the Path to Freedom
Getuigenis

Lieve God, ik begrijp U niet …

Dat gesprek God, met dat meis­je. Schich­tig was ze al een paar keer op bezoek geweest in ons inloop­huis. Echt con­tact maak­te ze niet. Pro­beer jij straks even wat aan­dacht te geven, was me gevraagd. Het even pro­be­ren aan­dacht te geven werd een open­har­tig gesprek van 1,5 uur. Een nog zo jon­ge vrouw die opeens genoeg ver­trou­wen had om alle alle pijn van al die jaren te ver­tel­len en ik luis­ter­de. God, ik luis­ter­de en in mij groei­den de vra­gen … Hoe kan dit gebeu­ren? Waar waren alle juis­te per­so­nen die in het leven van een jong meis­je had­den moe­ten staan om haar te bescher­men, te koes­te­ren en te laten opgroei­en tot een gezon­de jon­ge vrouw met vei­li­ge gren­zen en een vat vol talen­ten en moge­lijk­he­den … Waar was U God? U zag dit toch zeker alle­maal gebeu­ren? Mis­han­de­ling, keer op keer, ver­waar­lo­zing, con­tro­le, opslui­ting, weg­lo­pen van huis en terug­ge­stuurd wor­den, een instel­ling, om ver­vol­gens, in een mis­han­de­len­de rela­tie terecht te komen.

En die ene vrouw, God? Ze is al in de 40. We heb­ben al een tijd con­tact, het ver­trou­wen was gegroeid, door het pre­sent zijn als ze het vroeg, mee te den­ken in prak­ti­sche vra­gen, kan­sen te geven. Nu zat ze hier … de tra­nen kon ze niet meer tegen­hou­den nadat ze mijn com­pli­ment hoe mooi ze eruit zag in ont­vangst had geno­men. Ze voelt zich niet mooi. Ze voelt zich waar­de­loos. Al jaren in de pros­ti­tu­tie om haar kin­de­ren te onder­hou­den. Vol­was­sen kin­de­ren onder­tus­sen die haar gebrui­ken als deur­mat. De weg uit de pros­ti­tu­tie is moei­lijk, maar erin blij­ven is onmo­ge­lijk. Bei­de wegen hou­den risico’s is, maar de groot­ste oor­zaak voor haar tra­nen is afwij­zing. Klan­ten komen er niet veel meer. Ze weet waar­om. Ze straalt uit dat ze het niet wil doen. Jon­ge­re meis­jes om haar heen ver­ko­pen zich­zelf beter. Haar fami­lie zegt dat het haar eigen schuld is. Ze moet maar beter haar best doen. Als ze echt geld wil ver­die­nen, dan doe je dat. Haar kin­de­ren maakt het niet uit wat ze doet, als er maar geld bin­nen­komt. Een keer zeg­gen hoe rot ze zich voelt? Ze weet niet tegen wie. En nu hier aan mijn bureau komt opeens alles eruit. Dit leven heeft me kapot gemaakt, zegt ze zacht. En er is nie­mand die echt voor mij zorgt. En als ik al eens iets vraag, krijg ik alleen maar kri­tiek. Haar uit­spraak raakt me diep. En blijft me dagen ach­ter­vol­gen. Hoe komt het God, dat iemand zo alleen kan zijn? En U ziet het toch wel God? U ziet toch ook deze zo ont­zet­tend mooie vrouw, die juist zo mooi is omdat ze haar ziel laat zien?

En God, mijn buur­vrouw. Zomaar opeens in het mid­den van het leven, in het mid­den van het gezin …, wedu­we. Geen aan­lei­ding, geen enkel ver­moe­den. ‘Hij is dood, Mar­greet, hij is dood!’, ze schreeuwt het bij­na uit als ze me vast­pakt en de deur intrekt. Bij­na ver­doofd en vol onge­loof houd ik haar vast en weet niet anders dan te hui­len en te zeg­gen dat ik het niet geloof. Zomaar opeens, kern­ge­zond, 55 jaar. Zijn jong­ste kind is nog maar een tie­ner. Ik kijk haar zoon in de ogen ter­wijl zij mij blijft vast­hou­den. De pijn in de ogen van een tie­ner­jon­gen die geen blijf weet met zijn ver­driet. Hij gaat maar thee zet­ten, de manier waar­op hij de laat­ste dagen voor zijn moe­der zorgt en zet onder­tus­sen zoals elke tie­ner zijn kop­te­le­foon op om zich hele­maal af te slui­ten. Maar de pijn in die ogen heeft mij geraakt, samen met de schreeuw van zijn moe­der. Het komt terug in mijn dro­men en als ik wak­ker word, denk ik opge­lucht dat ik het gedroomd heb, om dan te besef­fen dat het geen droom was. Nooit meer zal de vrien­de­lij­ke buur­man in de deur­ope­ning staan en lachend knik­ken. En dat is alleen maar wat ik ervan merk, maar zijn gezin zal op hem wach­ten tot hij thuis­komt, maar hij komt niet meer. God, hoe moet dit gezin nu ver­der? En waar­om? God was u daar wel?

In de rouw­dienst voor de vader van een jeugd­vrien­din bekruipt mij dezelf­de vraag. Hoe kan er zoveel pijn zijn in een men­sen­le­ven? En hoe kan het zoveel gevol­gen heb­ben de jaren door voor zijn kin­de­ren en men­sen om hen heen? En God, houdt het dan nooit op? En hoe komt het dat zelfs men­sen die dicht­bij U leven zoveel mee­ma­ken en pijn door­staan? God, U bent daar toch? U had toch kun­nen ingrij­pen? U…

Maar dan …, het ant­woord. Het komt. Onge­vraagd krijg ik keer op keer het ant­woord dat U er steeds bij bent ook als ik U niet begrijp. Dat als U er niet geweest was, dan …

Het is een droe­vi­ge con­cer­to die ondanks alle melan­cho­li­sche klan­ken steeds ein­digt in een jui­chend ‘Ama­zing Gra­ce’. Er is geen grens aan de lief­de van Jezus. Elke mor­gen is zijn goed­heid nieuw. Stil en klein maakt het mij. Ik hoor U zeg­gen: Blijf het maar gelo­ven, want gelo­ven is niet wat je ziet, om je heen, gelo­ven is ver­der kij­ken dan nu, en weten, erva­ren, gelo­ven dat God gro­ter is dan alle omstan­dig­he­den en dat Hij in deze gebro­ken wereld nog steeds gena­de geeft, Ama­zing gra­ce. Door alle tra­nen heen, gena­de, Gods lief­de onein­dig.

Dat zie ik in dat klei­ne jon­ge­tje. Een week oud nu, gekoes­terd door zijn mama, die elke dag vecht tegen de pijn van het onrecht dat haar werd en wordt aan­ge­daan, maar zeker weet dat U het ziet en haar helpt en vast­houdt. En als ik dat zie, dat mooie tafe­reel van deze mama met haar baby, dan zie ik U en krijg de rust die ik nodig heb ook al begrijp ik U niet.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *