On the Path to Freedom
Getuigenis,  Prostitutie

Haar Offer

Ze werkt al 30 jaar in de pros­ti­tu­tie. Jaren­lang in het Afri­kaan­se land waar ze gebo­ren werd en bij­na 20 jaar in West-Euro­pa. Ze is een paar jaar ouder dan ikzelf en in mijn hoofd maak ik de reken­som hoe jong we geweest moe­ten zijn toen zij al in de pros­ti­tu­tie werk­te en ik gewoon in de school­ban­ken zat, dro­mend wel­ke stu­die ik zou gaan doen.

african_woman_drawing_by_rustamova-d7byd6a

Als 17-jari­ge tie­ner­moe­der zag ze geen ande­re moge­lijk­heid om goed voor haar kind te zor­gen dan door dit werk te doen. Haar zoon­tje was de moti­va­tie om hard te wer­ken, en ooit zou er wel een tijd komen dat het tij zou keren en ze anders zou gaan leven. Niet lang daar­na werd haar doch­ter­tje gebo­ren, en nog wat later kreeg ze de zorg voor de twee­ling­doch­ters van haar plots over­le­den broer op zich. Toen ook haar ouders hulp nodig had­den, was zij dege­ne met het meest sta­bie­le inko­men en werd de moti­va­tie om hard te wer­ken voor haar gelief­den alleen maar gro­ter. Het was geen vraag of ze dit zou doen, ze deed het gewoon.

Ze dacht niet aan zich­zelf. Ze dacht aan haar kin­de­ren en haar ouders. Nie­mand van hen zou iets te kort komen, als zij dat kon voor­ko­men.

Een aan­tal jaar gele­den kreeg ze een van de straat­wer­kers van Cherut in haar raam in het Schip­pers­kwar­tier op bezoek. Een kor­te bab­bel, een teken dat ze werd gezien als iemand die er toe doet en een kaartje met ons tele­foon­num­mer. Meer niet. Tot nu. Het kaartje had ze bewaard en het num­mer klop­te nog.

Doe jij nog altijd dat werk in dat huis daar?’ vraagt ze via dat tele­foon­num­mer aan mijn col­le­ga.  Een afspraak wordt gemaakt en van­daag zit ze bij mij. Met de mede­de­ling:

Ik wil stop­pen met de pros­ti­tu­tie. Ik wil ander werk. ’

Jaren­lang offers bren­gen uit lief­de en zo ten kos­te van zich­zelf.

We krij­gen een gesprek en ze ver­telt me waar­om ze werk­te in de pros­ti­tu­tie.

Maar nu’, zegt ze, ‘is alles anders.’

Mijn zoon en zijn vrouw zor­gen voor zich­zelf. Mijn doch­ter heeft een baan en mijn ouders heb­ben een pen­si­oen­tje. Nu is het tijd voor mij. Nu wil ik iets gaan doen wat ik zelf leuk vind en voor mezelf gaan zor­gen.’

Er glin­stert een traan. Het is tijd… Jaren­lang offers bren­gen uit lief­de en zo ten kos­te van zich­zelf. Het dringt nog niet eens tot haar door wat het met haar zelf alle­maal gedaan heeft. Wat hoop ik dat haar kin­de­ren haar hart zien en haar dank­baar zijn voor wat zij opge­of­ferd heeft.

Onder­tus­sen werkt ze steeds min­der ach­ter de ramen. Ze pro­beert van haar cre­a­tie­ve pas­sie haar werk te gaan maken, aan­ge­vuld met schoon­maak­werk. Omscha­ke­len van deze job naar een gewo­ne job is niet zomaar iets. Stop­pen met het werk in de pros­ti­tu­tie zal een emo­ti­o­ne­le en fysie­ke rol­ler­coas­ter in gang zet­ten. Ik weet niet of ze daar aan toe is.

Res­pect voor wie zij is en wat ze heeft opge­of­ferd voor ande­ren van­uit haar hart.

Mijn wens is om naast haar te staan. Er voor haar te zijn. Mee te zoe­ken naar een sta­bi­li­teit bui­ten de pros­ti­tu­tie. En dit met heel veel res­pect. Res­pect voor wie zij is en wat ze heeft opge­of­ferd voor ande­ren van­uit haar hart.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *