On the Path to Freedom
Prostitutie

Dochter

Wat zou je voor je doch­ter doen?”

Van­waar kwam die vraag opeens? Als­of hij let­ter­lijk door iemand aan me gesteld werd. God…? 

De vraag kwam nadat ik al een paar tele­foon­tjes had gekre­gen van een jon­ge cli­ën­te, die in een situ­a­tie terecht­ge­ko­men was waar ze niet meer kon blij­ven. Wat men­sen om haar heen al lang zagen, zag ze nu zelf. De steun van haar vader, die haar aan­moe­dig­de om de rela­tie waar­in ze niet vrij kon zijn te ver­la­ten en te zor­gen dat ze vei­lig was, moe­dig­de haar aan om een keu­ze te maken die moe­dig maar ook heel pijn­lijk was.

Kom me halen als­je­blieft…, smeek­te ze. Ik zag mijn hele plan­ning voor mijn ogen voor­bij­ko­men en wist dat het hele­maal anders zou gaan lopen. Den­kend aan mijn kin­de­ren, bood­schap­pen, het week­end voor de deur, nog eens mijn kin­de­ren, hoop­te ik dat niet ik dege­ne zou zijn die dit er tus­sen­door moest gaan doen. En voor­al mijn eigen kin­de­ren zijn de reden om gren­zen te trek­ken aan wat ik wel of niet kan doen.

Wat zou je voor je eigen doch­ter doen?

Wat zou je voor je eigen doch­ter doen?, klonk het door mijn hoofd. Ik zou hele­maal niet naden­ken over mijn plan­ning. Ik zou alles laten lig­gen, en ieder­een zijn eigen zaken laten oplos­sen, alles laten val­len en gaan. Haar eruit halen. Ik sprak het niet hard­op uit, maar de woor­den klon­ken als ant­woord door mijn hoofd: Doe dat dan voor dit meis­je!

Ik wist het wel. Ik moet dit doen. Ik had al wat hulp­kre­ten naar team­ge­no­ten gestuurd en steun gekre­gen. Bid­den­de hand­jes en advies, mee­den­ken. Maar ik wist dat ik het moest doen. Een poging nog om een col­le­ga te over­ha­len haar afspraak af te zeg­gen en mee te gaan, mocht niet baten. 

Me the most’, roept ze. ‘Mos­terd’, zeg ik.

Voor ik haar ophaal, ga ik nog even naar huis. Hey mama, hoor ik mijn doch­ter op de trap. Ik ver­tel haar snel dat ik weer weg moet en ook de reden. Wees voor­zich­tig mama, zegt ze, en, houd je gsm aan. Ik glim­lach. Meest­al zeg ik dat tegen haar. Met mijn jas aan en mijn gsm in mijn zak, wil ik ver­trek­ken. Me the most, roept ze. Mos­terd, zeg ik. Onze manier om te zeg­gen dat we elkaar graag zien. Ont­staan toen ze nog klein was en nu ze vol­op in het stu­den­ten­le­ven­tje zit, zegt ze dit nog steeds. Op naar dat ande­re meis­je met de woor­den van mijn doch­ter nog in mijn hoofd. Wat zou je voor je eigen doch­ter doen? Doe dat voor haar.

Doe dat dan voor dit meis­je!

Ze gaat me aan het hart, dit meis­je. Ze is niet veel ouder dan mijn doch­ter en zegt me vaak genoeg dat ik haar twee­de moe­der ben. Als ik met mijn auto voor haar deur sta, tref ik een meis­je in tra­nen met drie kof­fers waar ze zelf in zou pas­sen in het por­tiek van haar appar­te­ments­ge­bouw. De sleu­tel had ze niet eens mee geno­men. Zo over­tuigd dat ze daar nooit meer terug naar bin­nen zou gaan. Een­maal in de auto kijkt ze me aan. Een klein hart­ver­scheu­rend meis­je stort zich in mijn armen en vraagt me om haar niet alleen te laten.

Voor­zich­tig rijd ik weg in de rich­ting van de vei­li­ge plaats waar ik haar naar toe zou bren­gen. Haar voor­be­rei­dend op de komen­de dagen. Ik pas­seer de wijk waar ik zelf woon en als ik voor het rode licht sta, slaat de twij­fel toe. Naast me zit een meis­je dat aan mij vraagt haar niet alleen te laten. Een 20 jarig een­zaam meis­je dat mij haar moe­der noemt. Als ik links­af zou slaan, sta ik bij­na voor mijn huis. Voor de tij­de­lij­ke opvang­plaats moet ik recht­door en 15 km ver­der zijn.

Wat zou je voor je doch­ter doen? Ik bid: Wat moet ik doen? — Je weet het.

Zou je met mij mee naar huis wil­len? vraag ik zacht. Het licht staat nog steeds op rood. Ja! Een zucht van opluch­ting naast me. Bij groen licht slaan we links­af. Bij gro­te uit­zon­de­ring is er par­keer­plaats voor de deur. Ter­wijl we uit­stap­pen, wil mijn doch­ter net op de fiets stap­pen. Spon­taan begroet ze mijn gas­te. Als­of het heel nor­maal is dat er een behuild meis­je met je moe­der mee komt. Ik ben zo terug mama, ter­wijl ze op de fiets springt. 

Even later drin­ken we samen thee. Mijn doch­ter, het meis­je en ik. Het hui­len­de meis­je komt lang­zaam tot rust. En gaat naden­ken.

Ik wil graag naar huis. Ik had het al aan­ge­voeld. Hoe­wel ik niet weet of het een struc­tu­reel goed idee is, weet ik dat ik haar moet laten gaan. Het moet haar keu­ze zijn en niet die van mij. Anders kan ik haar niet hel­pen. Na nog een tijd­je pra­ten, haar laten genie­ten van ons gezin waar­in de gewo­ne din­gen gebeu­ren, kin­de­ren die thuis­ko­men uit school, de tele­foon die gaat, ver­ha­len over de dag, klei­ne dis­cus­sie en lief­de­vol­le kop­jes thee, besluit ze dat ze haar man een nieu­we kans wil geven. Maar, zegt ze, nu weet ik dat ik nog een thuis heb. Voor als het nodig is.

Ik breng haar terug. De kof­fers staan nog in de auto. De vra­gen­de blik van mijn doch­ter beant­woord ik met een een tegen­blik—Ik leg het straks wel uit, bete­kent dat. Me the most, roep ik. Mos­terd, denk ik te horen.

Zou ik dit voor mijn doch­ter doen? Haar terug­bren­gen? Zo ver ben ik nog niet in mijn den­ken en het los­la­ten, maar voor dit meis­je doe ik het wel.

Love you’, zegt ze. ‘Me too’, zeg ik. 

Na de intens emo­ti­o­ne­le dag zet ik het meis­je met al haar tas­sen terug af in het por­tiek waar ik haar eer­der die dag opge­haald heb. Love you, zegt ze. Me too, zeg ik. 

Onder­weg naar huis pas­seer ik de fri­tuur. Mijn kin­de­ren moe­ten nog eten. Ook nog even een win­kel bin­nen voor een paar ver­ge­ten bood­schap­pen. Mijn gsm gaat. Waar blijf je mama? Mijn doch­ter, onge­rust dat ik in een moei­lij­ke situ­a­tie beland ben en niet wetend dat ik onder­tus­sen al voor avond­eten gezorgd heb. Ik zoek nog even naar de may­o­nai­se en dan ben ik bij­na thuis. Me the most…, zegt ze. Mos­terd, zeg ik, met een pot may­o­nai­se in mijn han­den.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *