On the Path to Freedom
  • Recensie: Rood Licht

    ‘Het ech­te ver­haal ach­ter pros­ti­tu­tie en men­sen­han­del’ Jane Las­on­der inter­view­de 13 slacht­of­fers van men­sen­han­del en gedwon­gen pros­ti­tu­tie in ver­schil­len­de lan­den. Op de sme­rig­ste plek­ken kon ze zien hoe de kwets­baar­ste meis­jes en vrou­wen slacht­of­fer wer­den van bru­te wreed­he­den en leef­den in erbar­me­lij­ke omstan­dig­he­den en ver­sla­vin­gen. India, Pak­is­tan, maar ook Israel, Neder­land en Enge­land, waar niet alleen vie­ze vui­le man­nen, maar ook net­te getrouw­de, wer­ken­de man­nen de vrou­wen kopen voor seks en per­ver­si­tei­ten. Angst. Ze schreef dit boek om de vrou­wen een stem…

  • Geknakt maar niet verbroken

    Die ene mid­dag kwam ze even langs­lo­pen bij mijn bureau. We had­den niet direct een afspraak, maar ze kent me goed genoeg om te weten dat ze gerust even kan kij­ken of ik tijd heb. Ik zag dat er iets was, want deze vrouw die al een paar maan­den in onze opvang ver­blijft, heeft meest­al een blij­de, kal­me uit­stra­ling. ‘Gaat het niet?’ vraag ik haar. Ze blijft even stil. Ik zie haar twij­fe­len, ‘zou ze wel of zou ze niet.’…

  • Geliefde dochter

    Ze had jaren gewerkt als pros­ti­tu­ee. Gedwon­gen pros­ti­tu­ee. De man, van wie ze dacht dat hij van haar hield, ver­kocht haar dage­lijks aan ande­re man­nen. Op de straat in haar thuis­land, ach­ter de ramen in ver­schil­len­de West-euro­pe­se lan­den, en de laat­ste jaren in die ene kamer in hun eigen huis. Dag na dag, man na man, ver­krach­ting na ver­krach­ting… Ze deed het, ze was gepro­gram­meerd om dit te doen en kon zich­zelf niet zien als meer dan dat. Ze deed…

  • Hulpverlener zonder grenzen

    In Bel­gie is de offi­cie­le naam voor maat­schap­pe­lijk wer­ker ‘soci­aal assis­tent’. Bei­de namen vind ik per­soon­lijk een beet­je raar. Ik ben geen assis­tent, dat klinkt als­of je de direc­teur helpt bij de klus­jes waar hij niet aan toe komt. En ik ben geen ‘wer­ker’, want een van de din­gen die je als hulp­ver­le­ner niet moet doen is al het werk van je client gaan doen. Bedoe­ling is dat ze leren dat zelf te doen. Dat ze de kracht en de…

  • Toevallig?

    Voor­zich­tig start ik het ori­ën­ta­tie­ge­sprek met Jana. Alles in mij zegt: ‘voor­zich­tig’. Voor mij zit niet een klein kwets­baar meis­je, maar een ste­vi­ge Domi­ni­caan­se vrouw van ver over de 30 met een baby’tje van een maand tegen haar borst gedrukt. In het uur­tje dat ze al aan­we­zig is in ons inloop­cen­trum heb­ben meer­de­re vrij­wil­li­gers gepro­beerd om de baby even over te nemen, of het baby­s­toel­tje aan te bie­den, maar ze houdt hem vast. Met een vast­be­ra­den­heid: dit is van mij.…

  • Ga maar!

    ‘Ik hou van Bel­gië. Hier heb ik mijn fami­lie.  En ik wil hier niet weg.…Jullie zijn mijn fami­lie! zeg jij mij maar wat ik moet doen.’ Ze zit tegen­over mij in de stoel. Zoals in veel van de situ­a­ties waar­in ze terecht is geko­men, doet ze ook nu. Ze wil geen beslis­sing nemen en legt het bij een ander neer. Het is het een terug­ke­rend patroon tot ze last minu­te dan toch zelf een beslis­sing neemt, waar­over ze niet heeft nage­dacht.…

  • De eerste keer

    Een beet­je onge­mak­ke­lijk loop ik  door de stra­ten van het schip­pers­kwar­tier in Ant­wer­pen. Het schip­pers­kwar­tier staat al lang bekend als de plaats waar je de meis­jes van het ver­tier kunt vin­den. Het red-light dis­trict. Ik kan me maar een keer eer­der her­in­ne­ren dat ik met een aan­tal vrien­den in de auto over het Fal­con­plein kwam.  De buurt had terecht een slech­te naam. De ‘zwar­te markt’ en de ‘rode lich­ten’ waar de Oost-Euro­pe­se maf­fia de baas was. De laat­ste tien jaar…