On the Path to Freedom
Lockdown 2020

Corona-beelden – 1

Ze heeft veel gezich­ten. Gezich­ten van men­sen die onbe­zorgd gin­gen ski­ën , gezich­ten van zie­ken die als gevolg van een onder­lig­gen­de kwets­baar­heid dood­ziek op de Inten­sie­ve zor­gen terecht­kwa­men en daar­na maan­den­lan­ge reva­li­da­tie voor de kie­zen kre­gen. Gezich­ten van dok­ters die met hun teams hele afde­lin­gen reor­ga­ni­seer­den en onver­moei­baar door­gin­gen met vech­ten voor elk leven dat in hun han­den kwam. Gezich­ten van viro­lo­gen, experts om ons hier door­heen te lood­sen. Gezich­ten van poli­ti­ci, maar ook van post­bo­des, cais­sie­res en die ene vrien­din, sales mana­ger in een bedrijf dat o.a. des­in­fec­te­ren­de hand­gels ver­koopt aan pro­fes­si­o­nals.

Op mijn pad tij­dens Coro­na zag ik ook ande­re gezich­ten. Gezich­ten die niet op de tele­vi­sie kwa­men, niet gere­kend wor­den tot de coro­na-hel­den, gezich­ten van de ande­re kant van Coro­na. Gezich­ten die ik tegen­kwam op straat, waar we opeens met een boog om elkaar heen moesten gaan. Gezich­ten tij­dens de fiets­toch­ten of wan­de­lin­gen in het park tij­dens de beweeg­ses­sies die ons wer­den aan­ge­ra­den. Gezich­ten die een ander ver­haal ver­tel­den. Gezich­ten die ik als ik foto­graaf zou zijn, of schil­der, op beeld zou vast­leg­gen omdat ze spre­ken zon­der dat ze pra­ten.

Coro­na, we leer­den je ken­nen als gena­de­loos. Maar je leer­de me ande­re gezich­ten te zien. Gezich­ten die mij een beeld gaven bij Coro­na. Gezich­ten die ik zag, of die ik me voor­stel­de, als ik iemand sprak. Enke­len leg­de ik vast op beeld. Niet als foto­graaf of kunst­schil­der, maar als schrij­ver.

Coro­na­beel­den 2020

18 maart 2020 om 8.30u

Om 12 u gaat de samen­le­ving in lock­down. Alleen alles wat essen­ti­eel is, zal open­blij­ven en dit gepaard gaan­de met de nodi­ge maat­re­ge­len, maar voor de rest gaat de samen­le­ving op slot. De scho­len, de sport­clubs, de bedrij­ven, de niet-essen­ti­ë­le win­kels, het zwem­bad, de ker­ken en mos­kee­ën, de cafe’s, de musea en con­cert­za­len, alles gaat dicht.

Ook voor mij ver­an­dert de wereld. En die och­tend rijd ik voor het laatst in heel veel weken naar mijn werk. Tele­werk wordt de norm, maar een aan­tal zaken die­nen nog afge­han­deld te wor­den. Ik rij door de stil­le stra­ten van de stad. De nor­ma­le bedrij­vig­heid van een stad die wak­ker wordt, is er niet. De zon schijnt stra­lend over de stra­ten en gebou­wen en onder­tus­sen hoor ik op de auto­ra­dio dat de pre­sen­ta­tor van Kla­ra van­uit zijn kot pre­sen­teert met prach­tig uit­zicht op het Eiland­je in Ant­wer­pen.

En dan zie ik haar. Chris­ti­ne. Als een stand­beeld zit ze op haar rol­la­tor dood­stil voor zich uit te sta­ren. Het is een aan­doen­lijk beeld. De stil­le hou­ding en sta­ren­de ogen, maken mij nieuws­gie­rig naar wat ze denkt. Ook voor haar is de wereld van de een op de ande­re dag ver­an­derd. Alles om haar heen is stil­ge­val­len. Op ande­re momen­ten, meer­de­re keren per week zag ik haar op haar wan­de­lin­gen door de wijk, waar­bij ze stop­te bij de ver­schil­len­de kof­fie­bars en café’s, hier voor een kof­fie­tje, daar voor een pin­tje, maar altijd voor het con­tact. Het con­tact met het per­so­neel in de hore­ca of de super­markt. En vaak was een lach of een ‘hoe is t Chris­ti­ne?’ genoeg voor haar om terug te lachen.

En nu zit ze hier. Hele­maal alleen. Op haar rol­la­tor. Haar kunst­been steunt op de grond en haar goe­de been hangt .

Eer­der toe­val­lig kijkt ze mijn kant op en ik steek spon­taan mijn hand naar haar op en lach. Het sta­ren­de, stuur­se gezicht klaart op. Ze lacht terug.

Het beeld van de vrouw op haar rol­la­tor voor zich uit sta­rend in een lege straat in haar anders brui­sen­de volks­wijk is een beeld dat me de hele lock­down­pe­ri­o­de bij­blijft. Een gezicht van Coro­na.

Ik vraag me vaak af hoe het met haar gaat. Zou ze het red­den nu ze in haar kot moet blij­ven en als ze bui­ten komt, niet meer kan doen dan een wan­de­lin­ge­tje zon­der tus­sen­stops voor een kof­fie­tje of een pin­tje? Ziet ze nu alleen nog de kas­sier­ster van de super­markt en mis­schien af en toe de dok­ter? Wat hoop ik dat het goed met haar gaat.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.