On the Path to Freedom
Prostitutie

In de stilte kun je ook iets horen

 

Er rolt een traan over haar wan­gen. De doos zak­doe­ken staat bin­nen hand­be­reik. De stil­te tus­sen ons is niet onaan­ge­naam. Het is stil­te die iets zegt. Stil­te die spreekt…

Even tevo­ren ver­tel­de ze me stuk­jes uit haar jeugd. Een ver­slag, een teke­ning over haar leven als klein meis­je in Afri­ka. Ik leer het klei­ne meis­je ken­nen dat opgroeit in een rede­lijk beschermd gezin. Een meis­je met leu­ke vriend­jes. Een meis­je dat naar school hup­pelt en vro­lijk thuis­komt.

Voor­al over haar vader praat ze vol vuur. Papa was gek op haar. Ze was het jong­ste kind en zijn prin­ses. Als ze het moment beschrijft dat hij voor haar een pra­ten­de pop had mee­ge­bracht, schit­te­ren haar ogen als­of ze nog steeds een zes­ja­rig meis­je is.

Maar haar sprook­jes­we­reld valt in dui­gen de dag dat haar vader sterft. Ze is nog geen 10 jaar. Na een werk­on­geval was het leven al wat ver­an­derd, maar was er nog steeds die papa die vroeg hoe het met haar ging, als ze uit school kwam. En was papa haar moti­va­tie om de klus­jes bij ande­re men­sen te doen en zo wat geld voor het gezin te ver­die­nen.

Maar die ene dag na school was het niet goed. Papa sprak niet meer. Mama was in tra­nen en de oude­re broers hiel­den haar weg van het bed waar papa lag. Papa was gestor­ven.

Het prin­ses­je ver­an­der­de in asse­poes­ter en moest wer­ken. Haar school maak­te ze niet af en op haar twaalf­de ging ze wer­ken in een bar. Wat ze daar moest doen laat ze in het mid­den.

Als ze 16 is wordt ze moe­der. De vader van haar kind is getrouwd, maar ver­laat zijn vrouw voor haar en gaat voor haar zor­gen. Hij houdt van haar en opnieuw voelt ze zich de prin­ses. Vijf jaar later en met twee kin­de­ren, staat ze aan het graf van haar prins. Na een kort­ston­di­ge ziek­te over­lijdt hij en is het prin­ses­je opnieuw alleen.

Stilte…tranen… door haar tra­nen kijkt ze mij aan. En ik ben stil. Samen weten we dat dat goed is. Ik hoor wat ze zegt:’ er waren twee men­sen die van mij hiel­den en die…’

Wat moet er gezegd wor­den. Ze heeft reden voor haar tra­nen. Ze is stil. En ik ben ook stil.

In mijn gedach­ten komt de spreuk die ik op een kaart zag staan: ‘In de stil­te kun je ook iets horen’. Soms zegt de stil­te meer dan veel woor­den.

Hoe waar is dat! En wat hoop ik dat ze weet dat ik luis­ter naar haar stil­te.

 

 

 

 

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

3 Comments