On the Path to Freedom
Mijn Gedacht

Dagboek van een huisje



Elke dag hoop­te ik dat je zou komen. Ik had al lang gezien dat jij mij zocht. Jij en ik… dat klop­te voor mij met­een, maar jij had tijd nodig, tijd om mij te vin­den en eerst even hele­maal mis te zijn. Geeft niet, dacht ik, geef haar maar een beet­je tijd. Ik heb tijd, ik sta hier al een tijd­je name­lijk.

Mijn eigen ver­haal begint in 1912, de tijd waar­in jouw groot­ou­ders net of nog niet gebo­ren waren. Een tijd die gete­kend zou wor­den door oor­lo­gen, armoe­de, over­le­ven en weer ople­ven. Mijn ver­haal begint in een wijk, die nog steeds die tijd uit­a­demt en onder­tus­sen in alle ver­an­de­rin­gen is mee­ge­gaan. Waar oud en nieuw elkaar vin­den. Waar de kerk­klok­ken lui­den, ter­wijl de mos­lim naar de mos­kee gaat en er een Jood­se man op een scoo­ter voor­bij­rijdt, waar de kun­ste­naars hun schil­de­rij­en bui­ten zet­ten en jam­ses­sies door de open ramen klin­ken en de gemid­del­de Vla­ming met de bak­fiets rijdt. Waar de trein aan­komt en de vlieg­tui­gen over­vlie­gen. Waar het ech­te Ant­werp­se bier gebrou­wen wordt, ter­wijl het Turk­se thee­huis­je dage­lijks vol zit.

Maar jij, jij had tijd nodig, tijd om even hele­maal ver­keerd te zoe­ken. Tijd om een paar keer heel hard afge­we­zen te wor­den, door ande­ren die het leu­ker von­den om veel meer waard te lij­ken dan ze eigen­lijk zijn. Maar ook tijd voor jou om te ont­dek­ken dat er men­sen bestaan die alles over heb­ben om te krij­gen wat ze wil­len, zelfs als het dat niet waard is. Jij vond uit dat de markt­eco­no­mie nog steeds ver bui­ten jouw leef­we­reld van authen­ti­ci­teit valt. Dat wist je al, toen je het vak eco­no­mie in je oplei­ding vak­kun­dig naar de onder­kant van al je inte­res­ses schoof. Maar ook zag je dat niet alles is wat het lijkt en je zomaar ineens mee­ge­no­men wordt de goe­de kant op.

Mijn wach­ten en jouw tijd waren niet voor niets, want hoe­wel je een paar keer heel ergens anders ging kij­ken…. Sor­ry wacht even, ik begrijp je vaak, maar soms ook niet. Ant­wer­pen Noord? Bors­beek? Real­ly? Dat ben jij hele­maal niet, daar, sor­ry dat ik zo bru­taal ben, daar pas jij niet. Ik kan er van alles over zeg­gen, maar ok, ik ver­geef het je. Want je kwam steeds dich­ter­bij. Een paar keer heel dicht­bij. Hier in de wijk al, in mooie heren­hui­zen en in een char­mant arbei­ders­huis­je en soms ging je niet 1 maar zelfs 2 x terug en was je erg geraakt dat het toch niet jouw huis werd. Maar mij, je zag mij nog steeds niet staan. Eer­lijk, het deed me een beet­je pijn. Al dat wach­ten, maar ik hield vol, ik wist dat je me wel zou vin­den. Ik wist het, echt…

En opeens stond je daar. Voor de deur. Ik zoek een huis­je, zei je. Nee, dat zei je niet, je straal­de dat uit. Bij­na wan­ho­pend dat de tijd om iets te vin­den te kort zou zijn, dat ik ook wel weer voor veel te veel geld naar een ander zou gaan, dat er wel weer van alles zou sche­len aan mij, dat je even­tu­eel zou set­te­len voor min­der, en ik dacht: kijk, kijk goed, kijk door alles heen, wat je nu afleidt en zie mij, zie mij echt. Jij houdt alleen van echt. Of het nu om hui­zen gaat of om men­sen. En je deed het. Je hoor­de de men­sen om je heen, maar steeds min­der, je keek ver­der. Je zag het licht door de koe­pels, je zag de geschie­de­nis in de oude muren en de trap, je zag de moge­lijk­he­den in de nog niet pas­sen­de kleu­ren en kamers en je zag mij. Je zag mijn hart, je zag mij echt en …ik keek terug. En ik zag jou den­ken, dur­ven den­ken, bij­na dur­ven kie­zen en dur­ven sprin­gen en ik hoop­te dat je het zou doen. Want ik zag jou en in jou het ver­lan­gen om jouw droom te gaan leven, jouw echt­heid te blij­ven stra­len en jouw eigen keu­ze te maken.

Ik was blij… de dag dat je terug­kwam en nog eens terug­kwam en was pas hele­maal gerust toen jouw hand­te­ke­ning over­al onder­stond. En toen je dat gedaan had, was je al die ande­re hui­zen ver­ge­ten, die je mooi had gevon­den, die niet bereik­baar waren geweest, die beter of min­der goed waren geweest en waar­voor je heel veel moei­te zou heb­ben gedaan om je tegen je gevoel in heel posi­tief en geluk­kig te voe­len.

Maar nu… nu is het jij en ik. Samen. Dat gaat luk­ken. Nog geen dag had ik spijt, en ik weet dat jij ook blij bent! Als ik je zie, lijkt het of je danst, hoor ik jouw muziek en lees ik jouw ver­ha­len. Ver­ha­len die ein­de­lijk ver­der gaan en niet meer stil­staan, die voor­uit gaan en niet ach­ter­uit, je ver­le­den dat een plaats krijgt in je her­in­ne­ring en het heden dat elke dag weer zon­nig is. En zo komen twee ver­ha­len samen. Jouw ver­haal gaat ver­der in een huis­je dat ver­ha­len her­bergt die meer dan een eeuw gele­den begon­nen zijn. Ik weet dat jij ze zult vin­den en koes­te­ren en er op een dag iets mee gaat doen. Het avon­tuur gaat ver­der in een nieuw huis, in een nieuw hoofd­stuk.

Margreet

Als social impact storyteller en schrijver wil ik je hart raken met verhalen. Verhalen die gaan over mensen die ik tegenkom. Ik kom ze tegen in mijn werkomgeving waar ik als sociale professional te maken heb met overlevers van mensenhandel en prostitutie of uitbuiting, geweld. Maar ik kom ze ook tegen in mijn vrije tijd of in mijn leven buiten mijn werk. Overal zijn mensen 'on the path 2 freedom', op zoek naar recht, naar erkenning, naar naastenliefde, naar gezien worden. Daarover schrijf ik en lees jij! Op 6 maart 2020 verscheen mijn eerste verhalenbundel 'Mozaïek'. Op 1 november 2021 startte ik mijn eigen freelance tekstbureau.