On the Path to Freedom
Mensenhandel,  Prostitutie

Child of God

Kan ik je even bel­len met niet zulk fijn nieuws? Een bericht­je dat ik op mijn vrije dag van een col­le­ga krijg. Ik krijg te horen dat een van onze meis­jes na meer dan een jaar onder onze zorg plot­se­ling ver­trok­ken is met bestem­ming terug naar haar pooi­er en ver­le­den.

Het bericht komt hard bij me bin­nen. In het jaar dat ze bij ons is, heb ik haar leren ken­nen. Van iemand die ik hele­maal niet kon plaat­sen tot iemand voor wie ik res­pect en vriend­schap voel­de. Ook een vrouw zoals ik, die met val­len en opstaan in het leven had gestaan, voor haar kin­de­ren zorg­de en bin­nen haar moge­lijk­he­den keu­zes had gemaakt.

Het ver­le­den was nooit mild voor haar geweest. Het gezin waar­in ze opgroei­de was dysfunc­ti­o­neel en haar gro­te lief­de bleek een cri­mi­neel met ban­den in het pros­ti­tu­tie­mi­li­eu.

In het jaar dat ze bij ons is, zien we haar vech­ten. Vech­ten met zich­zelf, met de pijn, met de rea­li­teit en met God. En we zien haar zich steeds meer over­ge­ven, los­la­ten, toe­ver­trou­wen aan God. Meer en meer gaat ze zien wie ze mag zijn als God de con­tro­le geeft over haar leven, in plaats van de pooi­er en stap voor stap gaat ze die vrij­heid in.

Ze was er nog niet klaar voor. De ont­moe­ting met de ver­vroegd uit de gevan­ge­nis vrij­ge­ko­men pooi­er was te vroeg en ze kon geen nee zeg­gen. Ze ging met hem mee. Het deed mij, samen met ons hele team, pijn haar los te laten. Maar we kon­den dit doen in de weten­schap dat God haar niet los­laat. Dat Hij zijn werk in haar begon­nen is.

I’m no lon­ger sla­ve to fear, I am a child of God.

In mijn hart geloof ik dat ze terug­komt. Dat ze teveel gezien heeft van een ander leven, zon­der pros­ti­tu­tie. En dat ze God heeft leren ken­nen die echt van haar houdt.

no longer slaveIk zie nog voor me hoe ze ooit het lied zong: ‘I’m no lon­ger sla­ve to fear, I am a child of God.’ Een kind van God dat weer weg­ge­lo­pen is. Maar God de Vader, die loopt niet weg … die wacht haar op. Tot ze weer terug komt.

Ik kan er alleen maar voor bid­den.

Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *