On the Path to Freedom
Mensenhandel,  Prostitutie

Don’t trust anyone

Mar­ga­ret can you plea­se…?’, hoor ik haar aan de ande­re kant van de tele­foon een gesprek met mij begin­nen. Even later volgt er een fotootje via whats­app van een brief die ze niet begrijpt. Ze is gefrus­treerd dat ze niet kan zien of een brief wel of niet belang­rijk is en vraagt me om dat even na te gaan. Ik doe het voor haar. ‘Geen pro­bleem deze keer’, zeg ik. ‘Dit is gewoon recla­me voor inter­net.’ ’ Oh, dus ik moet niets beta­len toch he?’ vraagt ze nog eens om zeker te zijn. ‘Nee niets. Je mag die brief weg­gooi­en.’

Ik kan begrij­pen dat ze door de bomen het bos niet ziet. Ze is zo bang om een reke­ning te mis­sen en daar­door in de pro­ble­men te komen. Ze is ook bang om ‘uit­ge­buit’ te wor­den. Een keer per maand staat ze bij mijn bureau om samen haar loon­brief na te lezen. ‘Klopt het alle­maal?’, vraagt ze dan en voor zover ik dat dan kan nagaan, beves­tig ik dat het alle­maal klopt.

Toen ik onlangs een attest van de dok­ter voor haar door­stuur­de naar een ande­re dienst, hield ze me eerst tegen: ‘Je moet het eerst nale­zen’, zei ze. Toen ik haar vroeg waar­om, zei ze: ‘Je weet toch dat je nie­mand kan ver­trou­wen. Wie weet wat die dok­ter op dat attest geschre­ven heeft.’ Ik las voor wat er op stond, het klop­te met de waar­heid, ze vroeg nog een keer of ik wel goed gele­zen had voor ze me toe­stem­ming gaf op de ver­zend­knop te druk­ken.

‘Don’t trust any­o­ne, Mar­ga­ret’, zegt ze me soms.

Ik kan er inko­men dat ze dat zegt. Er is mis­bruik van haar gemaakt. Vroe­ger al toen ze nog een kind was. Ze leer­de toen al om ver van zich­zelf te leven en niet te voe­len, want de men­sen op haar pad, leken voor haar te mogen beslis­sen wat er met haar zou gebeu­ren. Een pad van­uit een gedwon­gen huwe­lijk, op de vlucht voor vrou­wen­be­snij­de­nis, bracht haar in de armen van iemand die haar met mooie ver­ha­len naar Euro­pa bracht, waar ze via de pros­ti­tu­tie haar ‘hel­pers’ een immen­se schuld moest afbe­ta­len.

Nooit zal ik meer iemand ver­trou­wen’, zei ze me pas.
Ik glim­lach. Bij­na elke week zit ze op haar eigen ini­ti­a­tief aan mijn tafel en moet ik haar ‘gehei­men’ lezen om te zien of er geen fou­ten in staan.

Ik denk dat jij mij ver­trouwt’, zei ik haar pas met een lach­je. Ze keek me even vreemd aan. Als­of ik iets raars gezegd had. ‘Of cour­se!!’, zei ze. ‘Natuur­lijk ver­trouw ik jou! Anders kom ik toch niet al mijn brie­ven aan jou laten zien’. Ik heb onder­tus­sen begre­pen dat ik niet bij de groep ‘nie­mand’ hoor, maar een van de men­sen ben die naast haar mogen staan. Want ja, ook al kun je niet meer ver­trou­wen, en zijn daar heel goe­de rede­nen voor, nie­mand kan zon­der ande­ren in het leven. Leven en ook over­le­ven gaat niet alleen. Zij heeft als anal­fa­be­te mijn hulp nodig om een brief te ont­cij­fe­ren. Om te onder­schei­den of iets wel of niet belang­rijk is. Ze heeft nodig dat ik haar voor­doe dat ik een arts of een advo­caat, zelfs als ik die niet per­soon­lijk ken, in eer­ste instan­tie gewoon ver­trouw (pas als iemand iets gron­dig fout doet, ver­trouw ik niet) omdat haar leven en ver­le­den haar leer­de, dat ze niet kan ver­trou­wen, niet zomaar.

Het zijn klei­ne din­gen die ik nu nog voor haar doe. Even een brief­je door­le­zen en scan­nen of ze daar iets mee moet doen of niet. Eer­der in het hulp­ver­le­ningstra­ject leer­de ze om elke keer weer een stap te zet­ten. De eer­ste keren samen, daar­na weten­de dat we haar steun­den, en zo steeds meer zelf. Ze leer­de zich­zelf te ver­trou­wen en daar­door, zon­der dat ze het zelf beseft, ook men­sen en situaties,omdat ze hen stil­aan kan­sen leert te geven dat ze het ook wel eens goed met haar kun­nen voor heb­ben.

Fij­ne vakan­tie Mar­ga­ret!’ zei ze me deze week in mooi Neder­lands. ‘Goed uit­rus­ten!’ Ik moet weer glim­la­chen. Ik weet dat ze me dat heel erg gunt. Ze wenst mij een fij­ne vakan­tie met de woor­den die ik haar een week eer­der heb geleerd. Sinds ze een vas­te job heeft, kreeg ze ook offi­ci­eel ver­lof en ik had haar gezegd dat ze die vakan­tie maar moest gebrui­ken om wat rust te nemen. Ze wenst het me terug en laat me zo zien dat ze ook naast mij staat. Dat ze heel goed weet dat de men­sen die er voor haar zijn ook men­sen zijn met hun leven, hun vra­gen, brie­ven, reke­nin­gen, hun wel en niet kun­nen ver­trou­wen, hun ver­le­den en hun nood aan rust. Haar brie­ven kun­nen de komen­de weken wel even blij­ven lig­gen, tot ik terug ben, en ze ver­trouwt dat ze in die peri­o­de niet in de pro­ble­men zal raken. En daar ver­trouw ik ook op.


Margreet

Als social impact storyteller en schrijver wil ik je hart raken met verhalen. Verhalen die gaan over mensen die ik tegenkom. Ik kom ze tegen in mijn werkomgeving waar ik als sociale professional te maken heb met overlevers van mensenhandel en prostitutie of uitbuiting, geweld. Maar ik kom ze ook tegen in mijn vrije tijd of in mijn leven buiten mijn werk. Overal zijn mensen 'on the path 2 freedom', op zoek naar recht, naar erkenning, naar naastenliefde, naar gezien worden. Daarover schrijf ik en lees jij! Op 6 maart 2020 verscheen mijn eerste verhalenbundel 'Mozaïek'. Op 1 november 2021 startte ik mijn eigen freelance tekstbureau.