On the Path to Freedom
Vluchtelingen

Een bijzondere ontmoeting

 

Hal­lo, spre­chen Sie Deutsch bit­te?’ Ik kijk op uit mijn gepeins tij­dens mijn wan­de­ling naar mijn auto die op de Schel­de­kaai­en staat. Ik rea­geer met ’ ja, ein wenig. Aber ich ver­ste­he Sie gut!’
‘Amen, danke Jes­us’ is zijn reac­tie als hij ziet dat ik hem begrijp. Dan ver­telt hij mij dat hij uit Mol­da­vië komt samen met zijn vrouw, die hij op het sta­ti­on heeft laten wach­ten en zijn kin­de­ren. Zijn oud­ste zoon Ema­nu­el staat naast hem.
‘Bit­te, wir haben nichts zu essen. Mor­gen, als God het wil, zal het OCMW een stem­pel zet­ten en dan komt alles goed. Weer roept hij met zijn han­den naar de hemel: ‘Amen, hal­le­lu­ja’.
Ik ben onder de indruk van de man en zeg: ik geloof ook in Jezus.
Ook deze zin wordt met een lof­prij­zing naar de hemel beaamd.
Als ik vraag wat hij pre­cies nodig heeft, zegt hij: ‘echt alleen maar een brood’. Ik zoek in mijn jas­zak­ken of ik nog een paar euro heb. Ik weet al dat mijn por­te­mon­nee leeg is en zie in mijn naas­te omge­ving geen bank­au­to­maat. Wat had ik deze man graag dat ene brood of meer voor zijn gezin gege­ven en ik had niets bij.
Beschaamd denk ik: ‘Jezus, had U niet iemand anders op het pad van deze man kun­nen bren­gen? Iemand met geld in zijn broek­zak?’
Als ik bedrem­meld zeg dat ik geen cent op zak heb, zegt de man: o dat is niet erg, ik zoek ver­der. Ik wil hem nog hel­pen met mijn ken­nis over voed­sel­ban­ken en ande­re zaken, maar hij bedankt.
Ik krijg een har­te­lij­ke hand­druk, en hij kijkt mij met glin­ste­ren­de ogen aan:’ Het is bij­na Kerst! Jezus is geko­men. Geseg­ne­te Wei­hnach­ten Schwes­ter!’ Zacht zeg ik: Ik zal voor jul­lie bid­den!
Mijn eer­ste gebed bid ik met­een maar. Ik bid dat de vol­gen­de per­soon die hij tegen­komt wel geld bij heeft en de men­sen veel meer dan een brood zal geven.
Wat een ont­moe­ting. Ik was onder de indruk. Het lijkt wel een kerst­ver­haal. Deze man zal goed terecht­ko­men. Hij heeft Jezus zelf aan zijn kant. Maar mijn rol, die was maar karig. Maar goed, uit­ein­de­lijk gaat het niet om mijn rol in het kerst­ver­haal. Al had ik hier graag iets kun­nen geven en dan dit ver­haal mis­schien wel niet geschre­ven.

Advent 2015

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

2 Comments