On the Path to Freedom
Zonder categorie

Het systeem van gebrokenheid

Waar­om liep je niet weg? Een vraag die ik heel vaak stel aan vrou­wen die me hun ver­haal ver­tel­len. Ver­ha­len over hun leven in de pros­ti­tu­tie.

Hoe­wel elk ant­woord anders is, is de kern ook vaak het­zelf­de. Er waren rede­nen waar­om het vei­li­ger was het sys­teem waar­in ze terecht­ge­ko­men waren te laten blij­ven bestaan. Het was zoveel vei­li­ger om te blij­ven bij wat ze ken­den, waar­van ze enigs­zins wis­ten hoe het ver­loop zou zijn, zelfs al wis­ten ze dat ze mis­bruikt, bedro­gen, gesla­gen, besto­len zou­den wor­den, dan uit te stap­pen naar een onbe­ken­de toe­komst, waar­in ze de men­sen die hen zou­den hel­pen, niet ken­den, laat staan ver­trouw­den.

De groot­ste pooi­er, men­sen­han­de­laar en klant, dat is het sys­teem van de pros­ti­tu­tie zelf. Dat is een van de ant­woor­den die ik krijg. De dyna­miek die zorgt dat je er hele­maal niet rijk en geluk­kig van wordt, maar er ook dat je er niet mee stopt. De dyna­miek ver­schilt niet zo veel van de dyna­miek van ande­re sys­te­men in de samen­le­ving, zoals een afhan­ke­lijk­heids­re­la­tie, een ver­stoor­de werk­re­la­tie, een auto­ri­tie­ve opvoe­dings­stijl, mid­de­len­mis­bruik.

Je weet eigen­lijk wel dat het sys­teem waar je in zit niet klopt, dat je dat niet ver­dient, dat het niet is zoals het bedoeld is, en dat er een manier is, een manier moet zijn , om hier­uit te komen, maar stel dat je die manier niet vindt, de ver­keer­de keu­ze maakt, en dan in een nieuw fout sys­teem terecht­komt, dan is dat nog pijn­lij­ker dan in het sys­teem te blij­ven waar­in je toch al zit en waar je het ver­loop van kent.

Met een onvoor­stel­ba­re kracht, die je alleen hebt, omdat je die nodig hebt om te over­le­ven, blij­ven ze vol­hou­den. Er is een reden om vol te hou­den. Ver­schil­len­de rede­nen.

Over­le­vingsspros­ti­tu­tie. Je werkt omdat je nu een­maal kin­de­ren, ouders of jezelf te onder­hou­den hebt. Doe je het niet, stel je ieder­een teleur en nie­mand helpt jou.

Gedwon­gen pros­ti­tu­tie. Iemand heeft macht over je geno­men, gesto­len eigen­lijk. Je bent iemands eigen­dom, slaaf, en de eni­ge manier om je pijn of zijn woe­de te beper­ken is door zoveel moge­lijk tege­moet te komen aan zijn wen­sen. Geld ver­die­nen, steeds meer. Niet genoeg, dan is er geen gena­de.

Het sys­teem zorgt dat je wel aan het werk blijft. Zolang er maar geen bres in de cir­kel wordt gesla­gen heeft de mees­ter die pros­ti­tu­tie heet zijn zin. De mees­ter heeft ver­schil­len­de gezich­ten. Voor de een is het een per­soon, een pooi­er of lover­boy. Voor de ander is het de angst om wat er nog is aan men­se­lijk­heid te ver­lie­zen. Of de onmacht om voor wie hen lief is te zor­gen en hen te kun­nen geven wat nodig is.

En onder­tus­sen kun­nen men­sen hun eisen stel­len, zich op je bot vie­ren, je redu­ce­ren tot een genots­mid­del zon­der ook maar enigs­zins belang te stel­len in het feit dat je een mens bent, een moe­der, een vrouw, iemand met gevoe­lens, ang­sten, ver­lan­gens, ver­lies, ver­driet, tra­nen, blijd­schap. Iemand die trau­ma op trau­ma sta­pelt. Die niet omdat het nu een­maal haar werk is, immuun is voor het psy­cho­lo­gisch trau­ma van ver­krach­ting of mis­bruik.

