On the Path to Freedom
Margreet

Een van mijn passies is via schrijven verhalen te vertellen. Als hulpverlener ben ik betrokken bij Cherut Belgium vzw, een organisatie die zich inzet voor meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, prostitutie en huiselijk geweld in Antwerpen. Brussel en Gent. Omdat dit een groot deel van mijn dagelijks leven is, haal ik o.a. hier vaak mijn inspiratie voor verhalen. Maar ook toevallige of minder toevallige ontmoetingen met mensen of bijzondere situaties geven inspiratie voor het vertellen van een verhaal.

  • Amazing Grace

    Als kind kon ik weg­dro­men in het boek ‘de hut van oom Tom.’ Het boek van Har­riet Bee­cher-Sto­we dat mede aan­lei­ding was voor de dis­cus­sie voor de afschaf­fing van de sla­ver­nij in Ame­ri­ka in de 18de eeuw. Onno­dig te zeg­gen dat sla­ver­nij de geschie­de­nis door een issue is geweest. De Egyp­te­na­ren had­den hun Hebreeuw­se sla­ven, Romei­nen en Grie­ken had­den sla­ven. In Azie bestaat kind­sla­ver­nij nog steeds. Wat leef­de ik mee met de sla­ven in het boek. De sla­ven die uit­ge­buit,…

  • Geliefde dochter

    Ze had jaren gewerkt als pros­ti­tu­ee. Gedwon­gen pros­ti­tu­ee. De man, van wie ze dacht dat hij van haar hield, ver­kocht haar dage­lijks aan ande­re man­nen. Op de straat in haar thuis­land, ach­ter de ramen in ver­schil­len­de West-euro­pe­se lan­den, en de laat­ste jaren in die ene kamer in hun eigen huis. Dag na dag, man na man, ver­krach­ting na ver­krach­ting… Ze deed het, ze was gepro­gram­meerd om dit te doen en kon zich­zelf niet zien als meer dan dat. Ze deed…

  • Bijna moederdag

    Deze han­di­ge en leu­ke tas­sen zijn gemaakt door dames uit onze doel­groep. Ze wor­den ver­kocht voor 13.5 euro per stuk en de opbrengst van het geld is voor de per­soon die de tas gemaakt heeft. Zo kunn… Bron: Bij­na moe­der­dag

  • Bijna moederdag

    Deze han­di­ge en leu­ke tas­sen zijn gemaakt door dames uit onze doel­groep. Ze wor­den ver­kocht voor 13.5 euro per stuk en de opbrengst van het geld is voor de per­soon die de tas gemaakt heeft. Zo kun­nen ze leren op een goe­de manier zelf stuk­je bij beet­je in hun levens­on­der­houd te gaan voor­zien. Ook zo’n leu­ke tas kopen? Nog een cadeau­tje nodig? Ze zijn ver­krijg­baar in onze kof­fie­bar ‘Kof­fieklap’, Klap­dorp 41, Ant­wer­pen of via cherutbelgium@​gmail.​com. Je mag ook in een…

  • Hulpverlener zonder grenzen

    In Bel­gie is de offi­cie­le naam voor maat­schap­pe­lijk wer­ker ‘soci­aal assis­tent’. Bei­de namen vind ik per­soon­lijk een beet­je raar. Ik ben geen assis­tent, dat klinkt als­of je de direc­teur helpt bij de klus­jes waar hij niet aan toe komt. En ik ben geen ‘wer­ker’, want een van de din­gen die je als hulp­ver­le­ner niet moet doen is al het werk van je client gaan doen. Bedoe­ling is dat ze leren dat zelf te doen. Dat ze de kracht en de…

  • Toevallig?

    Voor­zich­tig start ik het ori­ën­ta­tie­ge­sprek met Jana. Alles in mij zegt: ‘voor­zich­tig’. Voor mij zit niet een klein kwets­baar meis­je, maar een ste­vi­ge Domi­ni­caan­se vrouw van ver over de 30 met een baby’tje van een maand tegen haar borst gedrukt. In het uur­tje dat ze al aan­we­zig is in ons inloop­cen­trum heb­ben meer­de­re vrij­wil­li­gers gepro­beerd om de baby even over te nemen, of het baby­s­toel­tje aan te bie­den, maar ze houdt hem vast. Met een vast­be­ra­den­heid: dit is van mij.…

  • Ga maar!

    ‘Ik hou van Bel­gië. Hier heb ik mijn fami­lie.  En ik wil hier niet weg.…Jullie zijn mijn fami­lie! zeg jij mij maar wat ik moet doen.’ Ze zit tegen­over mij in de stoel. Zoals in veel van de situ­a­ties waar­in ze terecht is geko­men, doet ze ook nu. Ze wil geen beslis­sing nemen en legt het bij een ander neer. Het is het een terug­ke­rend patroon tot ze last minu­te dan toch zelf een beslis­sing neemt, waar­over ze niet heeft nage­dacht.…

  • Een bijzondere ontmoeting

      ‘Hal­lo, spre­chen Sie Deutsch bit­te?’ Ik kijk op uit mijn gepeins tij­dens mijn wan­de­ling naar mijn auto die op de Schel­de­kaai­en staat. Ik rea­geer met ’ ja, ein wenig. Aber ich ver­ste­he Sie gut!’ ‘Amen, danke Jes­us’ is zijn reac­tie als hij ziet dat ik hem begrijp. Dan ver­telt hij mij dat hij uit Mol­da­vië komt samen met zijn vrouw, die hij op het sta­ti­on heeft laten wach­ten en zijn kin­de­ren. Zijn oud­ste zoon Ema­nu­el staat naast hem. ‘Bit­te,…