On the Path to Freedom
  • Toevallig?

    Voor­zich­tig start ik het ori­ën­ta­tie­ge­sprek met Jana. Alles in mij zegt: ‘voor­zich­tig’. Voor mij zit niet een klein kwets­baar meis­je, maar een ste­vi­ge Domi­ni­caan­se vrouw van ver over de 30 met een baby’tje van een maand tegen haar borst gedrukt. In het uur­tje dat ze al aan­we­zig is in ons inloop­cen­trum heb­ben meer­de­re vrij­wil­li­gers gepro­beerd om de baby even over te nemen, of het baby­s­toel­tje aan te bie­den, maar ze houdt hem vast. Met een vast­be­ra­den­heid: dit is van mij.…

  • Ga maar!

    ‘Ik hou van Bel­gië. Hier heb ik mijn fami­lie.  En ik wil hier niet weg.…Jullie zijn mijn fami­lie! zeg jij mij maar wat ik moet doen.’ Ze zit tegen­over mij in de stoel. Zoals in veel van de situ­a­ties waar­in ze terecht is geko­men, doet ze ook nu. Ze wil geen beslis­sing nemen en legt het bij een ander neer. Het is het een terug­ke­rend patroon tot ze last minu­te dan toch zelf een beslis­sing neemt, waar­over ze niet heeft nage­dacht.…