En dan nog dit: Jezelf ten­toon­stel­len. Niet eens als­of het een muse­um met een col­lec­tie prach­ti­ge kunst­wer­ken betreft, maar een keu­ring. Een vee­markt, de sla­ven­markt. Men­sen kij­ken en keu­ren. Soms komen ze alleen maar kij­ken. Voor hun ver­maak. Kij­ken hoe je eruit­ziet, hun fan­ta­sie­ën over jou de vrije loop latend. Wat zou­den ze alle­maal met je kun­nen doen? Kij­ken is gra­tis. Dat is zelfs in de zoo anders. Zon­der een toe­gang­stic­ket van min­stens 12 euro kom je daar niet eens bin­nen om naar de apen te kij­ken.

Ande­ren ver­ge­lij­ken en keu­ren. Jij of je col­le­ga? En waar gaat het dan om? Wat doe je voor wel­ke prijs? Hoe min­der gren­zen je stelt, hoe meer kan­sen. Of hoe meer je je zelf ver­loo­chent, je waar­den en keu­zes negeert, des te meer kans op een klant die je uit­ein­de­lijk dat klei­ne beet­je geld zal geven.

Het geld, hoe veel alles opge­teld ook is, komt nooit over­een met de enor­me prijs die je uit­ein­de­lijk betaalt. Niet alleen de kos­ten aan ramen en pees­ka­mer­tjes, afbe­ta­ling aan men­sen­han­de­la­ren of schul­den die op jouw kos­ten gemaakt zijn door je mees­ters, maar meer nog de kost­prijs van jezelf kwijt te raken, de trauma’s, de ver­lo­ren tijd met je kin­de­ren, ver­lo­ren rela­ties en dro­men, ambi­ties die je nooit kon waar­ma­ken, ver­lo­ren kin­de­ren door abor­tus­sen, een­zaam­heid en angst. Onbe­taal­baar

En toch.…waar­om liep je niet weg? Hoe komt het dat ze hier­bui­ten het sys­teem geen vei­li­ge­re wereld ont­dek­ken? Men­sen die eer­lijk zijn, echt zijn, de rea­li­teit van geloof, hoop en lief­de weer­spie­ge­len? Zou het komen omdat die wereld bij­na niet zicht­baar is? Omdat die wereld bij­na niet meer bestaat? Doen men­sen echt din­gen zomaar voor niets?

De ver­ba­zing op de gezich­ten van de vrou­wen toen we op inter­na­ti­o­na­le vrou­wen­dag een roos gin­gen aan­bie­den aan de dames die in de ramen ston­den. Zomaar? Voor mij? Ja! Waar­om? Omdat we jou belang­rijk vin­den! We heb­ben jou ‘gezien’ op een ande­re manier dan de klan­ten naar je kij­ken.

Als ze zelf geen ande­re rea­li­teit meer kan zien, is het belang­rijk dat ze gezien wordt. Gezien als mens, als vrouw, dat er door het mas­ker geke­ken wordt om daar te zien dat ze is zoals je zelf bent. Iemand die ver­dient om vrij te zijn van het sys­teem dat haar die hoge kost­prijs laat beta­len. Gezien wor­den, brengt stil­aan scheu­ren in het sys­teem. Scheu­ren die bar­sten wor­den, bar­sten die kun­nen open­bre­ken. Geen won­der dat de dyna­miek van het sys­teem dat pros­ti­tu­tie heet hard begint te wer­ken als er zich een barst ver­toont. Pooi­ers die mer­ken dat hun meis­jes in con­tact zijn met men­sen die een weg naar bui­ten kun­nen bete­ke­nen, zul­len gaan bedrei­gen of hun meis­jes ver­plaat­sen. Maar ook ande­re dyna­mie­ken, ver­sla­ving aan alco­hol of drugs, angst­psy­cho­sen, die enkel onder con­tro­le blij­ven als ze door­gaan met het in stand hou­den van het pro­bleem. Fami­lie die aan­dringt op geld en mani­pu­le­rend inspeelt op schuld­ge­voe­lens en fami­lie-eer, angst voor schuld­ei­sers, poli­tie of demo­ni­sche aan­val­len

En toch…we kun­nen kan­sen cre­ë­ren waar­door iemand op een dag toch de stap zet, de eer­ste van velen om weg te lopen, stap­pen of bre­ken uit het sys­teem. Dat kan als ze een glimp krij­gen uit de wereld daar­bui­ten, een glimp van aan­dacht, res­pect, lief­de.

