On the Path to Freedom
Getuigenis

Die kerstnacht in Millegem

Het oude mooie kerk­je zat vol die kerst­nacht. Er was geen stoel meer vrij. Hon­der­den kaars­jes brand­den, het orgel werd bespeeld en van­uit de kerst­stal keek de hei­li­ge fami­lie toe hoe men­sen kwa­men om te horen, te zien, te proe­ven…

Illu­stra­tie © Stijn Van Elst

Van­uit mijn hoek­je kon ik men­sen zien. Ver­baasd zag ik hoe­veel men­sen er geko­men waren. Ver­won­derd keek ik naar hun ver­wach­ting en afwach­ting. Wat gaat er van­avond gebeu­ren, kon ik afle­zen op gezich­ten. Van­uit mijn hoek­je kon ik men­sen horen. Ik hoor­de men­sen mee­zin­gen met de beken­de kerst­lie­de­ren. Ik hoor­de ook men­sen stil zijn en de stil­te was veel­zeg­gend. De stil­te liet de din­gen op hun plaats aan­ko­men. In de har­ten.

Ik zag de men­sen luis­te­ren. Luis­te­ren naar de klan­ken van het orgel, de pia­no, de stem­men van de zan­gers en de kla­ri­net. En ik zag, hoor­de en voel­de de men­sen luis­te­ren. Luis­te­ren naar de woor­den, naar het Ver­haal dat ooit de reden werd dat van­daag dit kerk­je vol zat met men­sen, die het wil­den horen.

Ik zag die jon­ge vrouw. Na de vie­ring ging ze niet met­een weg, en ook niet direct naar de Glüh­wein. Ze liep naar het hoek­je waar ik zat en kocht een kaars­je dat ze aan­stak. Ze pre­vel­de wat woor­den en boog in de rich­ting van een beeld van Maria, de moe­der met het kind. Ik keek of Maria toe­keek en glim­lach­te, maar er ver­an­der­de niets aan het gezicht van het beeld. De vrouw keek naar mij en ik lach­te haar toe. Ze lach­te terug. De lach ver­an­der­de  haar gezicht. Wat een mooie vrouw. Wat was dit een mooie avond, fluis­ter­de ze me toe en ze ging weg. Liet mij staan met vra­gen over haar. Waar­om was jij hier en wat heb je gezegd tegen Maria? En wat van­avond heeft jou geraakt?

En dan die oude man met zijn rol­la­tor. Hij kwam naast me staan. Als­of we elkaar ken­den begon hij te pra­ten. Ik kom alle jaren naar de kerst­mis hier , alle jaren. Maar dit, dat maak je maar één keer in je leven mee. Zijn ogen straal­den. Hij keek of hij er maar niet genoeg van kon krij­gen. En toen de vraag: wie zijn jul­lie eigen­lijk? Een groep vrien­den of zo, of van een ande­re paro­chie? Ik dacht even na over de vraag. Op bei­de moge­lij­ke ant­woor­den zou ik ja kun­nen zeg­gen. De men­sen die mee­werk­ten in het pro­gram­ma zijn eigen­lijk een groep vrien­den. En we zijn ook met zijn allen van een soort ‘ande­re paro­chie’. Maar het leek me niet het ant­woord dat ik moest geven. We zijn chris­te­nen die van­avond hier in deze kerk kerst­avond met de men­sen hier wil­den vie­ren. ‘Fan­tas­tisch!’ zei hij. Samen God vie­ren, want God is voor ons alle­maal dezelf­de. ‘Amen’ heb ik gezegd. Toen hij er ach­ter kwam dat we van een Pro­tes­tant­se ‘paro­chie’ ble­ken te zijn, leek hij blij, want de Pro­tes­tan­ten die had­den het ten­min­ste begre­pen. Wat we had­den begre­pen, begreep ik niet, maar het was een com­pli­ment.

Nog meer men­sen, nog meer indruk­ken. Ik zag men­sen uit onze ‘paro­chie’  in gesprek gaan met de loka­le men­sen aan­we­zig in deze kerk. De domi­nees­vrouw sprak met de psy­cho­loog, de jon­ge stu­den­te met de oude­re man van 70. Het jon­ge zan­ger­tje deel­de peper­koe­ken hart­jes uit en stal zo voor de twee­de keer de har­ten van ieder­een. En de jon­gens ont­brand­den kaar­sen, maak­ten Glüh­wein, sleep­ten met de pia­no, reden heen en weer voor een ver­ge­ten ver­leng­ka­bel, deel­den bij­bels uit. En onder­tus­sen sliep het zeven­ja­ri­ge engel­tje op de stoe­len in de kerk als­of ze in haar bed­je lag, ver­trouwd tus­sen de gelui­den van kerst­mu­ziek en geroe­ze­moes.

En dan de evan­ge­list.
Nog steeds de evan­ge­list die ooit op de plein­tjes van de groot Ant­wer­pen maar één ding wil­de en dat was men­sen berei­ken met het een­vou­di­ge maar meest belang­rij­ke evan­ge­lie, dat Jezus Gods Zoon mens werd om ons men­sen te red­den voor eeu­wig.
Deze kerst­nacht in de kerk die qua archi­tec­tuur en uit­stra­ling zijn hart had gesto­len. Niet in de gro­te stad, waar jaren­lang zijn hart en werk­ter­rein lag maar in de dor­pen waar hij woont en zich inte­greert met de wens om ieder­een die op zijn pad komt, nog steeds te ver­tel­len wat het goe­de nieuws is. Omringd door zijn team, zijn vrien­den, zijn ‘paro­chie’, die mee zijn in dit ver­haal en snap­pen dat dit op kerst­avond het mooi­ste is wat je kunt doen.

De jon­ge vrouw, de oude man met de rol­la­tor, de psy­cho­loog, de orga­nist, de evan­ge­list, de men­sen, de schrijf­ster, alle­maal waren ze samen omdat het nieuws dat de red­der geko­men is er voor hen toe doet. Maria met het kind, de hei­li­ge fami­lie in de stal… zij waren daar niet echt. Maar de Red­der om wie de hele avond ging, die was er wel. En Hij keek toe en ging naar bin­nen, Hij zong mee, Hij luis­ter­de mee en Hij ging mee en bleef bij de men­sen toen ze weer weg­gin­gen en de klan­ken, de kaar­sen, de woor­den, de wijn deel wer­den van een mooie war­me her­in­ne­ring. 

Kerst­avond in Mil­le­gem 2018

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

3 Comments

  • Avatar

    Aad en Lidy van de Sande

    Bedankt voor je reac­tie heel goed en leuk arti­kel.
    Ook veel zegen bij de arbeid van Cherut, schit­te­rend werk.
    Veel zegen!
    Aad

  • Avatar

    Kees en Tilly

    Dank je wel mar­greet voor het schrij­ven van deze raken­de stuk­jes.
    Jezus kwam voor ons alle­maal : Hij kijkt niet eerst naar onze afkomst wat we doen , maar wie we zijn.…
    Door Hem mogen we konings kin­de­ren zijn en in vrij­heid leven.
    Wacht je op een won­der ,
    maar blijft het won­der uit ?
    Wees dan zelf het won­der!

    We wen­sen jou je kin­de­ren, de fami­lie en de men­sen bij Cherut een Lief­de­vol 2019 toe , waar­in de Lief­de van Jezus niet zal ont­bre­ken.
    Liefs Kees en Til­ly