“I Am Grateful”"/>
On the Path to Freedom

Prostitutie

I Am Grateful”

Stee­vast na elk con­tact krijg ik van haar deze reac­tie,“I am gra­te­ful”. Soms heb ik iets voor haar gere­geld, een afspraak gemaakt of een for­mu­lier inge­vuld, maar meest­al heb ik alleen maar geluis­terd naar haar ver­haal. Het ont­roert me steeds als ik later op die dag een sms’je krijg met de bood­schap: “I am gra­te­ful”. Het zijn maar van die klei­ne din­gen die ik voor haar kan doen. Ver­ge­le­ken met haar hef­ti­ge ver­le­den zijn het drup­pels op een hete plaat. Niets om dank­baar voor te zijn. Heeft ze wel echt rede­nen om dank­baar te zijn?

Ze was nog maar een tie­ner­meis­je toen ze werd mee­ge­lokt van­uit Afri­ka om in Euro­pa een beter leven te krij­gen.

Ze was nog maar een tie­ner­meis­je toen ze werd mee­ge­lokt van­uit Afri­ka om in Euro­pa een beter leven te krij­gen. Een meis­je dat nog maagd was en ver­kracht werd om klaar­ge­maakt te wor­den voor werk in de pros­ti­tu­tie in Euro­pa. Zwan­ger van haar ver­krach­ter moest ze de voet­tocht maken rich­ting de Mid­del­land­se zee, waar ze zon­der medi­sche hulp beviel van haar eer­ste kind. Haar kind werd met­een afge­pakt en groei­de op bij de vrouw die haar ver­han­del­de. Ze werd met een boot over­ge­zet, en alleen al de reis is een her­in­ne­ring die ze het liefst zo ver moge­lijk weg­duwt. Met zoveel tege­lijk in een boot, men­sen die ziek wer­den en stier­ven, het stonk, en ze kon alleen maar hopen dat de reis naar het para­dijs zou zijn, zoals haar beloofd was.

Jaren­lang  wer­ken  in de straat­pros­ti­tu­tie stond haar te wach­ten en onder­tus­sen de angst om haar kind dat inge­zet werd als dreig­mid­del om haar te kun­nen blij­ven con­tro­le­ren en dwin­gen. Op een dag kon ze vluch­ten. Met hulp van een DNA test kon ze bewij­zen dat ze de moe­der van het kind was en kon ze ein­de­lijk samen met hem gezin zijn. Ze kon stop­pen met wer­ken in de pros­ti­tu­tie, maar draagt nog steeds de gevol­gen van men­sen­han­del, mis­bruik en mis­han­de­ling. Ze werd erkend als slacht­of­fer van Men­sen­han­del waar­door ze papie­ren ver­kreeg om legi­tiem in Bel­gie te ver­blij­ven. Het min­ste wat een Euro­pees land voor haar kon doen nadat zoveel Euro­pe­a­nen de kans kre­gen om haar te mis­brui­ken jaren­lang.

Ze is blij als iemand haar helpt met haar admi­ni­stra­tie­ve en prak­ti­sche zaken. Iemand die haar belan­gen uit­legt bij het zie­ken­fonds of de school van haar kind, die haar de weg­wijst in de wir­war van bureau­cra­tie en hulp­ver­le­ning.

Je hebt zoveel recht om boos te zijn.

Ik vind het mooi dat ze dank­baar is, maar tege­lijk denk ik: Je hebt zoveel recht om boos te zijn. Boos op al die men­sen die jou onrecht aan­ge­daan heb­ben. Die jou gebruikt heb­ben voor eigen ple­zier. Over­he­den en poli­tie­agen­ten die hun ogen dicht­kne­pen en het mis­bruik toe­lie­ten of de zaak niet bij­zon­der genoeg von­den om nader te onder­zoe­ken.

Ik ben blij voor haar dat ze pas weer moe­der mocht wor­den. Haar twee­de kind is uit lief­de gebo­ren. Haar man zorgt voor haar op een manier die ze niet gewend is. Hij houdt van haar en wil het goe­de voor haar. Daar mag ze dank­baar voor zijn.

Ik ben blij dat ik haar ken, gra­te­ful

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.