Je zag mij. Als een vrouw toch breekt, komt het vaak omdat iemand meer en ande­re belang­stel­ling toon­de en haar gezien heeft. Een blik kreeg die ze ver­stond als je bent het waard om gezien te wor­den. Een blik die raak­te aan de leeg­te, de pijn en het ver­lan­gen om gezien te wor­den als echt. Een blik die ze zich her­in­ne­ren, ook al gaan er jaren over.

Het was een week nadat ze een roos had gekre­gen op inter­na­ti­o­na­le vrou­wen­dag. Ze bel­de omdat ze bedreigd werd door haar pooi­er. Te wei­nig gewerkt. De bedrei­ging hield in dat ze maar net aan de wurg­greep van haar pooi­er had kun­nen ont­snap­pen. Toen we elkaar ont­moet­ten liet ze me de spo­ren van zijn han­den in haar hals zien. De klap­pen in haar gezicht waren ondanks de dik­ke laag foun­da­ti­on nog zicht­baar en de make-up rond haar ogen ver­borg de blauw-paar­se plek­ken niet.

Jul­lie heb­ben mij een roos gege­ven, zei ze. Ik wist nie­mand anders die me zou kun­nen hel­pen. Dat bete­kent zoveel als: Jul­lie heb­ben mij echt gezien. Jul­lie zijn vei­lig.

De eer­ste scheur in haar sys­teem is geko­men. De pooi­er zit voor enke­le jaren vast. Hope­lijk wor­den de scheu­ren bar­sten, die steeds ver­der door­bar­sten en uit­ein­de­lijk bre­ken, zodat ze hele­maal mag zijn wie ze is. Dat ze vei­lig­heid gaat zien en gaat dur­ven ver­trou­wen dat ze vrij mag zijn.

En ook dat gebeurt:

Tania bleef jaren­lang in de pros­ti­tu­tie omdat ze dacht dat er voor haar, twee­de­rangs Bul­gaar­se (Vol­gens haar heeft elke twee­de Bul­gaar in Bel­gië iets te maken met cri­mi­na­li­teit of pros­ti­tu­tie) nooit iets anders zou zijn dan dit om zich­zelf, haar kind en haar dood­zie­ke moe­der te kun­nen onder­hou­den. Ieder­een om haar heen zat in de pros­ti­tu­tie of in de cri­mi­na­li­teit. Nu is ze vier maan­den bij Cherut en leert ze dat het anders is, dat ze veel meer is en kan. Dat komt omdat men­sen om haar heen dat aan­moe­di­gen en onvoor­waar­de­lijk gelo­ven in wie ze echt is.. Ze voelt zich gezien. En nu bereikt ze din­gen en kan ze trots zijn op zich zelf. Het eni­ge wat pros­ti­tu­tie mij ooit gebo­den heeft, is gebro­ken­heid.Met spijt kijk ik naar het ver­le­den maar met hoop naar de toe­komst.

Na meer dan 6 jaar wer­ken bij Cherut leer ik, Mar­greet, steeds meer de rea­li­teit van het abso­lu­te sys­teem van mis­bruik en gebro­ken­heid dat pros­ti­tu­tie is uit de levens­ver­ha­len van mijn cli­ën­ten. Ik ben dank­baar om het ver­trou­wen dat ze geven als ze ver­tel­len hoe het sys­teem waar­in zij ver­strikt zaten of zit­ten werkt Het is een kwets­baar iets om hier­over te ver­tel­len.

Het ver­won­dert me ook tel­kens opnieuw als ik hoor en zie hoe God de weg naar de vrij­heid al lang voor de komst van iemand van Cherut begon­nen is bij over­le­vers. En hoe wij als Cherut ergens op dat pad door Hem inge­scha­keld wor­den en bevoor­rech­te getui­gen mogen zijn van won­de­ren.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *