On the Path to Freedom
Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

  • Bijna moederdag

    Deze han­di­ge en leu­ke tas­sen zijn gemaakt door dames uit onze doel­groep. Ze wor­den ver­kocht voor 13.5 euro per stuk en de opbrengst van het geld is voor de per­soon die de tas gemaakt heeft. Zo kun­nen ze leren op een goe­de manier zelf stuk­je bij beet­je in hun levens­on­der­houd te gaan voor­zien. Ook zo’n leu­ke tas kopen? Nog een cadeau­tje nodig? Ze zijn ver­krijg­baar in onze kof­fie­bar ‘Kof­fieklap’, Klap­dorp 41, Ant­wer­pen of via cherutbelgium@​gmail.​com. Je mag ook in een…

  • Hulpverlener zonder grenzen

    In Bel­gie is de offi­cie­le naam voor maat­schap­pe­lijk wer­ker ‘soci­aal assis­tent’. Bei­de namen vind ik per­soon­lijk een beet­je raar. Ik ben geen assis­tent, dat klinkt als­of je de direc­teur helpt bij de klus­jes waar hij niet aan toe komt. En ik ben geen ‘wer­ker’, want een van de din­gen die je als hulp­ver­le­ner niet moet doen is al het werk van je client gaan doen. Bedoe­ling is dat ze leren dat zelf te doen. Dat ze de kracht en de…

  • Toevallig?

    Voor­zich­tig start ik het ori­ën­ta­tie­ge­sprek met Jana. Alles in mij zegt: ‘voor­zich­tig’. Voor mij zit niet een klein kwets­baar meis­je, maar een ste­vi­ge Domi­ni­caan­se vrouw van ver over de 30 met een baby’tje van een maand tegen haar borst gedrukt. In het uur­tje dat ze al aan­we­zig is in ons inloop­cen­trum heb­ben meer­de­re vrij­wil­li­gers gepro­beerd om de baby even over te nemen, of het baby­s­toel­tje aan te bie­den, maar ze houdt hem vast. Met een vast­be­ra­den­heid: dit is van mij.…

  • Ga maar!

    ‘Ik hou van Bel­gië. Hier heb ik mijn fami­lie.  En ik wil hier niet weg.…Jullie zijn mijn fami­lie! zeg jij mij maar wat ik moet doen.’ Ze zit tegen­over mij in de stoel. Zoals in veel van de situ­a­ties waar­in ze terecht is geko­men, doet ze ook nu. Ze wil geen beslis­sing nemen en legt het bij een ander neer. Het is het een terug­ke­rend patroon tot ze last minu­te dan toch zelf een beslis­sing neemt, waar­over ze niet heeft nage­dacht.…

  • Een bijzondere ontmoeting

      ‘Hal­lo, spre­chen Sie Deutsch bit­te?’ Ik kijk op uit mijn gepeins tij­dens mijn wan­de­ling naar mijn auto die op de Schel­de­kaai­en staat. Ik rea­geer met ’ ja, ein wenig. Aber ich ver­ste­he Sie gut!’ ‘Amen, danke Jes­us’ is zijn reac­tie als hij ziet dat ik hem begrijp. Dan ver­telt hij mij dat hij uit Mol­da­vië komt samen met zijn vrouw, die hij op het sta­ti­on heeft laten wach­ten en zijn kin­de­ren. Zijn oud­ste zoon Ema­nu­el staat naast hem. ‘Bit­te,…

  • Pray for Paris

    Pray for Paris. Slacht­of­fers en nabe­staan­den van de erg­ste aan­slag in Frank­rijk sinds WOII. Geen woor­den, behal­ve: Lord have mer­cy.

  • De eerste keer

    Een beet­je onge­mak­ke­lijk loop ik  door de stra­ten van het schip­pers­kwar­tier in Ant­wer­pen. Het schip­pers­kwar­tier staat al lang bekend als de plaats waar je de meis­jes van het ver­tier kunt vin­den. Het red-light dis­trict. Ik kan me maar een keer eer­der her­in­ne­ren dat ik met een aan­tal vrien­den in de auto over het Fal­con­plein kwam.  De buurt had terecht een slech­te naam. De ‘zwar­te markt’ en de ‘rode lich­ten’ waar de Oost-Euro­pe­se maf­fia de baas was. De laat­ste tien jaar…

  • Vrijheid!

    Van­daag, 31 okto­ber 2017, wordt wereld­wijd 500 jaar Refor­ma­tie her­dacht. Het doet me wel wat om mijn tijd­lijn op ver­schil­len­de soci­a­le media vol te zien staan met berich­ten over Luther of de Refor­ma­tie, als­ook in kran­ten en op affi­ches hier en daar in Ant­wer­pen, de stad waar ik woon. Van­daag wint Luther het van Hal­lo­ween, althans wat de bericht­ge­ving betreft. Ter­wijl ik op tele­vi­sie de dienst in de slot­ka­pel van Wit­ten­berg mee­volg, en ont­roert ben, lees ik van een ludie­ke…

  • Vluchteling…

    Ik ben een vluch­te­ling. De vijf jaar van oor­log en ter­reur, de angst, de hon­ger en armoe­de die het mee­brengt, het is genoeg geweest. Samen met tien­dui­zen­den uit mijn land zijn we ver­trok­ken. De opvang­kam­pen in de regio zit­ten over­vol, zijn ook niet vei­lig, vol­doen niet aan mijn ver­wach­tin­gen van een kwa­li­ta­tief goed leven. Het is genoeg geweest. De angst dat kogels door mijn huis vlie­gen, dat mijn kin­de­ren geraakt wor­den, ver­minkt door het leven gaan, of als wees, dat…

  • Yasmine

    8 jaar gele­den stap­te ze uit het leven: Yas­mi­ne… Ze was even oud als ik en dat bete­kent dat je in dezelf­de tijd, in een­zelf­de type van samen­le­ving opgroeit, school­loopt en het leven ont­dekt. En dan heb je opeens veel gemeen, ook al ken je elkaar niet. Hoe­wel ik haar niet echt volg­de, waren som­mi­ge van haar lied­jes me bekend en voor­al haar covers van de zan­ger Leo­nard Cohen had­den me niet onbe­roerd gela­ten. Ik weet nog pre­cies wat ik…