On the Path to Freedom
Prostitutie

Ga maar!

Ik hou van Bel­gië. Hier heb ik mijn fami­lie.  En ik wil hier niet weg.…Jullie zijn mijn fami­lie! zeg jij mij maar wat ik moet doen.’

Ze zit tegen­over mij in de stoel. Zoals in veel van de situ­a­ties waar­in ze terecht is geko­men, doet ze ook nu. Ze wil geen beslis­sing nemen en legt het bij een ander neer. Het is het een terug­ke­rend patroon tot ze last minu­te dan toch zelf een beslis­sing neemt, waar­over ze niet heeft nage­dacht.

Als ik erover nadenk, begrijp ik het ook wel.  De moei­lij­ke jeugd in de Domi­ni­caan­se Repu­bliek waar­in mis­han­de­ling gere­geld voor­kwam. Er was haar een nieuw leven beloofd, maar nog geen maand na aan­komst in Bel­gië kon ze haar plaats ach­ter het raam inne­men. De uit­weg uit het raam kwam via Cherut en nu alweer jaren later is ze gegroeid tot een mooie gelo­vi­ge vrouw, met een toe­komst, een lie­ve man, een kind­je.

Maar nog steeds heerst de onze­ker­heid, de angst voor het onbe­ken­de, de angst dat ver­hui­zen naar een beloofd beter leven zal uit­draai­en op een cata­stro­fe waar ze geen con­tro­le meer heeft over zich­zelf. De angst die haar in zijn macht heeft als ze beslis­slin­gen moet nemen. Beslis­sin­gen voor zich­zelf , voor haar gezin.

Ik kan die keu­ze niet voor jou maken’, zeg ik. Jij moet het doen. Weeg alles tegen­over elkaar af, kijk naar het belang van jezelf, je kind, je man, jul­lie samen.

Ik weet het wel.… ik moet het pro­be­ren.’, zegt ze

Even lijkt ze de beslis­sing geno­men te heb­ben. Maar dan komen de twij­fels weer. Wat als? Stel dit?…

Ik rond het gesprek af. Ik zou wil­len hel­pen, maar hel­pen is haar sti­mu­le­ren en ruim­te geven zelf deze beslis­sing te nemen.

Een week later komt ze afscheid nemen. Ze ver­huist niet ver, maar voor haar lijkt het of ze naar het ein­de van de wereld ver­huist.

He’, valt me opeens in, ‘het ein­de van de wereld, dat is ook weer het begin…, dan ben je dus niet zo ver weg he…’

Een lach… ‘ja, dat is zo!’, zegt ze.

Een knuf­fel, nog eens afscheid, nog eens: ‘we mai­len he? ’

Ja, dat doen we! Ga maar.…’ en ze gaat. In mijn hart mis ik haar.

Een voor­beeld­je hoe de Cherut­com­mu­ni­ty een fami­lie wordt voor uit­ge­stap­te een­za­me vrou­wen. Toch is ook de weg ver­der, bij ons van­daan naar een nieuw leven een nood­za­ke­lij­ke stap. Een­tje waar­in we wel eens moe­ten duwen…ga maar… ga met God.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

2 Comments

  • Avatar

    Tilly Nieuwstraten

    Geluk­kig dat er men­sen zijn zoals jij , ver­wij­zers naar een hoop­vol­le toe­komst , met hart en han­den .… Fijn om te lezen dat je dit suk­je belang­rijk genoeg vind om te deken , zodat we er van kun­nen leren : zelf keu­zes maken elke dag elk uur elke minuut opnieuw : geluk­kig niet alleen …nooit alleen !

  • Avatar

    Lieve

    Mede­do­gen voor je naaste,mooi ver­woord en gedaan.
    Een drup­pel op een hete plaat,maakt een zee van ver­schil in Gods Oce­aan.

    Lie­ve